پرش به محتوا

گنج

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها غزل شمارهٔ ۲آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا غزل شمارهٔ ۳نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جدا غزل شمارهٔ ۴جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا غزل شمارهٔ ۵شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا غزل شمارهٔ ۶خط نمی‌سازد مرا زان لعل جان‌پرور جدا غزل شمارهٔ ۷با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا غزل شمارهٔ ۸گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا غزل شمارهٔ ۹می‌شوند از سردمهری دوستان از هم جدا غزل شمارهٔ ۱۰گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا غزل شمارهٔ ۱۱می‌رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا غزل شمارهٔ ۱۲نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را غزل شمارهٔ ۱۳چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را غزل شمارهٔ ۱۴می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب را غزل شمارهٔ ۱۵نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب را غزل شمارهٔ ۱۶غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب را غزل شمارهٔ ۱۷بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب را غزل شمارهٔ ۱۸من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت را غزل شمارهٔ ۱۹تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را غزل شمارهٔ ۲۰از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد ترا غزل شمارهٔ ۲۱یک نظر‌بازست نرگس چشمِ بیمارِ ترا غزل شمارهٔ ۲۲رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را غزل شمارهٔ ۲۳نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو را غزل شمارهٔ ۲۴سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را غزل شمارهٔ ۲۵نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو را غزل شمارهٔ ۲۶تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ ترا غزل شمارهٔ ۲۷می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا غزل شمارهٔ ۲۸خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن ترا غزل شمارهٔ ۲۹خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترا غزل شمارهٔ ۳۰جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی ترا غزل شمارهٔ ۳۱نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی ترا غزل شمارهٔ ۳۲صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترا غزل شمارهٔ ۳۳گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا غزل شمارهٔ ۳۴حسنِ بی‌پروا به فرمانِ هوس باشد چرا؟غزل شمارهٔ ۳۵جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟غزل شمارهٔ ۳۶چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟غزل شمارهٔ ۳۷غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟غزل شمارهٔ ۳۸در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟غزل شمارهٔ ۳۹در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟غزل شمارهٔ ۴۰آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟غزل شمارهٔ ۴۱نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلتیدن چرا؟غزل شمارهٔ ۴۲مد احسان است بسم الله دیوان صبح را غزل شمارهٔ ۴۳گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ را غزل شمارهٔ ۴۴غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را غزل شمارهٔ ۴۵ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را غزل شمارهٔ ۴۶ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را غزل شمارهٔ ۴۷می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد را غزل شمارهٔ ۴۸از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را غزل شمارهٔ ۴۹چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود را غزل شمارهٔ ۵۰دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟غزل شمارهٔ ۵۱نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را غزل شمارهٔ ۵۲از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را غزل شمارهٔ ۵۳نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را غزل شمارهٔ ۵۴تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار را غزل شمارهٔ ۵۵کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار را غزل شمارهٔ ۵۶آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار را غزل شمارهٔ ۵۷کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار را غزل شمارهٔ ۵۸نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار را غزل شمارهٔ ۵۹داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را غزل شمارهٔ ۶۰عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را غزل شمارهٔ ۶۱نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را غزل شمارهٔ ۶۲خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را غزل شمارهٔ ۶۳چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را غزل شمارهٔ ۶۴سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را غزل شمارهٔ ۶۵سر به گردون می‌دهم این آهِ پُر تأثیر را غزل شمارهٔ ۶۶وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را غزل شمارهٔ ۶۷مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را غزل شمارهٔ ۶۸خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر را غزل شمارهٔ ۶۹چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر را غزل شمارهٔ ۷۰شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز را غزل شمارهٔ ۷۱از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز را غزل شمارهٔ ۷۲هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز را غزل شمارهٔ ۷۳نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس را غزل شمارهٔ ۷۴نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس را غزل شمارهٔ ۷۵ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را غزل شمارهٔ ۷۶عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را غزل شمارهٔ ۷۷پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را غزل شمارهٔ ۷۸بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را غزل شمارهٔ ۷۹چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟غزل شمارهٔ ۸۰نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را غزل شمارهٔ ۸۱از صفای دل نباشد حاصلی درویش را غزل شمارهٔ ۸۲صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۳غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۴تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۵من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۶من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۷غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۸حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را غزل شمارهٔ ۸۹ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را غزل شمارهٔ ۹۰روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را غزل شمارهٔ ۹۱چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را غزل شمارهٔ ۹۲کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟غزل شمارهٔ ۹۳آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق را غزل شمارهٔ ۹۴از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را غزل شمارهٔ ۹۵ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را غزل شمارهٔ ۹۶بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را غزل شمارهٔ ۹۷مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را غزل شمارهٔ ۹۸نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را غزل شمارهٔ ۹۹نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را غزل شمارهٔ ۱۰۰با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را غزل شمارهٔ ۱۰۱ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را غزل شمارهٔ ۱۰۲غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را غزل شمارهٔ ۱۰۳نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را غزل شمارهٔ ۱۰۴هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را غزل شمارهٔ ۱۰۵از بلندی مانع گردش شود افلاک را غزل شمارهٔ ۱۰۶مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم غزل شمارهٔ ۱۰۷خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را غزل شمارهٔ ۱۰۸نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را غزل شمارهٔ ۱۰۹جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را غزل شمارهٔ ۱۱۰بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟غزل شمارهٔ ۱۱۱دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را غزل شمارهٔ ۱۱۲گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را غزل شمارهٔ ۱۱۳نیست از روی زمین سیری دل خود کام را غزل شمارهٔ ۱۱۴نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را غزل شمارهٔ ۱۱۵کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را غزل شمارهٔ ۱۱۶نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را غزل شمارهٔ ۱۱۷نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا غزل شمارهٔ ۱۱۸غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا غزل شمارهٔ ۱۱۹از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا غزل شمارهٔ ۱۲۰عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۱خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۲گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۳خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۴التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۵شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟غزل شمارهٔ ۱۲۶چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۷تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۸تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۲۹دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۰تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۱نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۲برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۳از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۴سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۵عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۶سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۷تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۸نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا غزل شمارهٔ ۱۳۹چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟غزل شمارهٔ ۱۴۰بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا غزل شمارهٔ ۱۴۱پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا غزل شمارهٔ ۱۴۲داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا غزل شمارهٔ ۱۴۳بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا غزل شمارهٔ ۱۴۴چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا غزل شمارهٔ ۱۴۵صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا غزل شمارهٔ ۱۴۶شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا غزل شمارهٔ ۱۴۷زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا غزل شمارهٔ ۱۴۸نیست تاب درد غربت جان افگار مرا غزل شمارهٔ ۱۴۹گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا غزل شمارهٔ ۱۵۰شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا غزل شمارهٔ ۱۵۱می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا غزل شمارهٔ ۱۵۲داغ رسوایی خدادادست منصور مرا غزل شمارهٔ ۱۵۳نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا غزل شمارهٔ ۱۵۴بی زبانی پرده داری می کند راز مرا غزل شمارهٔ ۱۵۵می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا غزل شمارهٔ ۱۵۶نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا غزل شمارهٔ ۱۵۷شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا غزل شمارهٔ ۱۵۸از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا غزل شمارهٔ ۱۵۹می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا غزل شمارهٔ ۱۶۰کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟غزل شمارهٔ ۱۶۱نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا غزل شمارهٔ ۱۶۲چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا غزل شمارهٔ ۱۶۳پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا غزل شمارهٔ ۱۶۴چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا غزل شمارهٔ ۱۶۵برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا غزل شمارهٔ ۱۶۶پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا غزل شمارهٔ ۱۶۷می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا غزل شمارهٔ ۱۶۸نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا غزل شمارهٔ ۱۶۹مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا غزل شمارهٔ ۱۷۰سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا غزل شمارهٔ ۱۷۱یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا غزل شمارهٔ ۱۷۲ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا غزل شمارهٔ ۱۷۳در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا غزل شمارهٔ ۱۷۴کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟غزل شمارهٔ ۱۷۵نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا غزل شمارهٔ ۱۷۶خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا غزل شمارهٔ ۱۷۷شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا غزل شمارهٔ ۱۷۸چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا غزل شمارهٔ ۱۷۹طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا غزل شمارهٔ ۱۸۰برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا غزل شمارهٔ ۱۸۱باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا غزل شمارهٔ ۱۸۲جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا غزل شمارهٔ ۱۸۳تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۴نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۵خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۶چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۷در دل هر قطره آماده است دریایی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۸می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا غزل شمارهٔ ۱۸۹گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند غزل شمارهٔ ۱۹۰جامه آزادگی چالاک باشد سرو را غزل شمارهٔ ۱۹۱دردمندی سر به گردون می رساند آه را غزل شمارهٔ ۱۹۲ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را غزل شمارهٔ ۱۹۳هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را غزل شمارهٔ ۱۹۴کاسه زانوست جام جم دل آگاه را غزل شمارهٔ ۱۹۵دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را غزل شمارهٔ ۱۹۶نیست پروای فنای خود دل وارسته را غزل شمارهٔ ۱۹۷گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را غزل شمارهٔ ۱۹۸از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را غزل شمارهٔ ۱۹۹بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را غزل شمارهٔ ۲۰۰جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را غزل شمارهٔ ۲۰۱نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را غزل شمارهٔ ۲۰۲دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را غزل شمارهٔ ۲۰۳عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را غزل شمارهٔ ۲۰۴پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را غزل شمارهٔ ۲۰۵می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را غزل شمارهٔ ۲۰۶دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را غزل شمارهٔ ۲۰۷می کند پامال، تن آخر دل آسوده را غزل شمارهٔ ۲۰۸کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را غزل شمارهٔ ۲۰۹از غبار خط فزون شد روشنایی دیده را غزل شمارهٔ ۲۱۰از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را غزل شمارهٔ ۲۱۱از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را غزل شمارهٔ ۲۱۲در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را غزل شمارهٔ ۲۱۳می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را غزل شمارهٔ ۲۱۴می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را غزل شمارهٔ ۲۱۵طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را غزل شمارهٔ ۲۱۶چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟غزل شمارهٔ ۲۱۷نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را غزل شمارهٔ ۲۱۸هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را غزل شمارهٔ ۲۱۹دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را غزل شمارهٔ ۲۲۰سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را غزل شمارهٔ ۲۲۱نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را غزل شمارهٔ ۲۲۲می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را غزل شمارهٔ ۲۲۳سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را غزل شمارهٔ ۲۲۴از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟غزل شمارهٔ ۲۲۵کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را غزل شمارهٔ ۲۲۶بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را غزل شمارهٔ ۲۲۷از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟غزل شمارهٔ ۲۲۸شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را غزل شمارهٔ ۲۲۹کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه را غزل شمارهٔ ۲۳۰از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را غزل شمارهٔ ۲۳۱آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را غزل شمارهٔ ۲۳۲صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را غزل شمارهٔ ۲۳۳هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را غزل شمارهٔ ۲۳۴از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را غزل شمارهٔ ۲۳۵چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را غزل شمارهٔ ۲۳۶چهره ات بال سمندر می کند آیینه را غزل شمارهٔ ۲۳۷چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را غزل شمارهٔ ۲۳۸یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را غزل شمارهٔ ۲۳۹شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه را غزل شمارهٔ ۲۴۰گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را غزل شمارهٔ ۲۴۱از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما غزل شمارهٔ ۲۴۲چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما غزل شمارهٔ ۲۴۳داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما غزل شمارهٔ ۲۴۴از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما غزل شمارهٔ ۲۴۵صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما غزل شمارهٔ ۲۴۶در گذر ای آسمان از وادی آزار ما غزل شمارهٔ ۲۴۷از ته دل نیست در میخانه استغفار ما غزل شمارهٔ ۲۴۸از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما غزل شمارهٔ ۲۴۹می نماید پایکوبان دار را منصور ما غزل شمارهٔ ۲۵۰حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما غزل شمارهٔ ۲۵۱تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما غزل شمارهٔ ۲۵۲در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما غزل شمارهٔ ۲۵۳پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما غزل شمارهٔ ۲۵۴گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما غزل شمارهٔ ۲۵۵تا خرام قامت او برد از سر هوش ما غزل شمارهٔ ۲۵۶شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما غزل شمارهٔ ۲۵۷آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما غزل شمارهٔ ۲۵۸قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما غزل شمارهٔ ۲۵۹از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما غزل شمارهٔ ۲۶۰مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غزل شمارهٔ ۲۶۱چون حباب از یکدلان باده نابیم ما غزل شمارهٔ ۲۶۲با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما غزل شمارهٔ ۲۶۳راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما غزل شمارهٔ ۲۶۴نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما غزل شمارهٔ ۲۶۵یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما غزل شمارهٔ ۲۶۶ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم ما غزل شمارهٔ ۲۶۷با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما غزل شمارهٔ ۲۶۸در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ما غزل شمارهٔ ۲۶۹دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما غزل شمارهٔ ۲۷۰از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟غزل شمارهٔ ۲۷۱شیوه های چشم او را در نظر داریم ما غزل شمارهٔ ۲۷۲از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما غزل شمارهٔ ۲۷۳یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما غزل شمارهٔ ۲۷۴پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما غزل شمارهٔ ۲۷۵گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۶از تحمل خصم را هموار می سازیم ما غزل شمارهٔ ۲۷۷اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما غزل شمارهٔ ۲۷۸خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما غزل شمارهٔ ۲۷۹گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۰چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۱جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۲بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۳آسمان را خانه زنبور می دانیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۴خون دل را باده گلفام می دانیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۵گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۶نور معنی در جبین تاک می بینیم ما غزل شمارهٔ ۲۸۷زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما غزل شمارهٔ ۲۸۸صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما غزل شمارهٔ ۲۸۹تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما غزل شمارهٔ ۲۹۰فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما غزل شمارهٔ ۲۹۱سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما غزل شمارهٔ ۲۹۲خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما غزل شمارهٔ ۲۹۳دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما غزل شمارهٔ ۲۹۴نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما غزل شمارهٔ ۲۹۵درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما غزل شمارهٔ ۲۹۶راز دل را می توان دریافت از سیمای ما غزل شمارهٔ ۲۹۷می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما غزل شمارهٔ ۲۹۸زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌ها غزل شمارهٔ ۲۹۹ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۰ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها غزل شمارهٔ ۳۰۱ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها غزل شمارهٔ ۳۰۲ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها غزل شمارهٔ ۳۰۳ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۴تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۵پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۶ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۷سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها غزل شمارهٔ ۳۰۸متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا غزل شمارهٔ ۳۰۹در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا غزل شمارهٔ ۳۱۰مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا غزل شمارهٔ ۳۱۱به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا غزل شمارهٔ ۳۱۲مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۳نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۴کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟غزل شمارهٔ ۳۱۵چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۶گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۷منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۸فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا غزل شمارهٔ ۳۱۹دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا غزل شمارهٔ ۳۲۰ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۱مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۲که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟غزل شمارهٔ ۳۲۳ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۴در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۵هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۶اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۷عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۸به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا غزل شمارهٔ ۳۲۹ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا غزل شمارهٔ ۳۳۰سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را غزل شمارهٔ ۳۳۱ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را غزل شمارهٔ ۳۳۲به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را غزل شمارهٔ ۳۳۳چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟غزل شمارهٔ ۳۳۴نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را غزل شمارهٔ ۳۳۵به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را غزل شمارهٔ ۳۳۶چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را غزل شمارهٔ ۳۳۷نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را غزل شمارهٔ ۳۳۸اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را غزل شمارهٔ ۳۳۹اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را غزل شمارهٔ ۳۴۰نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را غزل شمارهٔ ۳۴۱ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را غزل شمارهٔ ۳۴۲خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را غزل شمارهٔ ۳۴۳نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را غزل شمارهٔ ۳۴۴ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟غزل شمارهٔ ۳۴۵دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را غزل شمارهٔ ۳۴۶زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را غزل شمارهٔ ۳۴۷سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را غزل شمارهٔ ۳۴۸که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟غزل شمارهٔ ۳۴۹اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را غزل شمارهٔ ۳۵۰چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟غزل شمارهٔ ۳۵۱بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را غزل شمارهٔ ۳۵۲اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را غزل شمارهٔ ۳۵۳به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را غزل شمارهٔ ۳۵۴نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را غزل شمارهٔ ۳۵۵مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را غزل شمارهٔ ۳۵۶ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را غزل شمارهٔ ۳۵۷ندارد در خور من باده ای گردون مینایی غزل شمارهٔ ۳۵۸سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را غزل شمارهٔ ۳۵۹مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را غزل شمارهٔ ۳۶۰ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را غزل شمارهٔ ۳۶۱خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را غزل شمارهٔ ۳۶۲فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را غزل شمارهٔ ۳۶۳برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را غزل شمارهٔ ۳۶۴به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را غزل شمارهٔ ۳۶۵خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را غزل شمارهٔ ۳۶۶نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را غزل شمارهٔ ۳۶۷لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را غزل شمارهٔ ۳۶۸زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را غزل شمارهٔ ۳۶۹ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را غزل شمارهٔ ۳۷۰بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را غزل شمارهٔ ۳۷۱ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را غزل شمارهٔ ۳۷۲گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را غزل شمارهٔ ۳۷۳ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را غزل شمارهٔ ۳۷۴به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را غزل شمارهٔ ۳۷۵به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را غزل شمارهٔ ۳۷۶به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را غزل شمارهٔ ۳۷۷چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را غزل شمارهٔ ۳۷۸ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را غزل شمارهٔ ۳۷۹چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را غزل شمارهٔ ۳۸۰به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را غزل شمارهٔ ۳۸۱کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟غزل شمارهٔ ۳۸۲نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را غزل شمارهٔ ۳۸۳نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را غزل شمارهٔ ۳۸۴مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان غزل شمارهٔ ۳۸۵معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را غزل شمارهٔ ۳۸۶سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟غزل شمارهٔ ۳۸۷به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را غزل شمارهٔ ۳۸۸مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را غزل شمارهٔ ۳۸۹نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را غزل شمارهٔ ۳۹۰اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را غزل شمارهٔ ۳۹۱به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را غزل شمارهٔ ۳۹۲درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟غزل شمارهٔ ۳۹۳ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را غزل شمارهٔ ۳۹۴نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را غزل شمارهٔ ۳۹۵به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را غزل شمارهٔ ۳۹۶مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را غزل شمارهٔ ۳۹۷مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را غزل شمارهٔ ۳۹۸به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را غزل شمارهٔ ۳۹۹مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را غزل شمارهٔ ۴۰۰نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را غزل شمارهٔ ۴۰۱به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را غزل شمارهٔ ۴۰۲ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را غزل شمارهٔ ۴۰۳ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را غزل شمارهٔ ۴۰۴مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را غزل شمارهٔ ۴۰۵چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟غزل شمارهٔ ۴۰۶مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را غزل شمارهٔ ۴۰۷فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را غزل شمارهٔ ۴۰۸ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را غزل شمارهٔ ۴۰۹ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را غزل شمارهٔ ۴۱۰ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را غزل شمارهٔ ۴۱۱فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را غزل شمارهٔ ۴۱۲نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را غزل شمارهٔ ۴۱۳نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را غزل شمارهٔ ۴۱۴نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را غزل شمارهٔ ۴۱۵زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را غزل شمارهٔ ۴۱۶محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را غزل شمارهٔ ۴۱۷ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را غزل شمارهٔ ۴۱۸گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را غزل شمارهٔ ۴۱۹متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را غزل شمارهٔ ۴۲۰بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را غزل شمارهٔ ۴۲۱ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را غزل شمارهٔ ۴۲۲به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را غزل شمارهٔ ۴۲۳نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را غزل شمارهٔ ۴۲۴نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را غزل شمارهٔ ۴۲۵شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را غزل شمارهٔ ۴۲۶ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را غزل شمارهٔ ۴۲۷خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را غزل شمارهٔ ۴۲۸طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را غزل شمارهٔ ۴۲۹اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را غزل شمارهٔ ۴۳۰چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را غزل شمارهٔ ۴۳۱به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را غزل شمارهٔ ۴۳۲تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را غزل شمارهٔ ۴۳۳صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را غزل شمارهٔ ۴۳۴سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را غزل شمارهٔ ۴۳۵هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را غزل شمارهٔ ۴۳۶دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را غزل شمارهٔ ۴۳۷مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را غزل شمارهٔ ۴۳۸خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را غزل شمارهٔ ۴۳۹ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را غزل شمارهٔ ۴۴۰گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را غزل شمارهٔ ۴۴۱تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را غزل شمارهٔ ۴۴۲به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را غزل شمارهٔ ۴۴۳مده از دست در پیری شراب ارغوانی را غزل شمارهٔ ۴۴۴به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را غزل شمارهٔ ۴۴۵نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را غزل شمارهٔ ۴۴۶کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را غزل شمارهٔ ۴۴۷غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را غزل شمارهٔ ۴۴۸زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را غزل شمارهٔ ۴۴۹رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را غزل شمارهٔ ۴۵۰خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را غزل شمارهٔ ۴۵۱کند لیلی چنین گر جلوه مستانه در صحرا غزل شمارهٔ ۴۵۲به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا غزل شمارهٔ ۴۵۳ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ما غزل شمارهٔ ۴۵۴ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما غزل شمارهٔ ۴۵۵نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما غزل شمارهٔ ۴۵۶فلک پرواز سازد آه را درد گران ما غزل شمارهٔ ۴۵۷رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی دارد غزل شمارهٔ ۴۵۸ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بینا غزل شمارهٔ ۴۵۹می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا غزل شمارهٔ ۴۶۰اگر این بار می آید به دستم گردن مینا غزل شمارهٔ ۴۶۱مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۲ندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شب‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۳ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۴زهی ز اندیشه لعل تو پرخون جام فکرت‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۵مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۶به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۷اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۸زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌ها غزل شمارهٔ ۴۶۹مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌ها غزل شمارهٔ ۴۷۰ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌ها غزل شمارهٔ ۴۷۱ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریا غزل شمارهٔ ۴۷۲به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا غزل شمارهٔ ۴۷۳نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا غزل شمارهٔ ۴۷۴چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟غزل شمارهٔ ۴۷۵محمل شوق کجا، کعبه امید کجا غزل شمارهٔ ۴۷۶من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا غزل شمارهٔ ۴۷۷صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا غزل شمارهٔ ۴۷۸هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجا غزل شمارهٔ ۴۷۹سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا غزل شمارهٔ ۴۸۰مستی و بی خبری رتبه عام است اینجا غزل شمارهٔ ۴۸۱همه کس طالب آن سرو روان است اینجا غزل شمارهٔ ۴۸۲فتنه روز جزا خانه نشین است اینجا غزل شمارهٔ ۴۸۳خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست غزل شمارهٔ ۴۸۴نیست در دیده ما منزلتی دنیا را غزل شمارهٔ ۴۸۵آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟غزل شمارهٔ ۴۸۶می شود راز دل از جبهه نمایان ما را غزل شمارهٔ ۴۸۷گریه سوختگان اشک کباب است ترا غزل شمارهٔ ۴۸۸دست شستن ز بقا آب حیات است ترا غزل شمارهٔ ۴۸۹چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟غزل شمارهٔ ۴۹۰خون ما گر سبب چهره آل است ترا غزل شمارهٔ ۴۹۱ای که از عالم معنی خبری نیست ترا غزل شمارهٔ ۴۹۲حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترا غزل شمارهٔ ۴۹۳کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟غزل شمارهٔ ۴۹۴طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟غزل شمارهٔ ۴۹۵نه به چشم و دل تنها نگرانیم ترا غزل شمارهٔ ۴۹۶باغبان در نگشوده است گلستان ترا غزل شمارهٔ ۴۹۷گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا غزل شمارهٔ ۴۹۸نمک خال بود داغ تمنای ترا غزل شمارهٔ ۴۹۹گل ازان زود به بازار رساند خود را غزل شمارهٔ ۵۰۰هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را غزل شمارهٔ ۵۰۱در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش غزل شمارهٔ ۵۰۲حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟غزل شمارهٔ ۵۰۳راه خوابیده رسانید به منزل خود را غزل شمارهٔ ۵۰۴چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را غزل شمارهٔ ۵۰۵ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را غزل شمارهٔ ۵۰۶نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را غزل شمارهٔ ۵۰۷از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را غزل شمارهٔ ۵۰۸تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را غزل شمارهٔ ۵۰۹شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را غزل شمارهٔ ۵۱۰سخن آن است که از جای درآرد دل را غزل شمارهٔ ۵۱۱عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را غزل شمارهٔ ۵۱۲فقر بی قدر کند سلطنت عالم را غزل شمارهٔ ۵۱۳وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا غزل شمارهٔ ۵۱۴تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا غزل شمارهٔ ۵۱۵هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا غزل شمارهٔ ۵۱۶نفس سوخته روشنگر جان است مرا غزل شمارهٔ ۵۱۷نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا غزل شمارهٔ ۵۱۸دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا غزل شمارهٔ ۵۱۹گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا غزل شمارهٔ ۵۲۰چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا غزل شمارهٔ ۵۲۱دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا غزل شمارهٔ ۵۲۲رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا غزل شمارهٔ ۵۲۳در بیابان طلب، راهبری نیست مرا غزل شمارهٔ ۵۲۴چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟غزل شمارهٔ ۵۲۵آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا غزل شمارهٔ ۵۲۶آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا غزل شمارهٔ ۵۲۷نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا غزل شمارهٔ ۵۲۸سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا غزل شمارهٔ ۵۲۹نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا غزل شمارهٔ ۵۳۰عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا غزل شمارهٔ ۵۳۱می کند وقت خوش از عمر برومند مرا غزل شمارهٔ ۵۳۲تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا غزل شمارهٔ ۵۳۳برسانید به خاک قدم یار مرا غزل شمارهٔ ۵۳۴از گلستان نشود غنچه دل باز مرا غزل شمارهٔ ۵۳۵می کند گرم طلب شعله آواز مرا غزل شمارهٔ ۵۳۶چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟غزل شمارهٔ ۵۳۷هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا غزل شمارهٔ ۵۳۸دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا غزل شمارهٔ ۵۳۹آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا غزل شمارهٔ ۵۴۰می پرد چشم به خال لب جانانه مرا غزل شمارهٔ ۵۴۱وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را غزل شمارهٔ ۵۴۲تازه دارد دل من خار و خس مژگان را غزل شمارهٔ ۵۴۳مژه مانع نشود اشک سبک جولان را غزل شمارهٔ ۵۴۴میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را غزل شمارهٔ ۵۴۵شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را غزل شمارهٔ ۵۴۶نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را غزل شمارهٔ ۵۴۷تندی خوی ضرورست سخن آیین را غزل شمارهٔ ۵۴۸گل به صد دیده شبنم نگران است او را غزل شمارهٔ ۵۴۹غم مردن نبود جان غم اندوخته را غزل شمارهٔ ۵۵۰گر به گلزار بری آن رخ افروخته را غزل شمارهٔ ۵۵۱گریه بسیار بود نو به وجود آمده را غزل شمارهٔ ۵۵۲صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را غزل شمارهٔ ۵۵۳شوق اگر قافله سالار شود قافله را غزل شمارهٔ ۵۵۴نشد از روی تو سیراب نظر آینه را غزل شمارهٔ ۵۵۵چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟غزل شمارهٔ ۵۵۶لب میگون تو خمار کند تقوی را غزل شمارهٔ ۵۵۷گریه از دل نبرد کلفت روحانی را غزل شمارهٔ ۵۵۸خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی را غزل شمارهٔ ۵۵۹تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟غزل شمارهٔ ۵۶۰هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما غزل شمارهٔ ۵۶۱حلقه هر در باغی نشود دیده ما غزل شمارهٔ ۵۶۲گرچه از درد خزانی شده رخساره ما غزل شمارهٔ ۵۶۳تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟غزل شمارهٔ ۵۶۴هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما غزل شمارهٔ ۵۶۵آب حیوان زند آب در میخانه ما غزل شمارهٔ ۵۶۶سیل را گنج شمارد دل ویرانه ما غزل شمارهٔ ۵۶۷روشن است از دل بی کینه ما سینه ما غزل شمارهٔ ۵۶۸گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما غزل شمارهٔ ۵۶۹مشرق مهر بود سینه بی کینه ما غزل شمارهٔ ۵۷۰چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ما غزل شمارهٔ ۵۷۱از بساط فلک آن سوی بود بازی ما غزل شمارهٔ ۵۷۲علم نصرت ما آه سحرگاهی ما غزل شمارهٔ ۵۷۳دل نگردید شب وصل تهی از گله‌ها غزل شمارهٔ ۵۷۴کمال حسن کجا، دیده پر آب کجا؟غزل شمارهٔ ۵۷۵به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجا غزل شمارهٔ ۵۷۶به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا غزل شمارهٔ ۵۷۷نگاه دار سر رشته حساب اینجا غزل شمارهٔ ۵۷۸رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجا غزل شمارهٔ ۵۷۹به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجا غزل شمارهٔ ۵۸۰خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجا غزل شمارهٔ ۵۸۱عیار حسن ز صاحب نظر شود پیدا غزل شمارهٔ ۵۸۲عجب که یک دلِ خوش در جهان شود پیدا غزل شمارهٔ ۵۸۳چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟غزل شمارهٔ ۵۸۴فکنده ایم به امروز کار فردا را غزل شمارهٔ ۵۸۵چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟غزل شمارهٔ ۵۸۶کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟غزل شمارهٔ ۵۸۷به شاهراه توکل بود سفر ما را غزل شمارهٔ ۵۸۸نداد عشق گریبان به دست کس ما را غزل شمارهٔ ۵۸۹مبین ز موج تهیدست خوار دریا را غزل شمارهٔ ۵۹۰مبر به جای اطاعت به کار طاعت را غزل شمارهٔ ۵۹۱چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟غزل شمارهٔ ۵۹۲مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را غزل شمارهٔ ۵۹۳چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا غزل شمارهٔ ۵۹۴ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟غزل شمارهٔ ۵۹۵به صید شیر نر ای بی جگر چه کار ترا؟غزل شمارهٔ ۵۹۶اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترا غزل شمارهٔ ۵۹۷خمار می نکند زرد ارغوان ترا غزل شمارهٔ ۵۹۸مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را غزل شمارهٔ ۵۹۹چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟غزل شمارهٔ ۶۰۰ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟غزل شمارهٔ ۶۰۱شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را غزل شمارهٔ ۶۰۲ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟غزل شمارهٔ ۶۰۳عرق به چهره نشسته است آن پریوش را غزل شمارهٔ ۶۰۴ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را غزل شمارهٔ ۶۰۵گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را غزل شمارهٔ ۶۰۶مکن به غنچه گره نوبهار عالم را غزل شمارهٔ ۶۰۷گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا غزل شمارهٔ ۶۰۸به خنده ای بنواز این دل خراب مرا غزل شمارهٔ ۶۰۹چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا غزل شمارهٔ ۶۱۰ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا غزل شمارهٔ ۶۱۱گرفتگی دل از چشمِ روشن است مرا غزل شمارهٔ ۶۱۲ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا غزل شمارهٔ ۶۱۳به اعتبار جهان هیچ کار نیست مرا غزل شمارهٔ ۶۱۴اگر چه حوصله وصل یار نیست مرا غزل شمارهٔ ۶۱۵همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرا غزل شمارهٔ ۶۱۶چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزید غزل شمارهٔ ۶۱۷اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مرا غزل شمارهٔ ۶۱۸زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا غزل شمارهٔ ۶۱۹ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا غزل شمارهٔ ۶۲۰ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا غزل شمارهٔ ۶۲۱شد از رکاب تو پیدا هلال عید مرا غزل شمارهٔ ۶۲۲ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟غزل شمارهٔ ۶۲۳نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا غزل شمارهٔ ۶۲۴کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا غزل شمارهٔ ۶۲۵کجا به دام کشد سایه نهال مرا غزل شمارهٔ ۶۲۶چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟غزل شمارهٔ ۶۲۷ز خامشی دل روشن شود سیاه مرا غزل شمارهٔ ۶۲۸نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا غزل شمارهٔ ۶۲۹به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مرا غزل شمارهٔ ۶۳۰شکست، نقشِ مرادست بوریای مرا غزل شمارهٔ ۶۳۱به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را غزل شمارهٔ ۶۳۲احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را غزل شمارهٔ ۶۳۳بهار شد که ببندند در گلستان را غزل شمارهٔ ۶۳۴لبت به خون جگر شسته روی مرجان را غزل شمارهٔ ۶۳۵ببین به دور لبش خط عنبرافشان را غزل شمارهٔ ۶۳۶بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را غزل شمارهٔ ۶۳۷ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را غزل شمارهٔ ۶۳۸گرفت خط تو دلهای بی قراران را غزل شمارهٔ ۶۳۹گل است باده گلرنگ باده خواران را غزل شمارهٔ ۶۴۰چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟غزل شمارهٔ ۶۴۱ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست غزل شمارهٔ ۶۴۲ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را غزل شمارهٔ ۶۴۳چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟غزل شمارهٔ ۶۴۴بس است تیغ تغافل من بلاجو را غزل شمارهٔ ۶۴۵ز داغ نیست محابا به درد ساخته را غزل شمارهٔ ۶۴۶ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟غزل شمارهٔ ۶۴۷رساند ابر به جایی گهرفشانی را غزل شمارهٔ ۶۴۸دوام نیست چو ایام گل جوانی را غزل شمارهٔ ۶۴۹به کوی عشق مبر زاهد ریایی را غزل شمارهٔ ۶۵۰اگر به لاله شوی هم پیاله در صحرا غزل شمارهٔ ۶۵۱ازان دو سلسله عنبرین گره بگشا غزل شمارهٔ ۶۵۲چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما غزل شمارهٔ ۶۵۳رسیده است به آفاق صیت دولت ما غزل شمارهٔ ۶۵۴به هر ترنمی از جای می رود دل ما غزل شمارهٔ ۶۵۵شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما غزل شمارهٔ ۶۵۶چراغ راه ندارد به بزم روشن ما غزل شمارهٔ ۶۵۷ز خون شکفته شود چون شراب شیشه ما غزل شمارهٔ ۶۵۸ز عمر باج ستاند می دو ساله ما غزل شمارهٔ ۶۵۹حدیث خام مجویید در رساله ما غزل شمارهٔ ۶۶۰ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟غزل شمارهٔ ۶۶۱ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما غزل شمارهٔ ۶۶۲رسیده است به معراج اوج پستی ما غزل شمارهٔ ۶۶۳شکست رنگ می از ترک میگساری ما غزل شمارهٔ ۶۶۴رسید صبر به فریاد بینوایی ما غزل شمارهٔ ۶۶۵هزار حیف که گل کرد بینوایی ما غزل شمارهٔ ۶۶۶مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هوا غزل شمارهٔ ۶۶۷زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌ها غزل شمارهٔ ۶۶۸چنان که از نمک افزون شود جراحت‌ها غزل شمارهٔ ۶۶۹به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌ها غزل شمارهٔ ۶۷۰شکوفه شور فکنده است در گلستان‌ها غزل شمارهٔ ۶۷۱اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها غزل شمارهٔ ۶۷۲غم حساب ندارم ز میْ‌پرستی‌ها غزل شمارهٔ ۶۷۳به خرج رفت حیاتم ز هرزه‌کوشی‌ها غزل شمارهٔ ۶۷۴زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌ها غزل شمارهٔ ۶۷۵آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا غزل شمارهٔ ۶۷۶آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟غزل شمارهٔ ۶۷۷بلبل نمی شود به قفس از چمن جدا غزل شمارهٔ ۶۷۸چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا غزل شمارهٔ ۶۷۹می می کند خیال تنک ظرف آب را غزل شمارهٔ ۶۸۰روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را غزل شمارهٔ ۶۸۱هر کس نکرده در گرو می کتاب را غزل شمارهٔ ۶۸۲می سوزد آرزو دل پراضطراب را غزل شمارهٔ ۶۸۳در ششدرست مهره اسیر جهات را غزل شمارهٔ ۶۸۴دلکوب نیست حادثه دنیاپرست را غزل شمارهٔ ۶۸۵از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را غزل شمارهٔ ۶۸۶فصل بهار کرد مصور بهشت را غزل شمارهٔ ۶۸۷می فارغ از جهان مکرر کند ترا غزل شمارهٔ ۶۸۸سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟غزل شمارهٔ ۶۸۹بی آب ساخت خط، لب جان پرور ترا غزل شمارهٔ ۶۹۰هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟غزل شمارهٔ ۶۹۱در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟غزل شمارهٔ ۶۹۲ترجیح می دهد به پدر اوستاد را غزل شمارهٔ ۶۹۳قید عیال، پست کند رای مرد را غزل شمارهٔ ۶۹۴بادام تلخ نیست سزاوار قند را غزل شمارهٔ ۶۹۵خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را غزل شمارهٔ ۶۹۶عشق است غمگسار دل دردمند را غزل شمارهٔ ۶۹۷افسردگی است چاره دل دردمند را غزل شمارهٔ ۶۹۸وادید کرده است به من تلخ، دید را غزل شمارهٔ ۶۹۹یک بار بی خبر به شبستان من درآ غزل شمارهٔ ۷۰۰روی تو سوخته است دل لاله زار را غزل شمارهٔ ۷۰۱دیوانه کرد سبزه خطت بهار را غزل شمارهٔ ۷۰۲دریاب صبح فیض نسیم بهار را غزل شمارهٔ ۷۰۳در آتش است نعل، نسیم بهار را غزل شمارهٔ ۷۰۴از شرم، حرص دلبری افزود ناز را غزل شمارهٔ ۷۰۵مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز را غزل شمارهٔ ۷۰۶دانسته ام غرور خریدار خویش را غزل شمارهٔ ۷۰۷از کینه پاک کن دل افگار خویش را غزل شمارهٔ ۷۰۸کوتاه ساز رشته آمال خویش را غزل شمارهٔ ۷۰۹پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را غزل شمارهٔ ۷۱۰حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را غزل شمارهٔ ۷۱۱پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ را غزل شمارهٔ ۷۱۲تیغ زبان لاف نباشد کمال را غزل شمارهٔ ۷۱۳هست از زوال نعل در آتش کمال را غزل شمارهٔ ۷۱۴نتوان به خواب کرد مسخر خیال را غزل شمارهٔ ۷۱۵در کوی عشق ره نبود جبرئیل را غزل شمارهٔ ۷۱۶عارف متابعت نکند قال و قیل را غزل شمارهٔ ۷۱۷در گردش آورید می لعل فام را غزل شمارهٔ ۷۱۸پیچیده است دست تو دست کلیم را غزل شمارهٔ ۷۱۹شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مرا غزل شمارهٔ ۷۲۰غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا غزل شمارهٔ ۷۲۱می در پیاله خون جگر می شود مرا غزل شمارهٔ ۷۲۲سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مرا غزل شمارهٔ ۷۲۳از آفتاب عشق نگردید رنگ من غزل شمارهٔ ۷۲۴ابروی او نرفت ز مد نظر مرا غزل شمارهٔ ۷۲۵پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مرا غزل شمارهٔ ۷۲۶از گرد خط، فزود محبت به دل مرا غزل شمارهٔ ۷۲۷از بس گرفت تنگی دل در میان مرا غزل شمارهٔ ۷۲۸از بس گرفت تنگی دل در میان مرا غزل شمارهٔ ۷۲۹افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا غزل شمارهٔ ۷۳۰گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا غزل شمارهٔ ۷۳۱از کار رفته دست چو دست سبو مرا غزل شمارهٔ ۷۳۲سرگشته ساخت خالِ دلارای او مرا غزل شمارهٔ ۷۳۳از باده چون کند عرق آلود ماه را غزل شمارهٔ ۷۳۴رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را غزل شمارهٔ ۷۳۵طاعت کند سرشک ندامت گناه را غزل شمارهٔ ۷۳۶رفتم ز راه دل خس و خار گناه را غزل شمارهٔ ۷۳۷مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را غزل شمارهٔ ۷۳۸با زلف کار نیست رخ یار دیده را غزل شمارهٔ ۷۳۹طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟غزل شمارهٔ ۷۴۰خال لب تو راهنمایی است بوسه را غزل شمارهٔ ۷۴۱گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟غزل شمارهٔ ۷۴۲دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را غزل شمارهٔ ۷۴۳دایم ز نازکی است دل افگار شیشه را غزل شمارهٔ ۷۴۴مگذار بر زمین دل شبها پیاله را غزل شمارهٔ ۷۴۵دادم ز شور عشق به سیلاب خانه را غزل شمارهٔ ۷۴۶از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟غزل شمارهٔ ۷۴۷افتادگی برآورد از خاک دانه را غزل شمارهٔ ۷۴۸پروای مرگ نیست گدای برهنه را غزل شمارهٔ ۷۴۹روشن ز داغ های نهان ساز سینه را غزل شمارهٔ ۷۵۰بشنو ز من ترانه غیرت فزای را غزل شمارهٔ ۷۵۱چون پای خم به دست فتادت کمر گشا غزل شمارهٔ ۷۵۲شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما غزل شمارهٔ ۷۵۳چون شعله سر مکش ز دل سینه تاب ما غزل شمارهٔ ۷۵۴آماده است از دل پر خون شراب ما غزل شمارهٔ ۷۵۵از نان و آب نیست بقا و ثبات ما غزل شمارهٔ ۷۵۶در داغ غوطه خورد دل غم سرشت ما غزل شمارهٔ ۷۵۷ای جبهه تو آینه سرنوشت ما غزل شمارهٔ ۷۵۸بیگانگی شده است ز عالم مراد ما غزل شمارهٔ ۷۵۹یاقوت کهربا شود از آه سرد ما غزل شمارهٔ ۷۶۰چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما غزل شمارهٔ ۷۶۱دود از نهاد خلق برآرد گزند ما غزل شمارهٔ ۷۶۲داغ است لاله زار دل دردمند ما غزل شمارهٔ ۷۶۳عالم ختن شد از قلم مشکسود ما غزل شمارهٔ ۷۶۴دایم شکفته است دل داغدار ما غزل شمارهٔ ۷۶۵منگر به چشم کم به دل داغدار ما غزل شمارهٔ ۷۶۶آمیخته است مستی ما با خمار ما غزل شمارهٔ ۷۶۷با اختیار حق چه بود اختیار ما؟غزل شمارهٔ ۷۶۸دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش ما غزل شمارهٔ ۷۶۹برق جلال، عین جمال است پیش ما غزل شمارهٔ ۷۷۰آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ ما غزل شمارهٔ ۷۷۱در سیر و دور می گذرد ماه و سال ما غزل شمارهٔ ۷۷۲دست فلک کبود شد از گوشمال ما غزل شمارهٔ ۷۷۳هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ما غزل شمارهٔ ۷۷۴دل از خدا به صنع خدا بسته ایم ما غزل شمارهٔ ۷۷۵دل از قضا به دست رضا داده‌ایم ما غزل شمارهٔ ۷۷۶خون در دل هوا و هوس کرده ایم ما غزل شمارهٔ ۷۷۷از جنبش نسیم کرم زنده ایم ما غزل شمارهٔ ۷۷۸عمری است حلقه در میخانه ایم ما غزل شمارهٔ ۷۷۹خجلت ز عشق پاک گهر می بریم ما غزل شمارهٔ ۷۸۰دل را ز قید جسم رها می کنیم ما غزل شمارهٔ ۷۸۱دایم ز خود سفر چو شرر می‌کنیم ما غزل شمارهٔ ۷۸۲از گریه خاک دام چمن می کنیم ما غزل شمارهٔ ۷۸۳تا چند نقشبند تمنا شویم ما غزل شمارهٔ ۷۸۴رنگین تر از حناست بهار و خزان ما غزل شمارهٔ ۷۸۵لرزید بس که دل به تن ناتوان ما غزل شمارهٔ ۷۸۶روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟غزل شمارهٔ ۷۸۷بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما غزل شمارهٔ ۷۸۸از بس سترد گرد ملال از جبین ما غزل شمارهٔ ۷۸۹رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما غزل شمارهٔ ۷۹۰صبح جهان بود نفس غم زدای ما غزل شمارهٔ ۷۹۱رزق ملایک است نوای رسای ما غزل شمارهٔ ۷۹۲آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما غزل شمارهٔ ۷۹۳دستی که شد به گردش پیمانه آشنا غزل شمارهٔ ۷۹۴ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌ها غزل شمارهٔ ۷۹۵وقت است جوش باده زند لاله زارها غزل شمارهٔ ۷۹۶ای روشن از فروغ تو چشم چراغ‌ها غزل شمارهٔ ۷۹۷نتوان به بی‌مثال رسید از مثال‌ها غزل شمارهٔ ۷۹۸در آتشم ز دیده شوخ ستاره‌ها غزل شمارهٔ ۷۹۹وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها غزل شمارهٔ ۸۰۰از دست و تیغ عشق فگارند لاله‌ها غزل شمارهٔ ۸۰۱گر صافدلی هست شراب است در اینجا غزل شمارهٔ ۸۰۲در زلف مده راه دگر باد صبا را غزل شمارهٔ ۸۰۳از خویش برآورد تمنای تو ما را غزل شمارهٔ ۸۰۴اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را غزل شمارهٔ ۸۰۵از بدگهری می شکند گوهر رز را غزل شمارهٔ ۸۰۶از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را غزل شمارهٔ ۸۰۷تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را غزل شمارهٔ ۸۰۸از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را غزل شمارهٔ ۸۰۹استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟غزل شمارهٔ ۸۱۰گمراه کند غفلت من راهبران را غزل شمارهٔ ۸۱۱ما نبض شناس رگ جانیم جهان را غزل شمارهٔ ۸۱۲دلگیر کند غنچه من صبح وطن را غزل شمارهٔ ۸۱۳تسکین ندهد خوردن می سوز درون را غزل شمارهٔ ۸۱۴نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را غزل شمارهٔ ۸۱۵گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟غزل شمارهٔ ۸۱۶فانوس حجاب است چراغ سحری را غزل شمارهٔ ۸۱۷بر چرخ محیط است فروغ نظر ما غزل شمارهٔ ۸۱۸بی برگی ما برگ نشاط است چمن را غزل شمارهٔ ۸۱۹در قلزم می همچو حباب است دل ما غزل شمارهٔ ۸۲۰درمانده این جسم نزارست دل ما غزل شمارهٔ ۸۲۱کوشش نبرد راه به مأوای دل ما غزل شمارهٔ ۸۲۲از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما غزل شمارهٔ ۸۲۳خوابیده تر از راه بود راحله ما غزل شمارهٔ ۸۲۴فریاد نخیزد ز دل پر گله ما غزل شمارهٔ ۸۲۵ای خانه زنبور ز فکر تو جگرها غزل شمارهٔ ۸۲۶کم نیست جگرداری پیران ز جوان‌ها غزل شمارهٔ ۸۲۷ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌ها غزل شمارهٔ ۸۲۸آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را غزل شمارهٔ ۸۲۹از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟غزل شمارهٔ ۸۳۰چشم همیشه مستت خمار کرد ما را غزل شمارهٔ ۸۳۱بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را غزل شمارهٔ ۸۳۲بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را غزل شمارهٔ ۸۳۳از آه روز گردان شبهای تار خود را غزل شمارهٔ ۸۳۴وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را غزل شمارهٔ ۸۳۵از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را غزل شمارهٔ ۸۳۶برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست غزل شمارهٔ ۸۳۷زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا غزل شمارهٔ ۸۳۸ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان را غزل شمارهٔ ۸۳۹ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را غزل شمارهٔ ۸۴۰ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌ها غزل شمارهٔ ۸۴۱اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرها غزل شمارهٔ ۸۴۲دارند اگر سررشته‌ای در کف به ظاهر چنگ‌ها غزل شمارهٔ ۸۴۳ای دفتر حسن ترا فهرست خط و خال‌ها غزل شمارهٔ ۸۴۴به دوش توکل منه بار خود را غزل شمارهٔ ۸۴۵منه بر دل زار بار جهان را غزل شمارهٔ ۸۴۶فروغی است یکرنگی از گوهر ما غزل شمارهٔ ۸۴۷بی‌خودی رفتن است دل‌ها را غزل شمارهٔ ۸۴۸به ادب نوش، جام دولت را غزل شمارهٔ ۸۴۹دل ز هر نقش گشته ساده مرا غزل شمارهٔ ۸۵۰شانه زند چو کلک من طره مشکفام را غزل شمارهٔ ۸۵۱ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای را غزل شمارهٔ ۸۵۲ای فکر تو نقشبند جان‌ها غزل شمارهٔ ۸۵۳ای حسن تو برق خانمان‌ها غزل شمارهٔ ۸۵۴غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما را غزل شمارهٔ ۸۵۵دید ز خون دلم لاله ستان خاک را غزل شمارهٔ ۸۵۶نیست غم نان و آب، گوشه نشین را غزل شمارهٔ ۸۵۷هر که با ما می کند بیگانگی غزل شمارهٔ ۸۵۸پیوسته خورد دل خون از بی‌غمی جان‌ها غزل شمارهٔ ۸۵۹باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آب غزل شمارهٔ ۸۶۰از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب غزل شمارهٔ ۸۶۱از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تاب غزل شمارهٔ ۸۶۲حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتاب غزل شمارهٔ ۸۶۳صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتاب غزل شمارهٔ ۸۶۴می نماید چشم شوخ از پرده شرم و حجاب غزل شمارهٔ ۸۶۵بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب غزل شمارهٔ ۸۶۶گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آب غزل شمارهٔ ۸۶۷دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب غزل شمارهٔ ۸۶۸سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آب غزل شمارهٔ ۸۶۹موج را هر چند آماده است بال و پر ز آب غزل شمارهٔ ۸۷۰نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباب غزل شمارهٔ ۸۷۱در محیط عشق باشد از سر پر خون حباب غزل شمارهٔ ۸۷۲گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباب غزل شمارهٔ ۸۷۳بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۴گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۵در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۶از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۷اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۸از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتاب غزل شمارهٔ ۸۷۹چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتاب غزل شمارهٔ ۸۸۰در هوای ابر لازم نیست در مینا شراب غزل شمارهٔ ۸۸۱کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟غزل شمارهٔ ۸۸۲چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خواب غزل شمارهٔ ۸۸۳گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چرب غزل شمارهٔ ۸۸۴مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شب غزل شمارهٔ ۸۸۵بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلب غزل شمارهٔ ۸۸۶پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب غزل شمارهٔ ۸۸۷مگر از خانه بیرون آمد آن گل بی حجاب امشب؟غزل شمارهٔ ۸۸۸بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشب غزل شمارهٔ ۸۸۹خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آب غزل شمارهٔ ۸۹۰دیده از خط بدیع آب دهید ای احباب غزل شمارهٔ ۸۹۱نکند باده شب، سوختگان را سیراب غزل شمارهٔ ۸۹۲نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آب غزل شمارهٔ ۸۹۳روز روشن گل و شمع شب تارست شراب غزل شمارهٔ ۸۹۴تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خواب غزل شمارهٔ ۸۹۵به نگاهی دل خون گشته ما را دریاب غزل شمارهٔ ۸۹۶چهره نوخط آن تازه جوان را دریاب غزل شمارهٔ ۸۹۷بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلب غزل شمارهٔ ۸۹۸دست کوته مکن از دامن احسان طلب غزل شمارهٔ ۸۹۹رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلب غزل شمارهٔ ۹۰۰ز خط رحیم نشد حسن یار با احباب غزل شمارهٔ ۹۰۱زهی ز عارض گلرنگ، خونی می ناب غزل شمارهٔ ۹۰۲سبکسری که اسیر هواست همچو حباب غزل شمارهٔ ۹۰۳هوا چکیده نورست در شب مهتاب غزل شمارهٔ ۹۰۴بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب غزل شمارهٔ ۹۰۵مریز آب رخ خود مگر برای شراب غزل شمارهٔ ۹۰۶ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شراب غزل شمارهٔ ۹۰۷بهار نغمه تر ساز می کند سیلاب غزل شمارهٔ ۹۰۸ندیده چشم چنین آهوی ختا در خواب غزل شمارهٔ ۹۰۹غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خواب غزل شمارهٔ ۹۱۰عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب غزل شمارهٔ ۹۱۱درون گنبد گردون فتنه بار مخسب غزل شمارهٔ ۹۱۲آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب غزل شمارهٔ ۹۱۳از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب غزل شمارهٔ ۹۱۴ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب غزل شمارهٔ ۹۱۵تا گل ز عکس عارض او چیده است آب غزل شمارهٔ ۹۱۶جای صدف بود ز گرانی زمین در آب غزل شمارهٔ ۹۱۷از چشم نیم مست تو با یک جهان شراب غزل شمارهٔ ۹۱۸صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شب غزل شمارهٔ ۹۱۹بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلب غزل شمارهٔ ۹۲۰آیینه شو وصال پری طلعتان طلب غزل شمارهٔ ۹۲۱از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آب غزل شمارهٔ ۹۲۲طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیات غزل شمارهٔ ۹۲۳عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساخت غزل شمارهٔ ۹۲۴از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناخت غزل شمارهٔ ۹۲۵روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواخت غزل شمارهٔ ۹۲۶هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواخت غزل شمارهٔ ۹۲۷دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوخت غزل شمارهٔ ۹۲۸آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریخت غزل شمارهٔ ۹۲۹کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریخت غزل شمارهٔ ۹۳۰باده تلخی که از بویش دل منصور ریخت غزل شمارهٔ ۹۳۱در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریخت غزل شمارهٔ ۹۳۲پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریخت غزل شمارهٔ ۹۳۳چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریخت غزل شمارهٔ ۹۳۴روی از عالم بگردان گر لقا می بایدت غزل شمارهٔ ۹۳۵گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاست غزل شمارهٔ ۹۳۶هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست غزل شمارهٔ ۹۳۷دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناست غزل شمارهٔ ۹۳۸در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست غزل شمارهٔ ۹۳۹چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاست غزل شمارهٔ ۹۴۰شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست غزل شمارهٔ ۹۴۱تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟غزل شمارهٔ ۹۴۲از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟غزل شمارهٔ ۹۴۳خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟غزل شمارهٔ ۹۴۴روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟غزل شمارهٔ ۹۴۵از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاست غزل شمارهٔ ۹۴۶کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست غزل شمارهٔ ۹۴۷رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاست غزل شمارهٔ ۹۴۸هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاست غزل شمارهٔ ۹۴۹گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماست غزل شمارهٔ ۹۵۰از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماست غزل شمارهٔ ۹۵۱آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماست غزل شمارهٔ ۹۵۲دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماست غزل شمارهٔ ۹۵۳جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماست غزل شمارهٔ ۹۵۴روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماست غزل شمارهٔ ۹۵۵کوثر بیداربختی دیده گریان ماست غزل شمارهٔ ۹۵۶در پریشان خاطری جمعیت مجنون ماست غزل شمارهٔ ۹۵۷خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماست غزل شمارهٔ ۹۵۸صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست غزل شمارهٔ ۹۵۹لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماست غزل شمارهٔ ۹۶۰درد بی درمان پیری منتهای دردهاست غزل شمارهٔ ۹۶۱خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب است غزل شمارهٔ ۹۶۲من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت است غزل شمارهٔ ۹۶۳اهل معنی را تماشا مانع جمعیت است غزل شمارهٔ ۹۶۴حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت است غزل شمارهٔ ۹۶۵هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست غزل شمارهٔ ۹۶۶دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست غزل شمارهٔ ۹۶۷رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست غزل شمارهٔ ۹۶۸حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست غزل شمارهٔ ۹۶۹نعمت الوان دنیا مایه دردسرست غزل شمارهٔ ۹۷۰عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟غزل شمارهٔ ۹۷۱در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست غزل شمارهٔ ۹۷۲دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست غزل شمارهٔ ۹۷۳عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست غزل شمارهٔ ۹۷۴روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست غزل شمارهٔ ۹۷۵جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست غزل شمارهٔ ۹۷۶گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست غزل شمارهٔ ۹۷۷عیب نادان در زمان خامشی گویاترست غزل شمارهٔ ۹۷۸از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست غزل شمارهٔ ۹۷۹عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترست غزل شمارهٔ ۹۸۰از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترست غزل شمارهٔ ۹۸۱پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست غزل شمارهٔ ۹۸۲حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترست غزل شمارهٔ ۹۸۳گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر است غزل شمارهٔ ۹۸۴در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست غزل شمارهٔ ۹۸۵هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست غزل شمارهٔ ۹۸۶صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست غزل شمارهٔ ۹۸۷در خم آن زلف دلها را سرود دیگرست غزل شمارهٔ ۹۸۸حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرست غزل شمارهٔ ۹۸۹مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۰عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۱هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۲حسن بالادست را هر روزشان دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۳هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۴عشق را بی دست و پایی دست و پای دیگرست غزل شمارهٔ ۹۹۵ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس است غزل شمارهٔ ۹۹۶نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس است غزل شمارهٔ ۹۹۷خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است غزل شمارهٔ ۹۹۸تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است غزل شمارهٔ ۹۹۹چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۰شاهد مستوری گل قطره شبنم بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۱گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۲باده مرد افکن من معنی روشن بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۳مهر لب غماز را دامان پاک من بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۴گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۵مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۶گردش پرگار ما را حلقه مویی بس است غزل شمارهٔ ۱۰۰۷گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش است غزل شمارهٔ ۱۰۰۸جان روشن را جهان در چشم بینا آتش است غزل شمارهٔ ۱۰۰۹پرده شرم و حیا را باده ناب آتش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۰هر که چون پروانه بی باک، مست آتش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۱شهپر پروانه ما را جلا در آتش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۲با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۳گر نباشد حسن معنی، خط زیبا هم خوش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۴از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۵عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش است غزل شمارهٔ ۱۰۱۶هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ است غزل شمارهٔ ۱۰۱۷از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ است غزل شمارهٔ ۱۰۱۸شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک است غزل شمارهٔ ۱۰۱۹در دل هر کس بود درد طلب در منزل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۰این ز همت خالی و آن از طبع پر می شود غزل شمارهٔ ۱۰۲۱صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۲نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۳چشم خواب آلودگان در انتظار منزل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۴سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۵با کمال قرب، از جانان دل ما غافل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۶از بدن آزادی جانهای غافل مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۷از تن خاکی به جد و جهد رستن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۸پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۲۹جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۰خانه تن را به جان آباد کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۱وقت خط پهلو تهی از یار کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۲داستان شوق را تحریر کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۳هرزه گو را خامش از تقریر کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۴عندلیب مست را خاموش کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۵با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۶دیدن روی تو ظلم است و ندیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۷خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۸عشق را در پرده ناموس دیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۳۹خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۰باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۱از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۲توبه از می در بهار نوجوانی مشکل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۳هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۴سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۵حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل است غزل شمارهٔ ۱۰۴۶زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ریشه ما در زمین خاکساری محکم است غزل شمارهٔ ۱۰۴۸نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است غزل شمارهٔ ۱۰۴۹در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است غزل شمارهٔ ۱۰۵۰در فشار دل، سر دست نگارین ظالم است غزل شمارهٔ ۱۰۵۱جان غافل را سفر در چار دیوار تن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۲هستی دنیای فانی انتظار مردن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۳حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۴در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۵اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۶مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۷از عزیزان دیده پوشیده من روشن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۸تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است غزل شمارهٔ ۱۰۵۹مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۰در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۱وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۲حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۳بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۴جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۵عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۶خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۷نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۸تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است غزل شمارهٔ ۱۰۶۹سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۰خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۱بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۲خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۳دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۴چشم من از گریه مستانه من روشن است غزل شمارهٔ ۱۰۷۵دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است غزل شمارهٔ ۱۰۷۶شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است غزل شمارهٔ ۱۰۷۷لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است غزل شمارهٔ ۱۰۷۸هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است غزل شمارهٔ ۱۰۷۹نوبهار آیینه طبع سخنساز من است غزل شمارهٔ ۱۰۸۰کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است غزل شمارهٔ ۱۰۸۱آبروی حسن از مژگان نمناک من است غزل شمارهٔ ۱۰۸۲کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است غزل شمارهٔ ۱۰۸۳خاکساری تا دلیل جان آگاه من است غزل شمارهٔ ۱۰۸۴عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است غزل شمارهٔ ۱۰۸۵با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است غزل شمارهٔ ۱۰۸۶مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است غزل شمارهٔ ۱۰۸۷هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست غزل شمارهٔ ۱۰۸۸نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست غزل شمارهٔ ۱۰۸۹آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۰آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۱دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۲افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۳نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۴خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۵آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۶چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۷زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست غزل شمارهٔ ۱۰۹۸آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست غزل شمارهٔ ۱۰۹۹گریه مستانه من از خمار چشم توست غزل شمارهٔ ۱۱۰۰کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست غزل شمارهٔ ۱۱۰۱تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۳باز از معموره دلها فغان برخاسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۴زلف گرد عارض او رشته گلدسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۵جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۶تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۷هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۸یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است غزل شمارهٔ ۱۱۰۹از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۰هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۱سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟غزل شمارهٔ ۱۱۱۲دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟غزل شمارهٔ ۱۱۱۳چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟غزل شمارهٔ ۱۱۱۴هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۵چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۶عالمی را از عمارت پای در گل رفته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۷نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است غزل شمارهٔ ۱۱۱۸بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است غزل شمارهٔ ۱۱۱۹لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۰در بهاران بزم عیش میکشان آماده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۱خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۲تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۳سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۴سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۵تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۶ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۷دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۸داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۲۹تاب در ناف غزالان ختن افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۰دست ما در بند چین آستین افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۱روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۲هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست غزل شمارهٔ ۱۱۳۳از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۴نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۵آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۶داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۷سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۸خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۳۹تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟غزل شمارهٔ ۱۱۴۰نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۱جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۲خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۳کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۴کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون غزل شمارهٔ ۱۱۴۵بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۶از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۷از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۸بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است غزل شمارهٔ ۱۱۴۹شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۰از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۱ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۲بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۳از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۴مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۵سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۶خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۷آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۸تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است غزل شمارهٔ ۱۱۵۹هر غباری گرده چابک سواری بوده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۰اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۱آسمان از شور دلهای کباب آسوده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۲از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۳دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۴من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۵مهربانی از میان خلق دامن چیده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۶در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۷آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۸عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است غزل شمارهٔ ۱۱۶۹هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۰شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۱چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۲دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۳هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۴بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۵رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است غزل شمارهٔ ۱۱۷۶رفتن گلزار کار مردم بیکاره است غزل شمارهٔ ۱۱۷۷بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است غزل شمارهٔ ۱۱۷۸این که روزی بی تردد می رسد افسانه است غزل شمارهٔ ۱۱۷۹بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است غزل شمارهٔ ۱۱۸۰گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است غزل شمارهٔ ۱۱۸۱هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه است غزل شمارهٔ ۱۱۸۲شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است غزل شمارهٔ ۱۱۸۳شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است غزل شمارهٔ ۱۱۸۴دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۸۵بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۸۶بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۸۷صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۸۸بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۸۹با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است غزل شمارهٔ ۱۱۹۰قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است غزل شمارهٔ ۱۱۹۱لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است غزل شمارهٔ ۱۱۹۲زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است غزل شمارهٔ ۱۱۹۳شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۴روی کار دیگران و پشت کار من یکی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۵در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۶عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۷دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۸راحت کونین در زیر سر بیگانگی است غزل شمارهٔ ۱۱۹۹چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۰هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۱خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۲هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۳تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۴زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۵مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است غزل شمارهٔ ۱۲۰۶بی محابا در میان نازکش انداخت دست غزل شمارهٔ ۱۲۰۷دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست غزل شمارهٔ ۱۲۰۸هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست غزل شمارهٔ ۱۲۰۹دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۰خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۱بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۲هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟غزل شمارهٔ ۱۲۱۳محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۴بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۵وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست غزل شمارهٔ ۱۲۱۶تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست غزل شمارهٔ ۱۲۱۷نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست غزل شمارهٔ ۱۲۱۸جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست غزل شمارهٔ ۱۲۱۹سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست غزل شمارهٔ ۱۲۲۰عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست غزل شمارهٔ ۱۲۲۱تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست غزل شمارهٔ ۱۲۲۲وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست غزل شمارهٔ ۱۲۲۳دل به خون در انتظار وعده جانان نشست غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست غزل شمارهٔ ۱۲۲۵تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست غزل شمارهٔ ۱۲۲۶خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست غزل شمارهٔ ۱۲۲۷پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست غزل شمارهٔ ۱۲۲۸زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست غزل شمارهٔ ۱۲۲۹باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست غزل شمارهٔ ۱۲۳۰چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست غزل شمارهٔ ۱۲۳۲شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست غزل شمارهٔ ۱۲۳۳تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست غزل شمارهٔ ۱۲۳۴توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست غزل شمارهٔ ۱۲۳۵حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست غزل شمارهٔ ۱۲۳۶جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۳۷بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۳۸جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست غزل شمارهٔ ۱۲۳۹شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست غزل شمارهٔ ۱۲۴۰حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است غزل شمارهٔ ۱۲۴۱دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست غزل شمارهٔ ۱۲۴۲حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست غزل شمارهٔ ۱۲۴۳معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۴۴شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست غزل شمارهٔ ۱۲۴۵عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۴۶چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۴۷زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟غزل شمارهٔ ۱۲۴۸نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۴۹در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۰سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۱عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۲عشق خالص را تلاش دیدن محبوب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۳خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۴لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۵روز وصل است و دل غم دیده ما شاد نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۶صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۷نیست تا پاک از غرضها در سخاوت سود نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۸(عشق عالمسوز را با حسن و ایمان کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۵۹توبه همصحبتان بر خاطر ما بار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۰پاره های دل گران بر دیده خونبار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۱عشقبازی کار هر حلاج دعوی دار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۲افسر زرین سر آزاده را در کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۳گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۴رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۵کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۶کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۷کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۸حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۶۹چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۰شسته ام از چشمه مه رو به آبم کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۱شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۲کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۳هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۴وصل زلف او به دست کوشش تدبیر نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۵روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۶حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۷فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۸گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیست غزل شمارهٔ ۱۲۷۹چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۰هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۱آرزو بسیار و آهم در دل درویش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۲حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۳آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیار غزل شمارهٔ ۱۲۸۴صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۵روزگار زندگی نقش بر آبی بیش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۶آسمان در چشم ما دود و بخاری بیش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۷درگذر زین خاکدان، گرد سپاهی بیش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۸آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیست غزل شمارهٔ ۱۲۸۹آب کن در شیشه ساقی گر شراب صاف نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۰در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۱موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۲در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۳پاکدامان را غمی از تهمت ناپاک نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۴هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۵باده بی درد در میخانه افلاک نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۶غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۷روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۸عشق را حاجت به زور بازوی اقبال نیست غزل شمارهٔ ۱۲۹۹بار بر مجنون ما جمعیت اطفال نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۰صبر بر زخم گرانسنگ ملامت سهل نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۱یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ست غزل شمارهٔ ۱۳۰۲خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۳آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۴چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۵داغ من ممنون شکرخند پنهان تو نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۶یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۷هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۸دلبر از دل نیست غافل، دل اگر آگاه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۰۹روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۰نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۱طاعت ظاهر طریق مردم آزاده نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۲از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۳در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۴پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۵ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۶حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۷غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۸سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۱۹رزق من زان نرگس مستانه جز خمیازه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۲۰در دل پر خون غبار لشکر اندیشه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۲۱سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۲۲غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۲۳عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیست غزل شمارهٔ ۱۳۲۴زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشت غزل شمارهٔ ۱۳۲۵بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشت غزل شمارهٔ ۱۳۲۶شورش سودای ما افلاک را معمور داشت غزل شمارهٔ ۱۳۲۷تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشت غزل شمارهٔ ۱۳۲۸لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت غزل شمارهٔ ۱۳۲۹کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟غزل شمارهٔ ۱۳۳۰یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۱از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۲تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۳شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۴آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۵پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۶قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۷طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۸جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشت غزل شمارهٔ ۱۳۳۹یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۰هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۱حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۲تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۳زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۴ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۵دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۶هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۷در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۸همت مردانه ما از می حمرا گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۴۹می توان با همت سرشار از دنیا گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۰همچو برق از عالم اسباب می باید گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۱از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۲نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۳در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۴همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۵می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۶برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۷کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۸از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۵۹عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۶۰مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۶۱روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت غزل شمارهٔ ۱۳۶۲از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت غزل شمارهٔ ۱۳۶۳پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت غزل شمارهٔ ۱۳۶۴آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت غزل شمارهٔ ۱۳۶۵هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت غزل شمارهٔ ۱۳۶۶هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت غزل شمارهٔ ۱۳۶۷از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت غزل شمارهٔ ۱۳۶۸لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت غزل شمارهٔ ۱۳۶۹تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۰گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۱آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۲چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۳هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۴بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۵دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۶زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۷وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۷۸قطره خونی شد از دست نگارینش چکید غزل شمارهٔ ۱۳۷۹سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۰زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۱دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۲صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۳جای جام باده را تریاک نتواند گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۴آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۵مردم هموار را از خاک برباید گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۶حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۷زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۸وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۸۹در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۰خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۱وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۲گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۳کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۴تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۵خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۶عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۷از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۸خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت غزل شمارهٔ ۱۳۹۹تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت غزل شمارهٔ ۱۴۰۰جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت غزل شمارهٔ ۱۴۰۱در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال غزل شمارهٔ ۱۴۰۲دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت غزل شمارهٔ ۱۴۰۳پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت غزل شمارهٔ ۱۴۰۴سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت غزل شمارهٔ ۱۴۰۵چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟غزل شمارهٔ ۱۴۰۶مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت غزل شمارهٔ ۱۴۰۷غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت غزل شمارهٔ ۱۴۰۸غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت غزل شمارهٔ ۱۴۰۹بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت غزل شمارهٔ ۱۴۱۰دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت غزل شمارهٔ ۱۴۱۱چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست غزل شمارهٔ ۱۴۱۲ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۳تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟غزل شمارهٔ ۱۴۱۴هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۵فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۶نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۷قد موزون تو روزی که به جولان برخاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۸خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست غزل شمارهٔ ۱۴۱۹از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم غزل شمارهٔ ۱۴۲۰خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست غزل شمارهٔ ۱۴۲۱از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست غزل شمارهٔ ۱۴۲۲خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست غزل شمارهٔ ۱۴۲۳شور در دل فکند لعل خموشی که تراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۴در کمین این فلک سخت کمانی که تراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۵بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۶اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۷پرده شب بود ایام شبابی که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۸از زمین اوج گرفته است غباری که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۲۹کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۳۰در لحد گل نکند شعله داغی که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۳۱قانع از صاف به دردست دماغی که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۳۲دانه اشک بود توشه راهی که مراست غزل شمارهٔ ۱۴۳۳دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست غزل شمارهٔ ۱۴۳۴عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست غزل شمارهٔ ۱۴۳۵لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست غزل شمارهٔ ۱۴۳۶آن که از بال هما افسر دولت می خواست غزل شمارهٔ ۱۴۳۷غمگسار دل سودازده من شبهاست غزل شمارهٔ ۱۴۳۸زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است غزل شمارهٔ ۱۴۳۹صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است غزل شمارهٔ ۱۴۴۰عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است غزل شمارهٔ ۱۴۴۱پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است غزل شمارهٔ ۱۴۴۲میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است غزل شمارهٔ ۱۴۴۳شب هجران دلم از ناله حسرت شادست غزل شمارهٔ ۱۴۴۴شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست غزل شمارهٔ ۱۴۴۵هر که از درد طلب شکوه کند نامردست غزل شمارهٔ ۱۴۴۶دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست غزل شمارهٔ ۱۴۴۷مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست غزل شمارهٔ ۱۴۴۸خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست غزل شمارهٔ ۱۴۴۹تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست غزل شمارهٔ ۱۴۵۰ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست غزل شمارهٔ ۱۴۵۱دوری راه طلب بر دل کاهل بارست غزل شمارهٔ ۱۴۵۲نغمه را در دل عشاق اثر بسیارست غزل شمارهٔ ۱۴۵۳نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست غزل شمارهٔ ۱۴۵۴از شکر چاشنی ناله نی بیشترست غزل شمارهٔ ۱۴۵۵خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرست غزل شمارهٔ ۱۴۵۶در ره عشق که در هر قدمش صد خطرست غزل شمارهٔ ۱۴۵۷لاله رویی که ازو خار مرا در جگرست غزل شمارهٔ ۱۴۵۸سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرست غزل شمارهٔ ۱۴۵۹راز من نقل مجالس ز صفای گهرست غزل شمارهٔ ۱۴۶۰در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست غزل شمارهٔ ۱۴۶۱هر که مست است درین میکده هشیارترست غزل شمارهٔ ۱۴۶۲لب لعلت ز می ناب رباینده ترست غزل شمارهٔ ۱۴۶۳به تماشای تو از هر مژه راه دگرست غزل شمارهٔ ۱۴۶۴شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست غزل شمارهٔ ۱۴۶۵عشق هر چند که در پرده بود مشهورست غزل شمارهٔ ۱۴۶۶سفر پر خطر عشق نه از تدبیرست غزل شمارهٔ ۱۴۶۷ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست غزل شمارهٔ ۱۴۶۸معنی از لفظ سبکروح فلک پروازست غزل شمارهٔ ۱۴۶۹زاده بد گهر از پاک گهر ممتازست غزل شمارهٔ ۱۴۷۰چون به حیرت زدگان است مرا روی سخن غزل شمارهٔ ۱۴۷۱عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است غزل شمارهٔ ۱۴۷۲خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش است غزل شمارهٔ ۱۴۷۳ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است غزل شمارهٔ ۱۴۷۴نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش است غزل شمارهٔ ۱۴۷۵از دل خونشده ام چهره جانان داغ است غزل شمارهٔ ۱۴۷۶هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف است غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است غزل شمارهٔ ۱۴۷۸عشق را از دل سودازده ما ننگ است غزل شمارهٔ ۱۴۷۹در بهاران سر مرغی که به زیر بال است غزل شمارهٔ ۱۴۸۰سبزی نه فلک از چشم گهربار دل است غزل شمارهٔ ۱۴۸۱آنچنان بلبل من واله و حیران گل است غزل شمارهٔ ۱۴۸۲پشت دست تو به از آینه روی گل است غزل شمارهٔ ۱۴۸۳دل ز خال لب منظور گرفتن ستم است غزل شمارهٔ ۱۴۸۴بزم عالم ز دل خون شده ما گرم است غزل شمارهٔ ۱۴۸۵برق خاشاک گنه، روزه تابستان است غزل شمارهٔ ۱۴۸۶زنگ آیینه من صحبت بیدردان است غزل شمارهٔ ۱۴۸۷(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده است غزل شمارهٔ ۱۴۸۸از گرانخوابی ما عمر سبک جولان است غزل شمارهٔ ۱۴۸۹خط نارسته که در لعل لب جانان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۰گرچه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۱کوثر زنده دلی چشم تر مردان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۲دل پر داغ گلستان سحرخیزان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۳خلوت فکر، پریخانه خاموشان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۴نمک عشق در آب و گل درویشان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۵صدف بحر بقا سینه درویشان است غزل شمارهٔ ۱۴۹۶لب خاموش نمودار دل پر سخن است غزل شمارهٔ ۱۴۹۷کلک من شعله برجسته این نه لگن است غزل شمارهٔ ۱۴۹۸شور شیرین سخنان در به هم آمیختن است غزل شمارهٔ ۱۴۹۹گریه ابر بهار از دل پر درد من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۰این چه لطف است که با یار وفادار من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۱عشق سرمایه تسکین دل زار من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۲سیل درمانده کوتاهی دیوار من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۳مانع مستی غفلت دل هشیار من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۴موج سنبل ز پریشانی پرواز من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۵شور دریای سخن از دل پر جوش من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۶نفس سوخته شمع سر بالین من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۷دخل و تحسین بجا باعث احیای من است غزل شمارهٔ ۱۵۰۸تا جنون انجمن افروز دل خونین است غزل شمارهٔ ۱۵۰۹عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوست غزل شمارهٔ ۱۵۱۰چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست غزل شمارهٔ ۱۵۱۱چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست غزل شمارهٔ ۱۵۱۲شوق را شهپر توفیق سبکباری توست غزل شمارهٔ ۱۵۱۳هر که دارد نظری واله زیبایی توست غزل شمارهٔ ۱۵۱۴در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوست غزل شمارهٔ ۱۵۱۵هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوست غزل شمارهٔ ۱۵۱۶بند و زندان گرامی گهران از جاه است غزل شمارهٔ ۱۵۱۷هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟غزل شمارهٔ ۱۵۱۸عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه است غزل شمارهٔ ۱۵۱۹نه همین مشک مرا خون جگر ساخته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۰که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟غزل شمارهٔ ۱۵۲۱خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟غزل شمارهٔ ۱۵۲۲آن که در جام خضر آب بقا ریخته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۳هر طرف روی نهی باده جان ریخته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۴همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۵رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۶خط سبزی که به گرد لب جانان گشته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۷غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته است غزل شمارهٔ ۱۵۲۸هر که از قافله کعبه جدا افتاده است غزل شمارهٔ ۱۵۲۹خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۰آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۱هر که را می نگرم سوخته جان افتاده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۲از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۳این نه غنچه است که گلزار به بار آورده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۴تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۵آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۶بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۷موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۸دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است غزل شمارهٔ ۱۵۳۹دل شب وصل تو از صبح مکدر شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۰خاطر از سبحه و زنار مکدر شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۱نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۲روح را جسم گران مانع شبگیر شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۳از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۴آخر حسن تو از خط به از آغاز شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۵دل به یک آه سراسر رو مژگان شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۶دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۷صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۸نه ز خط حلقه بر اطراف رخت بسته شده است غزل شمارهٔ ۱۵۴۹از تب رشک تو خورشید هلالی شده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۰از دل خم می گلرنگ به جام آمده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۱خط به گرد رخ آن سیم ذقن آمده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۲خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۳حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۴خط سبزی که به گرد رخ او گردیده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۵فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۶سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده است غزل شمارهٔ ۱۵۵۷گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟غزل شمارهٔ ۱۵۵۸مستیِ چشم تو در مرتبه هشیاری است غزل شمارهٔ ۱۵۵۹دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری است غزل شمارهٔ ۱۵۶۰نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۱هر طرف می نگری آینه سیمای خوشی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۲عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۳ترجمان دل صاحب نظران خاموشی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۴مایه پرورش عالم اسباب یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۵شهد در خانه پر روزن زنبور یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۶نغمه‌ها گرچه مخالف بود، آواز یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۷لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۸در غم و شادی ایام مرا حال یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۶۹پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۰رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۱از شناسایی حق لاف زدن، نادانی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۲دست در دامن اندیشه زدن نادانی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۳عقل سدی است درین راه که برداشتنی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۴صبح میخانه نشینان کف دریای می است غزل شمارهٔ ۱۵۷۵سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۶ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی است غزل شمارهٔ ۱۵۷۷نقش روی تو در آیینه جان صورت بست غزل شمارهٔ ۱۵۷۸ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست غزل شمارهٔ ۱۵۷۹غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانست غزل شمارهٔ ۱۵۸۰پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوست غزل شمارهٔ ۱۵۸۱عشق را با دل صد پاره من کاری هست غزل شمارهٔ ۱۵۸۲می حرام است در آن بزم که هشیاری هست غزل شمارهٔ ۱۵۸۳خلوت آینه را طوطی غمازی هست غزل شمارهٔ ۱۵۸۴به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست غزل شمارهٔ ۱۵۸۵چمن سبز فلک را چمن آرایی هست غزل شمارهٔ ۱۵۸۶تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست غزل شمارهٔ ۱۵۸۷محو دیدارم و دیدار نمی دانم چیست غزل شمارهٔ ۱۵۸۸بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟غزل شمارهٔ ۱۵۸۹جگر لاله سیه مست ز میخانه کیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۰نقطه اشک سراسیمه و شیدایی کیست؟غزل شمارهٔ ۱۵۹۱خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۲حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۳آه کز اهل محبت اثری پیدا نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۴خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۵آه من مد رسایی است که پایانش نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۶کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۷شادی هر که زیادست ز غم، کامل نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۸در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیست غزل شمارهٔ ۱۵۹۹من که در سر هوس طره دستارم نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۰خون من نیست به تشریف شهادت قابل غزل شمارهٔ ۱۶۰۱آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۲در سیه خانه افلاک، دل روشن نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۳گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۴یک نکوروی ندیدم که گرفتار تو نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۵تلخی می به گوارایی دشنام تو نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۶خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۷حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۸مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیست غزل شمارهٔ ۱۶۰۹برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۰با شکرخنده خوبان، نمک یاری نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۱در بیابان جنون سلسله پردازی نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۲چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۳در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۴در پریشان نظری غیر پریشانی نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۵هیچ کس غیر تو در پرده بینایی نیست غزل شمارهٔ ۱۶۱۶بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت غزل شمارهٔ ۱۶۱۷از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشت غزل شمارهٔ ۱۶۱۸جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت غزل شمارهٔ ۱۶۱۹از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۰تا من دلشده را دست ز گردن برداشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۱سرو بالای تو از آب روانی برداشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۲دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۳اگر آیینه دل نور و صفایی می داشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۴دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۵رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۶پشت آیینه بود پرده مستوری زشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۷شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۸دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشت غزل شمارهٔ ۱۶۲۹باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت غزل شمارهٔ ۱۶۳۰از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشت غزل شمارهٔ ۱۶۳۱خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت غزل شمارهٔ ۱۶۳۲این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟غزل شمارهٔ ۱۶۳۳چشم ازان حسن به سامان چه تواند دریافت؟غزل شمارهٔ ۱۶۳۴هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت غزل شمارهٔ ۱۶۳۵خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفت غزل شمارهٔ ۱۶۳۶اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت غزل شمارهٔ ۱۶۳۷هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت غزل شمارهٔ ۱۶۳۸از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت غزل شمارهٔ ۱۶۳۹ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت غزل شمارهٔ ۱۶۴۰پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت غزل شمارهٔ ۱۶۴۱بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت غزل شمارهٔ ۱۶۴۲لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت غزل شمارهٔ ۱۶۴۳هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت غزل شمارهٔ ۱۶۴۴خیال آب مرا در سراب‌ها انداخت غزل شمارهٔ ۱۶۴۵که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟غزل شمارهٔ ۱۶۴۶بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت غزل شمارهٔ ۱۶۴۷ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت غزل شمارهٔ ۱۶۴۸عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت غزل شمارهٔ ۱۶۴۹فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریخت غزل شمارهٔ ۱۶۵۰بتان که صید به نیرنگ می‌نمایندت غزل شمارهٔ ۱۶۵۱کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟غزل شمارهٔ ۱۶۵۲ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟غزل شمارهٔ ۱۶۵۳اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داری غزل شمارهٔ ۱۶۵۴چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست غزل شمارهٔ ۱۶۵۵شکستگی دل از دیده ترم پیداست غزل شمارهٔ ۱۶۵۶عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست غزل شمارهٔ ۱۶۵۷خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست غزل شمارهٔ ۱۶۵۸حضور دل نبود با عبادتی که مراست غزل شمارهٔ ۱۶۵۹پرستشی که مدام است می پرستی ماست غزل شمارهٔ ۱۶۶۰ترا که عالم آیینه عالم آب است غزل شمارهٔ ۱۶۶۱به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است غزل شمارهٔ ۱۶۶۲غبار هستی ما پرده دار سیلاب است غزل شمارهٔ ۱۶۶۳ریاض هستی ما سبز از می ناب است غزل شمارهٔ ۱۶۶۴خراب حالی ما از درازی دست است غزل شمارهٔ ۱۶۶۵هزار رنگ گل فیض در گل صبح است غزل شمارهٔ ۱۶۶۶مرا ز پیر خرابات این سخن یادست غزل شمارهٔ ۱۶۶۷مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست غزل شمارهٔ ۱۶۶۸نشاط عالم بی اعتبار درگردست غزل شمارهٔ ۱۶۶۹ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست غزل شمارهٔ ۱۶۷۰نهال شمع ز سبزی ازان برومندست غزل شمارهٔ ۱۶۷۱بنای صبر که همسنگ کوه الوندست غزل شمارهٔ ۱۶۷۲به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست غزل شمارهٔ ۱۶۷۳ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست غزل شمارهٔ ۱۶۷۴خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست غزل شمارهٔ ۱۶۷۵درین دو هفته که زاینده رود سرشارست غزل شمارهٔ ۱۶۷۶ازان به خاطر من ترک کار دشوارست غزل شمارهٔ ۱۶۷۷حضور خاطر اگر در نماز معتبرست غزل شمارهٔ ۱۶۷۸دل شکسته به قرب خدای راهبرست غزل شمارهٔ ۱۶۷۹ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست غزل شمارهٔ ۱۶۸۰به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۱بهار عنبر شبها سفیده سحرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۲مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۳سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۴به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۵ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۶به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست غزل شمارهٔ ۱۶۸۷صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست غزل شمارهٔ ۱۶۸۸چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست غزل شمارهٔ ۱۶۸۹به دام خلق مقید شدن گل هوس است غزل شمارهٔ ۱۶۹۰مرا ز دور تماشای خط یار بس است غزل شمارهٔ ۱۶۹۱منم که دام بلایم رهایی قفس است غزل شمارهٔ ۱۶۹۲زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است غزل شمارهٔ ۱۶۹۳به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است غزل شمارهٔ ۱۶۹۴تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است غزل شمارهٔ ۱۶۹۵دل رمیده ما از نظاره در پیش است غزل شمارهٔ ۱۶۹۶ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است غزل شمارهٔ ۱۶۹۷نه انجم است که زینت فروز نه فلک است غزل شمارهٔ ۱۶۹۸ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است غزل شمارهٔ ۱۶۹۹اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است غزل شمارهٔ ۱۷۰۰ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است غزل شمارهٔ ۱۷۰۱به غم نشاط من خاکسار نزدیک است غزل شمارهٔ ۱۷۰۲ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است غزل شمارهٔ ۱۷۰۳حضور سوخته عشق در دل تنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۴گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۵جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۶به آه برق عنان من آسمان تنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۷دل رمیده ما را صدای پا سنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۸نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است غزل شمارهٔ ۱۷۰۹همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است غزل شمارهٔ ۱۷۱۰سرود مجلس ما جوش مستی ازل است غزل شمارهٔ ۱۷۱۱حضور عالم ایجاد در قرار دل است غزل شمارهٔ ۱۷۱۲جهان و هر چه در او هست رونمای دل است غزل شمارهٔ ۱۷۱۳فراغ بال طمع کردن از فلک خام است غزل شمارهٔ ۱۷۱۴همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است غزل شمارهٔ ۱۷۱۵سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است غزل شمارهٔ ۱۷۱۶قماش چهره یار از بهار معلوم است غزل شمارهٔ ۱۷۱۷ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است غزل شمارهٔ ۱۷۱۸زمین ز جلوه قربانیان گلستان است غزل شمارهٔ ۱۷۱۹ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است غزل شمارهٔ ۱۷۲۰عنان نفس کشیدن جهاد مردان است غزل شمارهٔ ۱۷۲۱به غیر دل همه عالم سراب حرمان است غزل شمارهٔ ۱۷۲۲خزان بیجگران نوبهار مردان است غزل شمارهٔ ۱۷۲۳بلند نام نگردد کسی که در وطن است غزل شمارهٔ ۱۷۲۴سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن است غزل شمارهٔ ۱۷۲۵به فکر چاره فتادن جگر گداختن است غزل شمارهٔ ۱۷۲۶صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است غزل شمارهٔ ۱۷۲۷چراغ خلوت جان روشنایی سخن است غزل شمارهٔ ۱۷۲۸حریم میکده پر جوش از خروش من است غزل شمارهٔ ۱۷۲۹بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۰زبان شکوه من چشم خونفشان من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۱شراب کهنه که روشنگر روان من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۲اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۳فلک دو تا ز گرانباری گناه من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۴منم که معنی بیگانه آشنای من است غزل شمارهٔ ۱۷۳۵کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟غزل شمارهٔ ۱۷۳۶حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است غزل شمارهٔ ۱۷۳۷ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است غزل شمارهٔ ۱۷۳۸رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است غزل شمارهٔ ۱۷۳۹گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است غزل شمارهٔ ۱۷۴۰خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست غزل شمارهٔ ۱۷۴۱ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است غزل شمارهٔ ۱۷۴۲هنوز خط ز لب یار برنخاسته است غزل شمارهٔ ۱۷۴۳مرا به سیل سبکسیر رشک می آید غزل شمارهٔ ۱۷۴۴گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است غزل شمارهٔ ۱۷۴۵به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است غزل شمارهٔ ۱۷۴۶نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است غزل شمارهٔ ۱۷۴۷به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است غزل شمارهٔ ۱۷۴۸ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است غزل شمارهٔ ۱۷۴۹به نامرادی ما عشق مایل افتاده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۰نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۱نه خط ز خال لب یار سر برآورده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۲ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۳کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۴رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۵به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۶چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟غزل شمارهٔ ۱۷۵۷جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۸هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است غزل شمارهٔ ۱۷۵۹کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟غزل شمارهٔ ۱۷۶۰به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است غزل شمارهٔ ۱۷۶۱خط تو چهره گشای بهار آینه است غزل شمارهٔ ۱۷۶۲ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است غزل شمارهٔ ۱۷۶۳ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است غزل شمارهٔ ۱۷۶۴عمارتی که نگردد خراب، همواری است غزل شمارهٔ ۱۷۶۵به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است غزل شمارهٔ ۱۷۶۶درین جهان که سرانجام خانه پردازی است غزل شمارهٔ ۱۷۶۷میی که درد ندارد صفای درویشی است غزل شمارهٔ ۱۷۶۸شدم غبار و همان خارخار من باقی است غزل شمارهٔ ۱۷۶۹مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۰چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۱ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۲فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۳سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۴ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۵به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۶خوشم به درد که در پرده شکیبایی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۷بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۸در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است غزل شمارهٔ ۱۷۷۹همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست غزل شمارهٔ ۱۷۸۰نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست غزل شمارهٔ ۱۷۸۱ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست غزل شمارهٔ ۱۷۸۲شود ز داغ دل عاشقان خسته درست غزل شمارهٔ ۱۷۸۳کسی که بوی شراب از کدو تواند شست غزل شمارهٔ ۱۷۸۴ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست غزل شمارهٔ ۱۷۸۵کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟غزل شمارهٔ ۱۷۸۶ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست غزل شمارهٔ ۱۷۸۷دل از مشاهده آن خط سیاه شکست غزل شمارهٔ ۱۷۸۸ز باده حالت فرزانه می توان دانست غزل شمارهٔ ۱۷۸۹مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست غزل شمارهٔ ۱۷۹۰هزار بار درآیم اگر به خانه دوست غزل شمارهٔ ۱۷۹۱ز عشق در اگر نور آشنایی هست غزل شمارهٔ ۱۷۹۲اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟غزل شمارهٔ ۱۷۹۳سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ز زلف او دل عشاق را محابا نیست غزل شمارهٔ ۱۷۹۵به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست غزل شمارهٔ ۱۷۹۶دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست غزل شمارهٔ ۱۷۹۷به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست غزل شمارهٔ ۱۷۹۸بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست غزل شمارهٔ ۱۷۹۹خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۰ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۱اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۲ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۳کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۴کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟غزل شمارهٔ ۱۸۰۵سزای خواب بود دیده ای که گریان نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۶به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۷فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۸اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست غزل شمارهٔ ۱۸۰۹زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر غزل شمارهٔ ۱۸۱۰چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟غزل شمارهٔ ۱۸۱۱به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۲به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۳شب فراق ز روز حساب خالی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۴نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۵مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۶میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۷ستاره سوخته عشق را پناهی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۸طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۱۹ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۲۰میان خوی تو و رحم آشنایی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۲۱ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست غزل شمارهٔ ۱۸۲۲وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۳ملامت از دل بیباک من فغان برداشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۴ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۵به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۶عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۷مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۸هزار حیف که دوران خط یار گذشت غزل شمارهٔ ۱۸۲۹ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت غزل شمارهٔ ۱۸۳۰خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت غزل شمارهٔ ۱۸۳۱کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت غزل شمارهٔ ۱۸۳۲ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت غزل شمارهٔ ۱۸۳۳فغان که گرد سر او نمی توانم گشت غزل شمارهٔ ۱۸۳۴ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت غزل شمارهٔ ۱۸۳۵ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت غزل شمارهٔ ۱۸۳۶نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت غزل شمارهٔ ۱۸۳۷ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت غزل شمارهٔ ۱۸۳۸فغان که هستی من در ورق شماری رفت غزل شمارهٔ ۱۸۳۹اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۰غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۱ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۲غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۳به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۴سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۵زمانه را گل روی تو در بهار گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۶ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۷خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۸ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت غزل شمارهٔ ۱۸۴۹دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت غزل شمارهٔ ۱۸۵۰شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت غزل شمارهٔ ۱۸۵۱با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت غزل شمارهٔ ۱۸۵۲آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت غزل شمارهٔ ۱۸۵۳سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت غزل شمارهٔ ۱۸۵۴باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت غزل شمارهٔ ۱۸۵۵شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت غزل شمارهٔ ۱۸۵۶دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست غزل شمارهٔ ۱۸۵۷خط سر زد و تغافل او همچنان به جاست غزل شمارهٔ ۱۸۵۸جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست غزل شمارهٔ ۱۸۵۹میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست غزل شمارهٔ ۱۸۶۰چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟غزل شمارهٔ ۱۸۶۱رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟غزل شمارهٔ ۱۸۶۲شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست غزل شمارهٔ ۱۸۶۳فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست غزل شمارهٔ ۱۸۶۴کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟غزل شمارهٔ ۱۸۶۵صبح گشاده رو در دولتسرای ماست غزل شمارهٔ ۱۸۶۶در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست غزل شمارهٔ ۱۸۶۷آتش کباب کرده یاقوت آن لب است غزل شمارهٔ ۱۸۶۸باد بهار سلسله جنبان صحبت است غزل شمارهٔ ۱۸۶۹درد دلم ز پرسش ارباب عادت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۰بیداری سیاه دلان عین غفلت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۱آن خال لب ستاره صبح قیامت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۲هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۳پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۴خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟غزل شمارهٔ ۱۸۷۵روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟غزل شمارهٔ ۱۸۷۶با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟غزل شمارهٔ ۱۸۷۷از آه، حسن را خطر بی نهایت است غزل شمارهٔ ۱۸۷۸تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب غزل شمارهٔ ۱۸۷۹آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست غزل شمارهٔ ۱۸۸۰دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست غزل شمارهٔ ۱۸۸۱در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست غزل شمارهٔ ۱۸۸۲خال لب تو داغ دل آب کوثرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۳پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۴آن را که در وطن لب نانی میسرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۵سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۶مردن به درد عشق به دنیا برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۷ما را کلاه فقر به افسر برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۸دیوانه خموش به عاقل برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۸۹آزادگی به سلطنت جم برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۹۰زلف معنبر تو به صد جان برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۹۱پیش کسی که درد به درمان برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۹۲با آب خضر آن خط شبگون برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۹۳وحدت سرای دل به جهانی برابرست غزل شمارهٔ ۱۸۹۴بیم و امید در دل اهل جهان پر است غزل شمارهٔ ۱۸۹۵با ما یکی است هر که ز مردم جداترست غزل شمارهٔ ۱۸۹۶از شادی جهان غم دلدار خوشترست غزل شمارهٔ ۱۸۹۷عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست غزل شمارهٔ ۱۸۹۸جانهای آرمیده ز مردم رمانترست غزل شمارهٔ ۱۸۹۹خط را به دور عارض او شان دیگرست غزل شمارهٔ ۱۹۰۰آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است غزل شمارهٔ ۱۹۰۱خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس است غزل شمارهٔ ۱۹۰۲رخساره ترا ز عرق دیده‌بان بس است غزل شمارهٔ ۱۹۰۳صبح امید من نفس سرد من بس است غزل شمارهٔ ۱۹۰۴زلف کج تو سلسله جنبان آتش است غزل شمارهٔ ۱۹۰۵باغ و بهار چشم پر آب من آتش است غزل شمارهٔ ۱۹۰۶با قرب یار رشته جان در کشاکش است غزل شمارهٔ ۱۹۰۷از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است غزل شمارهٔ ۱۹۰۸نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش است غزل شمارهٔ ۱۹۰۹ای دل تصور کمر یار نازک است غزل شمارهٔ ۱۹۱۰ترک خودی مراد ز قطع مراحل است غزل شمارهٔ ۱۹۱۱روی تو برق خرمن آسایش دل است غزل شمارهٔ ۱۹۱۲آب حیات شبنم آن روی چون گل است غزل شمارهٔ ۱۹۱۳شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است غزل شمارهٔ ۱۹۱۴کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است غزل شمارهٔ ۱۹۱۵نقد نشاط در دل گنجینه خم است غزل شمارهٔ ۱۹۱۶عرش بلند مرتبه بنیان آدم است غزل شمارهٔ ۱۹۱۷ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟غزل شمارهٔ ۱۹۱۸در زیر تیغ یار که سرها در او گم است غزل شمارهٔ ۱۹۱۹هر چند چشم مست تو هشیار عالم است غزل شمارهٔ ۱۹۲۰هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم است غزل شمارهٔ ۱۹۲۱آیینه را توجه خاطر به گلخن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۲احوال دل ز دیده خونبار روشن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۳راز نهان ز سینه در انداز جستن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۴آسودگی به کنج قناعت نشستن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۵آسودگی به گوشه عزلت نشستن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۶روشنگر وجود به راه اوفتادن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۷مرگ سبکروان ، طلب آرمیدن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۸از سینه صافی دل بی کینه روشن است غزل شمارهٔ ۱۹۲۹نقش حصیر نیست که بر پیکر من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۰از خون چو داغ لاله حصار دل من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۱چشم اثر به گریه مستانه من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۲این کوه غم که در دل دیوانه من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۳دریا سواد سینه بی کینه من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۴طومار زلف شرح پریشانی من است غزل شمارهٔ ۱۹۳۵آن روی آتشین که جگرها کباب اوست غزل شمارهٔ ۱۹۳۶در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق غزل شمارهٔ ۱۹۳۷ماری است نی که مهره دل بیقرار اوست غزل شمارهٔ ۱۹۳۸سرچشمه حیات لب می چکان اوست غزل شمارهٔ ۱۹۳۹شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوست غزل شمارهٔ ۱۹۴۰شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوست غزل شمارهٔ ۱۹۴۱شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توست غزل شمارهٔ ۱۹۴۲محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟غزل شمارهٔ ۱۹۴۳دامن به دست هر که دهی دستگیر توست غزل شمارهٔ ۱۹۴۴زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست غزل شمارهٔ ۱۹۴۵رزق وسیع در قدم میهمان توست غزل شمارهٔ ۱۹۴۶پوچ است هر سری که نه در وی هوای توست غزل شمارهٔ ۱۹۴۷لعل لب پیاله می آبدار ازوست غزل شمارهٔ ۱۹۴۸آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوست غزل شمارهٔ ۱۹۴۹جامی ز خون بی غش منصورم آرزوست غزل شمارهٔ ۱۹۵۰نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوست غزل شمارهٔ ۱۹۵۱دستی به جام باده حمرایم آرزوست غزل شمارهٔ ۱۹۵۲تا خط به دور ماه رخت هاله بسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۳جام شراب مرهم دلهای خسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۴باد بهار مرهم دلهای خسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۵این خار غم که در دل بلبل نشسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۶پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۷عیش دل شکسته به آزار بسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۸از رفتن تو باغ پریشان نشسته است غزل شمارهٔ ۱۹۵۹آن کس که تاج را به فریدون گذاشته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۰یک دل هزار زخم نمایان نداشته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۱عارف به اختیار خود از سر گذشته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۲بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۳بر طفل اشک خون جگر دست یافته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۴این گردباد نیست که بالا گرفته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۵آتش به مغزم از می احمر گرفته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۶زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است غزل شمارهٔ ۱۹۶۷چشم قدح به جلوه مینای باده است غزل شمارهٔ ۱۹۶۸نقش و نگار دشمن دلهای ساده است غزل شمارهٔ ۱۹۶۹تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۰دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۱عشقم هنوز جای به گلخن نداده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۲روی شکفته شاهد جان فسرده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۳دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۴شیرین تبسمی که مرا راه دین زده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۵تا زلف او به باد صبا آشنا شده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۶از خاکمال دام، پرم توتیا شده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۷از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۸خال تو ریشه در شکرستان دوانده است غزل شمارهٔ ۱۹۷۹دود دلی ز ابر گهربار مانده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۰با داغ عشق، شعله غیرت نمانده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۱امروز قدر نکته موزون نمانده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۲زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۳شرم گناه رهبر توفیق بوده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۴شیرازه طرب خط پیمانه بوده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۵هر کس بیاض گردن او را ندیده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۶لعلت به خنده پرده گل را دریده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۷تا دست من به گردن مینا رسیده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۸تا سینه ام به داغ محبت رسیده است غزل شمارهٔ ۱۹۸۹نور شکوه حق ز مقابل رسیده است غزل شمارهٔ ۱۹۹۰دل از حریم سینه به مژگان رسیده است غزل شمارهٔ ۱۹۹۱چشم ترم که مشرق چندین ستاره است غزل شمارهٔ ۱۹۹۲خون در دلم ز غیرت آن گوشواره است غزل شمارهٔ ۱۹۹۳آب حیات ما ز شراب شبانه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۴ما را ز عشق درد و غم بیکرانه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۵تا در ترددست نفس، جان روانه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۶ابر بهار گلشن رخسار، آینه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۷با عارض تو چهره شدن کار آینه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۸جوهر غبار دیده حیران آینه است غزل شمارهٔ ۱۹۹۹غم را اگر برون ندهد سینه آینه است غزل شمارهٔ ۲۰۰۰هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای است غزل شمارهٔ ۲۰۰۱از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای است غزل شمارهٔ ۲۰۰۲در هر نظاره ام ز تو پیغام تازه ای است غزل شمارهٔ ۲۰۰۳دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است غزل شمارهٔ ۲۰۰۴گنجینه جواهر ما پاک گوهری است غزل شمارهٔ ۲۰۰۵موج شراب و موجه آب بقا یکی است غزل شمارهٔ ۲۰۰۶برهان واصلان فنا آرمیدگی است غزل شمارهٔ ۲۰۰۷لبهای خشک، موجه عمان تشنگی است غزل شمارهٔ ۲۰۰۸چون صبح، زندگانی روشندلان دمی است غزل شمارهٔ ۲۰۰۹رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی است غزل شمارهٔ ۲۰۱۰آهی که غم ز دل نبرد ناکشیدنی است غزل شمارهٔ ۲۰۱۱از لعل آبدار تو طرفی نظر نبست غزل شمارهٔ ۲۰۱۲هر کس فشاند بر من پر شور پشت دست غزل شمارهٔ ۲۰۱۳از بس نهاده ام به دل داغدار دست غزل شمارهٔ ۲۰۱۴نتوان ز دل غبار ملال از شراب شست غزل شمارهٔ ۲۰۱۵از لخت دل مرا مژه در چشم تر شکست غزل شمارهٔ ۲۰۱۶چندین جمال هست نهان در جلال دوست غزل شمارهٔ ۲۰۱۷تا چند بشنوم ز رسولان پیام دوست غزل شمارهٔ ۲۰۱۸باریکتر چرا نشوم از میان دوست؟غزل شمارهٔ ۲۰۱۹ما گرچه بسته ایم لب از گفتگوی دوست غزل شمارهٔ ۲۰۲۰از شش جهت به کعبه مقصد سبیل هست غزل شمارهٔ ۲۰۲۱نابسته رخنه نظر از هر عیان که هست غزل شمارهٔ ۲۰۲۲رزق دهن تیغ بود هر گلو که هست غزل شمارهٔ ۲۰۲۳دلبستگی است مادر هر ماتمی که هست غزل شمارهٔ ۲۰۲۴دردست، صبح شیب، می خوشگوار چیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۲۵در حفظ جسم این همه فکر محال چیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۲۶ای بوالفضول شکوه ز جور زمانه چیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۲۷ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۲۸این آهوی رمیده ز مردم، نگاه کیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۲۹خلقند جمله آلت شطرنج، زنده کیست؟غزل شمارهٔ ۲۰۳۰چشمم به دستگیری لطف جیب نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۱از شش در جهات، امید نجات نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۲این بنای عالم خاک از شکست نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۳جان رمیده را به جهان بازگشت نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۴می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۵مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۶بیمار عشق را به دوا احتیاج نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۷جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۸حسن ترا به نقش و نگار احتیاج نیست غزل شمارهٔ ۲۰۳۹در چار باغ دهر نسیم مراد نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۰دلهای غم ندیده پذیرای پند نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۱از فکر زلف یار رهایی امید نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۲امید دلگشاییم از ماه عید نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۳آفاق روشن و مه تابان پدید نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۴ما را دماغ جنگ و سر کارزار نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۵دلهای آرمیده به مطلب سوار نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۶بی عشق، آه در جگر روزگار نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۷بازآ که بی تو مجلس ما را حضور نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۸داغم چو آفتاب سیاهی پذیر نیست غزل شمارهٔ ۲۰۴۹از بخت تیره اهل سخن را گزیر نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۰چشم تو چون ز مستی غفلت فراز نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۱حسن ترا که ناز به اهل نیاز نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۲عشق مرا به زینت ظاهر اساس نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۳یک دم صفای عالم غدار بیش نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۴تا زنده ایم قسمت ما غیر داغ نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۵هر شیشه جان خزینهٔ اسرار عشق نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۶گوهر حریف سختی سنگ جدال نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۷از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۸دیوانه را ز حلقه طفلان ملال نیست غزل شمارهٔ ۲۰۵۹از چشم ما سرشک فشاندن کمال نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۰در کاروان ما جرس قال و قیل نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۱در نامجو شرافت ذاتی تمام نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۲تا هست اثر ز عاشق شیدا تمام نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۳بر کافران خدای جهان گر رحیم نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۴تخمی است دوستی که در آب و گل تو نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۵سر رشته امید ز رحمت گسسته نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۶مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۷محوم چنان که در دل تنگم اراده نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۸از حسن خلق رتبه همت زیاده نیست غزل شمارهٔ ۲۰۶۹تا آدمی خمش نشود برگزیده نیست غزل شمارهٔ ۲۰۷۰ماتم سرای خاک مقام نظاره نیست غزل شمارهٔ ۲۰۷۱دور قمر چو گردش چشم پیاله نیست غزل شمارهٔ ۲۰۷۲یک آفریده از ته دل شادمانه نیست غزل شمارهٔ ۲۰۷۳ما را زبان شکوه ز جور زمانه نیست غزل شمارهٔ ۲۰۷۴از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت غزل شمارهٔ ۲۰۷۵ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشت غزل شمارهٔ ۲۰۷۶هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت غزل شمارهٔ ۲۰۷۷گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت غزل شمارهٔ ۲۰۷۸دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشت غزل شمارهٔ ۲۰۷۹روزی که عشق داغ مرا بر جگر گذاشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۰بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۱آسان نمی توان به سراپای ما گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۲امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۳کارم شب وصال به پاس نظر گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۴سر جوش عمر من به هوا و هوس گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۵روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۶تا از عقیق او به بدخشان سخن گذشت غزل شمارهٔ ۲۰۸۷از داغ، روشنی جگر پاره پاره یافت غزل شمارهٔ ۲۰۸۸یک تن دل شکسته ز اهل وفا نیافت غزل شمارهٔ ۲۰۸۹از خطِّ دلْ سیه، ز رخش آب و تاب رفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۰از خط حلاوت لب جانان به گرد رفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۱صبح شکوفه چون کف سیل بهار رفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۲هر عاشق از رهی به حریم وصال رفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۳نتوان به دستگیری اخوان ز راه رفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۴هر زنده دل که جا به مقام رضا گرفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۵چشمی که از غبار خطش توتیا گرفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۶دل راه اشک گرم به مژگان تر گرفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۷بتوان به آه کام دل از آسمان گرفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۸دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفت غزل شمارهٔ ۲۰۹۹کام از جهانِ دون به هوس می‌توان گرفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۰چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟غزل شمارهٔ ۲۱۰۱دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۲از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۳گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۴از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۵تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت غزل شمارهٔ ۲۱۰۶از حد گذشت وقت سحر آرمیدنت غزل شمارهٔ ۲۱۰۷ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت غزل شمارهٔ ۲۱۰۸زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخت غزل شمارهٔ ۲۱۰۹زان خانه برانداز که از خانه زین خاست غزل شمارهٔ ۲۱۱۰در چشم غلط بین نبود وضع جهان راست غزل شمارهٔ ۲۱۱۱جمعیت اسباب، حجاب نظر ماست غزل شمارهٔ ۲۱۱۲مستوری حسن از نظر بوالهوس ماست غزل شمارهٔ ۲۱۱۳آیینه خورشید دل بی هوس ماست غزل شمارهٔ ۲۱۱۴خمخانه افلاک تهی ساخته ماست غزل شمارهٔ ۲۱۱۵تمکین خرام تو ز بسیاری دلهاست غزل شمارهٔ ۲۱۱۶چشم تو عجب نیست اگر مست و خراب است غزل شمارهٔ ۲۱۱۷بر هر که نظر می فکنم مست و خراب است غزل شمارهٔ ۲۱۱۸در عالم فانی که بقا پا به رکاب است غزل شمارهٔ ۲۱۱۹جمعیت جسم از نفس پا به رکاب است غزل شمارهٔ ۲۱۲۰در پاس نفس می گذرد عمر عزیزش غزل شمارهٔ ۲۱۲۱آفاق منور ز رخ انور صبح است غزل شمارهٔ ۲۱۲۲روشنگر آیینه دلها دم صبح است غزل شمارهٔ ۲۱۲۳سرگرم تمنای تو فارغ ز گزندست غزل شمارهٔ ۲۱۲۴واعظ نه ترا پایه گفتار بلندست غزل شمارهٔ ۲۱۲۵این هستی باطل چو شرر محض نمودست غزل شمارهٔ ۲۱۲۶ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟غزل شمارهٔ ۲۱۲۷شمع سر خاک شهدا لاله داغ است غزل شمارهٔ ۲۱۲۸پیچیدن سر از دو جهان افسر عشق است غزل شمارهٔ ۲۱۲۹گردون صدف گوهر یکدانه عشق است غزل شمارهٔ ۲۱۳۰دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است غزل شمارهٔ ۲۱۳۱خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است غزل شمارهٔ ۲۱۳۲روشندل و دلبستگی تن چه خیال است؟غزل شمارهٔ ۲۱۳۳جمعیت خاطر ز پریشانی عقل است غزل شمارهٔ ۲۱۳۴شیرازه جمعیت مستان خط جام است غزل شمارهٔ ۲۱۳۵مأوای تو از کعبه و بتخانه کدام است؟غزل شمارهٔ ۲۱۳۶نقش به مراد دل ما خنده زخم است غزل شمارهٔ ۲۱۳۷پیراهن گل چاک ز بیداد نسیم است غزل شمارهٔ ۲۱۳۸طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است غزل شمارهٔ ۲۱۳۹درد تو به دلهای سبکروح گران است غزل شمارهٔ ۲۱۴۰در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است غزل شمارهٔ ۲۱۴۱محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است غزل شمارهٔ ۲۱۴۲لعل تو ز روشن گهری جان جهان است غزل شمارهٔ ۲۱۴۳چون آینه هر دل که ز روشن گهران است غزل شمارهٔ ۲۱۴۴دل بر شکن طره دلدار گران است غزل شمارهٔ ۲۱۴۵دل نقطه بسم الله دیوان جنون است غزل شمارهٔ ۲۱۴۶سبزی که سیاه است ازو روز من این است غزل شمارهٔ ۲۱۴۷آن خانه برانداز که در خانه زین است غزل شمارهٔ ۲۱۴۸سبزی که مرا ساخته بیتاب همین است غزل شمارهٔ ۲۱۴۹چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست غزل شمارهٔ ۲۱۵۰مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوست غزل شمارهٔ ۲۱۵۱عشق است که اکسیر بقا خاک در اوست غزل شمارهٔ ۲۱۵۲گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست غزل شمارهٔ ۲۱۵۳تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست غزل شمارهٔ ۲۱۵۴بودی که نمودست وجودش، دهن اوست غزل شمارهٔ ۲۱۵۵کیفیت می با لب شکرشکن توست غزل شمارهٔ ۲۱۵۶روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه است غزل شمارهٔ ۲۱۵۷یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟غزل شمارهٔ ۲۱۵۸در پرده شب هر که می ناب گرفته است غزل شمارهٔ ۲۱۵۹از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته است غزل شمارهٔ ۲۱۶۰یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است غزل شمارهٔ ۲۱۶۱در روی زمین یک سر پر شور نمانده است غزل شمارهٔ ۲۱۶۲از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است غزل شمارهٔ ۲۱۶۳زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است غزل شمارهٔ ۲۱۶۴رخسار تو روز سیه ریش ندیده است غزل شمارهٔ ۲۱۶۵از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده است غزل شمارهٔ ۲۱۶۶با طره او مشک ختا دود کبابی است غزل شمارهٔ ۲۱۶۷هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است غزل شمارهٔ ۲۱۶۸تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی است غزل شمارهٔ ۲۱۶۹صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است غزل شمارهٔ ۲۱۷۰آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی است غزل شمارهٔ ۲۱۷۱هر نخل مصیبت علم راهنمایی است غزل شمارهٔ ۲۱۷۲بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بست غزل شمارهٔ ۲۱۷۳در عالم بالاست تماشایی اگر هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۴در هر جگری شوری ازین گرم نفس هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۵بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۶خام است شرابی که در او غلغله ای هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۷در نقطه خاک است نهان، گر خبری هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۸در زیر فلک نیست اگر همنفسی هست غزل شمارهٔ ۲۱۷۹هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هست غزل شمارهٔ ۲۱۸۰با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟غزل شمارهٔ ۲۱۸۱دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟غزل شمارهٔ ۲۱۸۲خورشید نقاب رخ چون یاسمن کیست؟غزل شمارهٔ ۲۱۸۳گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۴در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۵چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۶آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۷لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۸منظور من آن موی میان است و میان نیست غزل شمارهٔ ۲۱۸۹بوی سر زلف تو به شیدایی من نیست غزل شمارهٔ ۲۱۹۰در موج پریشانی ما فاصله ای نیست غزل شمارهٔ ۲۱۹۱در معرکه عشق ز جرأت خبری نیست غزل شمارهٔ ۲۱۹۲زین نقطه بود گردش پرگار فلکها غزل شمارهٔ ۲۱۹۳از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت غزل شمارهٔ ۲۱۹۴در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت غزل شمارهٔ ۲۱۹۵رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافت غزل شمارهٔ ۲۱۹۶در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟غزل شمارهٔ ۲۱۹۷ایام بهاران سبک از دیده ما رفت غزل شمارهٔ ۲۱۹۸افسوس که ایام شریف رمضان رفت غزل شمارهٔ ۲۱۹۹از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت غزل شمارهٔ ۲۲۰۰ای زلف تو شیرازه دیوان قیامت غزل شمارهٔ ۲۲۰۱قد تو کجا و قد رعنای قیامت غزل شمارهٔ ۲۲۰۲ای هر دو جهان خاک ره سرو روانت غزل شمارهٔ ۲۲۰۳چرخ در تاب از تحمل ماست غزل شمارهٔ ۲۲۰۴این چه خط است و این چه رخسارست غزل شمارهٔ ۲۲۰۵در وطن جوهر سخن خوارست غزل شمارهٔ ۲۲۰۶تا سپهر کبود سیارست غزل شمارهٔ ۲۲۰۷سبزه جوی شهد، نیشترست غزل شمارهٔ ۲۲۰۸دولت روزگار درگذرست غزل شمارهٔ ۲۲۰۹سر زهاد خشک بی شورست غزل شمارهٔ ۲۲۱۰در دل هر که ذوق شبگیرست غزل شمارهٔ ۲۲۱۱می گلرنگ خونی رازست غزل شمارهٔ ۲۲۱۲ظلم فریادی از ضعیفان است غزل شمارهٔ ۲۲۱۳عشق سلطان و عقل دهقان است غزل شمارهٔ ۲۲۱۴سفر اهل شوق در وطن است غزل شمارهٔ ۲۲۱۵صدق، روشنگر ضمیر من است غزل شمارهٔ ۲۲۱۶مژه ام جلوه گاه پروین است غزل شمارهٔ ۲۲۱۷به که بر خود نبندد از دربان غزل شمارهٔ ۲۲۱۸تا به دل تخم عشق کشته شده است غزل شمارهٔ ۲۲۱۹لطف و قهر زمانه هر دو یکی است غزل شمارهٔ ۲۲۲۰آب خضر و می شبانه یکی است غزل شمارهٔ ۲۲۲۱عقل را گوشه سرایی هست غزل شمارهٔ ۲۲۲۲در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است غزل شمارهٔ ۲۲۲۳از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست غزل شمارهٔ ۲۲۲۴از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست غزل شمارهٔ ۲۲۲۵موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست غزل شمارهٔ ۲۲۲۶از غیرت رکابت از دیده خون روان است غزل شمارهٔ ۲۲۲۷از غیرت رکابت از دیده خون روان است غزل شمارهٔ ۲۲۲۸بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است غزل شمارهٔ ۲۲۲۹هم بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است غزل شمارهٔ ۲۲۳۰در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است غزل شمارهٔ ۲۲۳۱هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است غزل شمارهٔ ۲۲۳۲تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست غزل شمارهٔ ۲۲۳۳مرا از تیره بختی شکوه بیجاست غزل شمارهٔ ۲۲۳۴کجا میل کبابم در شراب است؟غزل شمارهٔ ۲۲۳۵به چشمم بی تو گلشن خارزارست غزل شمارهٔ ۲۲۳۶شراب نامرادی بی خمارست غزل شمارهٔ ۲۲۳۷فلک نیلوفر دریای عشق است غزل شمارهٔ ۲۲۳۸خوشم با ناله خود، دم همین است غزل شمارهٔ ۲۲۳۹ز نغمه تا خدا یک کوچه راه است غزل شمارهٔ ۲۲۴۰به چشم من فلک یک چشمخانه است غزل شمارهٔ ۲۲۴۱نه هر تن لایق تشریف شاهی است غزل شمارهٔ ۲۲۴۲در خودآرایی خطرها مضمرست غزل شمارهٔ ۲۲۴۳همت ما را مکانی دیگرست غزل شمارهٔ ۲۲۴۴وقت ما از ساغر و مینا خوش است غزل شمارهٔ ۲۲۴۵از نظر هرگز خیالش دور نیست غزل شمارهٔ ۲۲۴۶تا نافه زلف مجلس آراست غزل شمارهٔ ۲۲۴۷شد آب و هنوز در حجاب است غزل شمارهٔ ۲۲۴۸پیغام، نمکچش وصال است غزل شمارهٔ ۲۲۴۹بی یار بهار دلنشین نیست غزل شمارهٔ ۲۲۵۰چینی که طراز جبهه یارست غزل شمارهٔ ۲۲۵۱از وصل صدف گهر گریزان است غزل شمارهٔ ۲۲۵۲از حسن تو جیب خاک پر ماه است غزل شمارهٔ ۲۲۵۳لطف بتان جانگدازتر ز عتاب است غزل شمارهٔ ۲۲۵۴حلقه گوش تو گوشواره صبح است غزل شمارهٔ ۲۲۵۵حلقه آه مرا سپهر نگین است غزل شمارهٔ ۲۲۵۶زیر بال است پناهی که مراست غزل شمارهٔ ۲۲۵۷خود به خود چشم تو در گفتارست غزل شمارهٔ ۲۲۵۸ترک چشم مخمورش مست ناتوانی‌هاست غزل شمارهٔ ۲۲۵۹شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب است غزل شمارهٔ ۲۲۶۰مرهم کافور خلق پرده صد نشترست غزل شمارهٔ ۲۲۶۱غباری بجا از زمین مانده است غزل شمارهٔ ۲۲۶۲زمین نقش پایی است بر آستانت غزل شمارهٔ ۲۲۶۳آیینه را سیاه کند با غبار بحث غزل شمارهٔ ۲۲۶۴بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاج غزل شمارهٔ ۲۲۶۵چون گذارد خشت اول بر زمین معمار کج غزل شمارهٔ ۲۲۶۶نیست روی عرق آلود به گوهر محتاج غزل شمارهٔ ۲۲۶۷داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاج غزل شمارهٔ ۲۲۶۸نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاج غزل شمارهٔ ۲۲۶۹نیست یک گوهر سیراب به اندازه موج غزل شمارهٔ ۲۲۷۰به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاج غزل شمارهٔ ۲۲۷۱تا چند آه سرد کشی ز آرزوی گنج؟غزل شمارهٔ ۲۲۷۲آن گنج خفی در دل ویرانه زند موج غزل شمارهٔ ۲۲۷۳دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچ غزل شمارهٔ ۲۲۷۴بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچ غزل شمارهٔ ۲۲۷۵لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ غزل شمارهٔ ۲۲۷۶ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچ غزل شمارهٔ ۲۲۷۷لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچ غزل شمارهٔ ۲۲۷۸در جبین کس نمی بینیم انوار صلاح غزل شمارهٔ ۲۲۷۹تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟غزل شمارهٔ ۲۲۸۰قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۱چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۲عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۳خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۴گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۵نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۶می زند موج پریزاد، صنمخانه صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۷خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۸گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبح غزل شمارهٔ ۲۲۸۹نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۰منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۱قسم به خط لب ساقی و دعای قدح غزل شمارهٔ ۲۲۹۲دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرح غزل شمارهٔ ۲۲۹۳زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۴آفاق را کند به نفش مشکبار صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۵از بس مکدرست درین روزگار صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۶لبریز از می شفق کن ایاغ صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۷از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۸روشندلان به هر که رسیدند همچو صبح غزل شمارهٔ ۲۲۹۹دل زنده می کند نفس جانفزای صبح غزل شمارهٔ ۲۳۰۰زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبح غزل شمارهٔ ۲۳۰۱مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح غزل شمارهٔ ۲۳۰۲تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح غزل شمارهٔ ۲۳۰۳ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۴دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۵مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۶مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۷اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۸مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ غزل شمارهٔ ۲۳۰۹وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ غزل شمارهٔ ۲۳۱۰شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد غزل شمارهٔ ۲۳۱۱از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۲خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۳بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۴ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟غزل شمارهٔ ۲۳۱۵حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۶تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۷بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۸مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد غزل شمارهٔ ۲۳۱۹کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد غزل شمارهٔ ۲۳۲۰غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد غزل شمارهٔ ۲۳۲۱رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد غزل شمارهٔ ۲۳۲۲دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد غزل شمارهٔ ۲۳۲۳غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟غزل شمارهٔ ۲۳۲۴رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد غزل شمارهٔ ۲۳۲۵از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟غزل شمارهٔ ۲۳۲۶آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد غزل شمارهٔ ۲۳۲۷هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد غزل شمارهٔ ۲۳۲۸زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟غزل شمارهٔ ۲۳۲۹جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد غزل شمارهٔ ۲۳۳۰عشق اول ناتوانان را به منزل می برد غزل شمارهٔ ۲۳۳۱از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد غزل شمارهٔ ۲۳۳۲شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد غزل شمارهٔ ۲۳۳۳چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد غزل شمارهٔ ۲۳۳۴وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرد غزل شمارهٔ ۲۳۳۵از شکست من دم تیغ تغافل می‌پرد غزل شمارهٔ ۲۳۳۶چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد غزل شمارهٔ ۲۳۳۷می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرد غزل شمارهٔ ۲۳۳۸بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد غزل شمارهٔ ۲۳۳۹تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۰بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟غزل شمارهٔ ۲۳۴۱سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۲جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟غزل شمارهٔ ۲۳۴۳لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۴خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۵چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۶چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۷در غبار خط همان زلفش بود جویای دل غزل شمارهٔ ۲۳۴۸چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۲۳۴۹عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۰تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۱آنچه روی سخت من با سیلی استاد کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۲مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۳کاوش مژگان او دل را قیامت زار کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۴مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۵هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۶هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۷کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۸خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد غزل شمارهٔ ۲۳۵۹هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۰روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۱هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۲دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۳گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۴صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۵سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۶ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۷خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۸سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد غزل شمارهٔ ۲۳۶۹ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۰دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۱عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۲گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۳شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۴هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۵تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۶آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۷ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۸یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد غزل شمارهٔ ۲۳۷۹چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد غزل شمارهٔ ۲۳۸۰عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد غزل شمارهٔ ۲۳۸۱آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۲کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۳مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۴می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۵عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۶دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟غزل شمارهٔ ۲۳۸۷زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۸عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد غزل شمارهٔ ۲۳۸۹عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۰می برون زان چهره شاداب گل می آورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۱از سر من مغز را سودا برون می آورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۲هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۳خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۴لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۵یار ما در پرده شب باده تنها می خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۶شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۷چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۸خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد غزل شمارهٔ ۲۳۹۹این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است غزل شمارهٔ ۲۴۰۰خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد غزل شمارهٔ ۲۴۰۱گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد غزل شمارهٔ ۲۴۰۲غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد غزل شمارهٔ ۲۴۰۳مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زد غزل شمارهٔ ۲۴۰۴از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد غزل شمارهٔ ۲۴۰۵هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد غزل شمارهٔ ۲۴۰۶هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد غزل شمارهٔ ۲۴۰۷خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد غزل شمارهٔ ۲۴۰۸من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟غزل شمارهٔ ۲۴۰۹بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد غزل شمارهٔ ۲۴۱۰بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد غزل شمارهٔ ۲۴۱۱از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد غزل شمارهٔ ۲۴۱۲بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۳از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۴دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۵تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۶بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۷از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۸جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد غزل شمارهٔ ۲۴۱۹حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۰یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۱از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۲بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۳از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۴تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۵جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟غزل شمارهٔ ۲۴۲۶تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۷خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۸بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد غزل شمارهٔ ۲۴۲۹دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد غزل شمارهٔ ۲۴۳۰از وصال یار داغ حسرت من تازه شد غزل شمارهٔ ۲۴۳۱هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد غزل شمارهٔ ۲۴۳۲آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد غزل شمارهٔ ۲۴۳۳از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۴درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۵ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۶از تماشایی صفای روی جانان کم نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۷روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۸هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد غزل شمارهٔ ۲۴۳۹عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۰زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۱نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۲منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۳عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۴هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۵زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۶غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۷بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۴۸کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟غزل شمارهٔ ۲۴۴۹تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد غزل شمارهٔ ۲۴۵۰گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد غزل شمارهٔ ۲۴۵۱سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد غزل شمارهٔ ۲۴۵۲از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد غزل شمارهٔ ۲۴۵۳آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد غزل شمارهٔ ۲۴۵۴حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد غزل شمارهٔ ۲۴۵۵نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد غزل شمارهٔ ۲۴۵۶از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد غزل شمارهٔ ۲۴۵۷شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند غزل شمارهٔ ۲۴۵۸دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند غزل شمارهٔ ۲۴۵۹عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۰هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۱از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۲عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۳مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۴از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۵بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۶از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۷از دیار مردمی دیار در عالم نماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۸حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند غزل شمارهٔ ۲۴۶۹آبها آیینه سرو خرامان تواند غزل شمارهٔ ۲۴۷۰اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۱خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۲از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۳بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۴ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۵عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۶منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۷ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۸از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند غزل شمارهٔ ۲۴۷۹حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۰خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۱گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۲خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۳گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۴وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۵از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۶شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۷دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۸تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌اند غزل شمارهٔ ۲۴۸۹از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند غزل شمارهٔ ۲۴۹۰تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند غزل شمارهٔ ۲۴۹۱پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟غزل شمارهٔ ۲۴۹۲از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختند غزل شمارهٔ ۲۴۹۳در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند غزل شمارهٔ ۲۴۹۴خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدند غزل شمارهٔ ۲۴۹۵لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند غزل شمارهٔ ۲۴۹۶اهل همت جنس خواری را به عزت می خرند غزل شمارهٔ ۲۴۹۷هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند غزل شمارهٔ ۲۴۹۸در دل شب هر که جامی از می احمر زند غزل شمارهٔ ۲۴۹۹ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند غزل شمارهٔ ۲۵۰۰جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۱نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۲در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۳با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۴هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۵با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۶چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۷شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زند غزل شمارهٔ ۲۵۰۸دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشند غزل شمارهٔ ۲۵۰۹می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشند غزل شمارهٔ ۲۵۱۰پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۱عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۲هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۳می به جرأت در قدح در پای خم مینا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۴پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۵آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۶هر که چین منع از ابروی دربان وا کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۷زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۸عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کند غزل شمارهٔ ۲۵۱۹رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۰چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۱جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۲هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۳باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۴خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۵آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۶تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۲۷نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۸مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کند غزل شمارهٔ ۲۵۲۹صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کند غزل شمارهٔ ۲۵۳۰دیده پرخون من گر این چنین طوفان کند غزل شمارهٔ ۲۵۳۱زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کند غزل شمارهٔ ۲۵۳۲چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۳کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۴بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۵ناله آتش عنانم رخنه در گردون کند غزل شمارهٔ ۲۵۳۶کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۷ترک یاران کرده ای ای بیوفا، یار این کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۳۸گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کند غزل شمارهٔ ۲۵۳۹هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۰زلف دلها را به دور خط نگهبانی کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۱با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۲جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۳سیل اشکم گوهر راز آشکارا می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۴هرکه آن لب‌های میگون را تماشا می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۵عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۶دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۷سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۸آن که از اوضاع خود دایم شکایت می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۴۹مست ناز من ز ساغر تا لبی تر می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۰تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می‌کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۵۱سیرچشمی تنگدستان را توانگر می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۲محو جانان خویش را جانان تصور می کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۳خال موزونت سویدا را زدل حک می کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۴گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۵شوق را آتش عنان دوری منزل می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۶خصم غالب را زبون صبر و تحمل می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۷گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۸فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۵۹عمر را کوته نفس‌های پریشان می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۰نفس را مطلق عنان رزق فراوان می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۱دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۲گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۳ساغر پر می علاج جان محزون می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۴گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۵خط غزال چشم را آهوی مشکین می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۶تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۷غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۶۸شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟غزل شمارهٔ ۲۵۶۹عشق او جا در دل دیوانه خالی می کند غزل شمارهٔ ۲۵۷۰تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی می‌کند غزل شمارهٔ ۲۵۷۱دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کند غزل شمارهٔ ۲۵۷۲دیده ما سیر چشمان شان دنیا بشکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۳هر که خار آرزو در دیده دل بشکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۴از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۵سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۶گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۷کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟غزل شمارهٔ ۲۵۷۸سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند غزل شمارهٔ ۲۵۷۹گریه من آب در جوی سحر می‌افکند غزل شمارهٔ ۲۵۸۰محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند غزل شمارهٔ ۲۵۸۱آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند غزل شمارهٔ ۲۵۸۲برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند غزل شمارهٔ ۲۵۸۳خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند غزل شمارهٔ ۲۵۸۴حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند غزل شمارهٔ ۲۵۸۵نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟غزل شمارهٔ ۲۵۸۶گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند غزل شمارهٔ ۲۵۸۷هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند غزل شمارهٔ ۲۵۸۸خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند غزل شمارهٔ ۲۵۸۹با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۰هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۱با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۲نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۳کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟غزل شمارهٔ ۲۵۹۴من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۵کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۶غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۷هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۸نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند غزل شمارهٔ ۲۵۹۹سالکان خودنما قطع بیابان می کنند غزل شمارهٔ ۲۶۰۰رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند غزل شمارهٔ ۲۶۰۱گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند غزل شمارهٔ ۲۶۰۲بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند غزل شمارهٔ ۲۶۰۳کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟غزل شمارهٔ ۲۶۰۴در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند غزل شمارهٔ ۲۶۰۵کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟غزل شمارهٔ ۲۶۰۶گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند غزل شمارهٔ ۲۶۰۷داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند غزل شمارهٔ ۲۶۰۸منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند غزل شمارهٔ ۲۶۰۹اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند غزل شمارهٔ ۲۶۱۰بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۱دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۲رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۳آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۴ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۵از سعادت در دماغش بیضه پندار بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۶یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۷جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۸تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود غزل شمارهٔ ۲۶۱۹یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۰ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۱در کنار دایه حسن او جهان افروز بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۲ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۳دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۴شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۵تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۶از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۷آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۸خنده سوفار با دلگیری پیکان بود غزل شمارهٔ ۲۶۲۹پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟غزل شمارهٔ ۲۶۳۰شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود غزل شمارهٔ ۲۶۳۱دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود غزل شمارهٔ ۲۶۳۲شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بود غزل شمارهٔ ۲۶۳۳مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغ غزل شمارهٔ ۲۶۳۴روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟غزل شمارهٔ ۲۶۳۵اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود غزل شمارهٔ ۲۶۳۶چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟غزل شمارهٔ ۲۶۳۷یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبود غزل شمارهٔ ۲۶۳۸پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبود غزل شمارهٔ ۲۶۳۹هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خود غزل شمارهٔ ۲۶۴۰حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟غزل شمارهٔ ۲۶۴۱صورت شیرین اگر از لوح خارا می‌رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۲کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟غزل شمارهٔ ۲۶۴۳چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۴می کند یادش دل بیتاب و از خود می رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۵مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۶از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۷چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۸در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رود غزل شمارهٔ ۲۶۴۹در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رود غزل شمارهٔ ۲۶۵۰دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رود غزل شمارهٔ ۲۶۵۱هر کجا حرف شراب ارغوانی می رود غزل شمارهٔ ۲۶۵۲شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزود غزل شمارهٔ ۲۶۵۳دستگاه شور من از دامن هامون فزود غزل شمارهٔ ۲۶۵۴چون اثر نگذاشت ازمن غم ز غمخواری چه سود؟غزل شمارهٔ ۲۶۵۵در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شود غزل شمارهٔ ۲۶۵۶در دل هرکس که ذوق جستجو پیدا شود غزل شمارهٔ ۲۶۵۷هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شود غزل شمارهٔ ۲۶۵۸دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود غزل شمارهٔ ۲۶۵۹سرکشی ازطاق ابروی بتان پیدا شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۰عشق راهی نیست کان را منزلی پیدا شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۱کی دل غمگین به زور آه و افغان وا شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۶۲در جهان بی نیاز خاک سیم و زر شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۳بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۴هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۵چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۶هر که در راه طلب صادق بود واصل شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۷هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۸جزرخش کز وی زمین و آسمان پر گل شود غزل شمارهٔ ۲۶۶۹ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۰کی به وصل از سینه عاشق تمنا کم شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۷۱نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۲حاش لله از ملامت شوق جانان کم شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۳گفتگو از عقد دندان گوهر غلطان شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۴حسن چو بی پرده شد دلها به خون غلطان شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۵حرف زن تا بر لب عیسی نفس سوزن شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۶خاک نتواند حجاب دیده روشن شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۷چند قرب یار از غفلت حجاب من شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۷۸از حریصان تشنه چشمی حرص را افزون شود غزل شمارهٔ ۲۶۷۹حق طلب آسوده در دنیای باطل کی شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۸۰یار ما از کشتن عشاق درهم کی شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۸۱تا نگردد محو انجم مهر تابان کی شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۸۲عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۳با وجود مرگ، کی هستی گوارا می‌شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۸۴دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۵خانه‌ای کز نور حسن او مصفا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۶هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۷گر به این دستور قد یار رعنا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۸آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۸۹عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۰کی به ناخن از دل غمگین گره وا می شود؟غزل شمارهٔ ۲۶۹۱محنت امروز، فردا جمله راحت می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۲زر و بال منعمان روز قیامت می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۳هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۴بعد عمری گر وصال او میسر می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۵زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۶زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۷سبزه زنگار در تیغ تو جوهر می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۸گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می‌شود غزل شمارهٔ ۲۶۹۹جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۰دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۱دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۲گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۳می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۴هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۵از گلستانی که بلبل روی گردان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۶هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۷جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۸زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۰۹گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۰عاقبت کار نظربازان به سامان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۱کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۲در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۳دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۴روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۵سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۶در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۷دل ز احیای شب دیجور روشن می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۸خانه مردم اگر از ماه روشن می شود غزل شمارهٔ ۲۷۱۹از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۰از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۱گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۲غفلت دل از شراب ناب افزون می شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۳اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۴آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۵بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۶نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟غزل شمارهٔ ۲۷۲۷یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۸مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود غزل شمارهٔ ۲۷۲۹دیده روشن از فروغ آشنایی می شود غزل شمارهٔ ۲۷۳۰زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود غزل شمارهٔ ۲۷۳۱عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود غزل شمارهٔ ۲۷۳۲گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود غزل شمارهٔ ۲۷۳۳جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد غزل شمارهٔ ۲۷۳۴کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟غزل شمارهٔ ۲۷۳۵دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۳۶بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۳۷غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد غزل شمارهٔ ۲۷۳۸شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۳۹گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۰عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۱راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۲چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۳صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۴چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد غزل شمارهٔ ۲۷۴۵خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید غزل شمارهٔ ۲۷۴۶برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید غزل شمارهٔ ۲۷۴۷یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید غزل شمارهٔ ۲۷۴۸ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید غزل شمارهٔ ۲۷۴۹باده منصور در جام و سبوی من رسید غزل شمارهٔ ۲۷۵۰دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید غزل شمارهٔ ۲۷۵۱وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۲وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۳مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۴پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۵شوخی میخانه از محراب می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۶در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۷خواری از اغیار بهر یار می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۸می به روی لاله رنگ یار می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۵۹مشق هجران در کنار بحر می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۰می به رغم عالم پرشور می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۱جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۲جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۳سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۴چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۵درد را چون صاف در میخانه می باید کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۶تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۷دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۸هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید غزل شمارهٔ ۲۷۶۹از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید غزل شمارهٔ ۲۷۷۰با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید غزل شمارهٔ ۲۷۷۱روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه غزل شمارهٔ ۲۷۷۲زلف او موی سفید نافه را در خون کشید غزل شمارهٔ ۲۷۷۳از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید غزل شمارهٔ ۲۷۷۴از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید غزل شمارهٔ ۲۷۷۵تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید غزل شمارهٔ ۲۷۷۶دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید غزل شمارهٔ ۲۷۷۷نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید غزل شمارهٔ ۲۷۷۸مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید غزل شمارهٔ ۲۷۷۹چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید غزل شمارهٔ ۲۷۸۰از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید غزل شمارهٔ ۲۷۸۱بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید غزل شمارهٔ ۲۷۸۲چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟غزل شمارهٔ ۲۷۸۳وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟غزل شمارهٔ ۲۷۸۴سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید غزل شمارهٔ ۲۷۸۵گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید غزل شمارهٔ ۲۷۸۶دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید غزل شمارهٔ ۲۷۸۷خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید غزل شمارهٔ ۲۷۸۸بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید غزل شمارهٔ ۲۷۸۹غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابد غزل شمارهٔ ۲۷۹۰مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد غزل شمارهٔ ۲۷۹۱نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۲مبادا بر سر من سایه بال هما افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۳دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۴به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۵زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۶زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۷در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد غزل شمارهٔ ۲۷۹۸به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟غزل شمارهٔ ۲۷۹۹شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۰مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!غزل شمارهٔ ۲۸۰۱نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۲ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۳مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۴به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۵به فکر عاقبت عاشق نه از غفلت نمی افتد غزل شمارهٔ ۲۸۰۶سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجد غزل شمارهٔ ۲۸۰۷کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟غزل شمارهٔ ۲۸۰۸دل آزاده از طولِ اَمَل بسیار می پیچد غزل شمارهٔ ۲۸۰۹خط از بیباکی آن حسن عالمگیر می پیچد غزل شمارهٔ ۲۸۱۰ز بار درد من کوه گران بر خویش می پیچد غزل شمارهٔ ۲۸۱۱شکر لعل لبش در تلخی دشنام می‌پیچد غزل شمارهٔ ۲۸۱۲مرا آه از خموشی در دل دیوانه می پیچد غزل شمارهٔ ۲۸۱۳خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گردد غزل شمارهٔ ۲۸۱۴دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد غزل شمارهٔ ۲۸۱۵به هر آب تنک کی همت من آشنا گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۱۶بهار از روی گلرنگ تو با برگ و نوا گردد غزل شمارهٔ ۲۸۱۷زدندان ریختن عقد سخن زیر و زبرگردد غزل شمارهٔ ۲۸۱۸مباد از باده آن لبهای خون آشام تر گردد غزل شمارهٔ ۲۸۱۹غم از سنگ ملامت نیست سرگرم محبت را غزل شمارهٔ ۲۸۲۰در ایام تهیدستی فغان صاحب اثر گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۱مبادا دولت دنیا نصیب بد گهر گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۲نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۳نسیم صبحگاه از غنچه ام دلگیر برگردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۴زفیض عشق دلهای مخالف مهربان گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۵اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۶سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۷بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گردد غزل شمارهٔ ۲۸۲۸کسی تا چند مغلوب شراب لاله گون گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۲۹چنین از خون اگر دامان آن گل لاله گون گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۰به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۳۱سیه مست غرور از گفتگو هشیار کی گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۳۲دل سنگ از شکست دانه من آب می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۳ز دامان ترم ریگ روان سیراب می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۴ز آهم بیستون سرچشمهٔ سیماب می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۵مبین گستاخ در رویش چو مشک اندود می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۶به خدمت بنده از آزادمردان زود می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۷از آن از سیر صحرا خاطرم خشنود می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۸زخشکی در دهانم آب گردآلود می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۳۹نسیم نوبهاران بر دماغم بار می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۰سخن‌سنجی سرآمد در فن گفتار می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۱ز خط آیینه روی که جوهردار می‌گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۴۲سر هر کس که گرم از باده منصور می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۳ز خط هشیار کی آن نرگس مخمور می گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۴۴عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۵به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۶به نومیدی گره از کار سالک باز می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۷ز گل تنها کجا بزم گلستان ساز می‌گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۴۸دل من بی‌قرار از شعله آواز می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۴۹زآب دیده من بید مجنون سبز می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۰گرانی می‌کند بر تن چو سر بی‌جوش می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۱خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۲شود چون بیش نعمت، مایه تشویش می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۳زخاموشی دل آگاه روشن بیش می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۴به قتل هر که مایل آن دل بیباک می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۵کجا دیوانه را دل از ملامت تنگ می‌گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۵۶مرا از حرف‌های قالبی دل تنگ می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۷زدست تنگ بر بی برگ دنیا تنگ می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۸از ان در خلوت معشوق بر من حال می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۵۹دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۰دل صد پاره زان گرد می گلفام می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۱نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۲دل یاقوت را خون می کند لعل سخنگویت غزل شمارهٔ ۲۸۶۳زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۴به احسان خانه از سیل حوادث رسته می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۵ز بالیدن ترا هردم لباسی تازه می‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۶مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می‌گردد؟غزل شمارهٔ ۲۸۶۷زشکر خنده پنهان او دل تازه می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۸نگاه آشنا در چشم او بیگانه می گردد غزل شمارهٔ ۲۸۶۹دل آسوده در زیر فلک پیدا نمی‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۰سفیدی پرده‌دار چشم خون‌پالا نمی‌گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۱دل چرخ بداختر نرم از یارب نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۲دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۳خط از خون مانع آن غمزه کافر نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۴برون آمد زلب چون حرف، دیگر برنمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۵دل دیوانه من از سپاهی بر نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۶معانی اهل صورت را به گرد دل نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۷نه از رحم است اگر نخجیر من بسمل نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۸به الزام پیاپی مدعی ملزم نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۷۹شود خرج زمین هر سر که سودایی نمی گردد غزل شمارهٔ ۲۸۸۰به زنجیر تعلق خلق را دست قضا بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۱بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۲چو احرام تماشای چمن آن سیمبر بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۳چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۴دل سرگشته ما چرخ را بر کار می‌بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۵کدام آیینه رو احرام این میخانه می بندد؟غزل شمارهٔ ۲۸۸۶ز حُسنِ شوخ‌طَرْفی دیده‌های تر نمی‌بندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۷نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خندد غزل شمارهٔ ۲۸۸۸عجب دارم که یار این نابسامان را به یاد آرد غزل شمارهٔ ۲۸۸۹خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۰تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۱زگردون عاقبت جان مصفا سر برون آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۲گه از خم، گه زساغر، گه زمینا سر برون آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۳چه خوش باشد خط از رخسار جانان سر برون آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۴خردکی رخت بتواند زموج می برون آرد؟غزل شمارهٔ ۲۸۹۵سر منصور بار آن تیغ بی‌زنهار می‌آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۶تماشای بتان از چشم خون بسیار می‌آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۷زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۸زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمی آرد غزل شمارهٔ ۲۸۹۹قبول خاطر از نظاره منظور می بارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۰سخن از لب فزون زان چشم چون بادام می بارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۱زمژگان که ناخن در فضای سینه می بارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۰۲کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۳مغیلان پای نازک طینتان را در حنا دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۴کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۰۵توانگر در دل از سامان خود آزارها دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۶از ان سرو از درختان سرفرازی بیشتر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۷مجو آسایش از دل تا مرادی در نظر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۸خوشا چشمی که بر روی عرقناکی نظر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۰۹اگرچه نطق در هر نکته صد تنگ شکر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۱۰اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۱۱مرا زنگ ملال از دل شراب ناب بردارد غزل شمارهٔ ۲۹۱۲دل عاشق کی از زلف معنبر دست بردارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۱۳سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۱۴نبرد از سینه من گرد کلفت گردش ساغر غزل شمارهٔ ۲۹۱۵نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۱۶دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۱۷نظربازی که چشم پرخماری در نظر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۱۸اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر دارد غزل شمارهٔ ۲۹۱۹ز گلهای چمن هر کس وفاداری طمع دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۰مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۱لب خوش بوسه ای در تنگنای حیرتم دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۲به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۳مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۴چه غم دیوانه ما از گزند آسمان دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۲۵من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۶مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۷مرا فکر غریب آواره دایم از وطن دارد غزل شمارهٔ ۲۹۲۸مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۲۹اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۰لباس عاریت پیش از طلب انداختن دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۱خضر چشم حیات از آب حیوان سخن دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۲نفس یک پا درون خانه، یک پا در برون دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۳کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۳۴دل رنگین لباسان تیرگی را در کمین دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۵سر شوریده من هر نفس صد آرزو دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۶سمندر داغها از آتش رخسار او دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۷زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد غزل شمارهٔ ۲۹۳۸چسان مژگان خونین گریه ما را نگه دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۳۹دل بی دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۴۰گریبان دلم را نعره مستانه ای دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۱دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۲دگر هر ذره خاکم هوای کشوری دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۳دل بی طالع ما دلربای غافلی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۴مرا پاس ادب زان آستان مهجور می دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۵چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۴۶چه باک از عاشق بی باک آن طناز می دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۴۷لب نانی که از دامان سایل باز می دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۸به قامت سرو را از قد کشیدن باز می دارد غزل شمارهٔ ۲۹۴۹کجا از تیغ سرگرم محبت باک می دارد؟غزل شمارهٔ ۲۹۵۰خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۱دل بی غم نصیب از نقطه سودا نمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۲هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۳ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۴تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۵دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۶عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۷نظر عاشق به خط زان روی انور برنمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۸شکوه عشق را گردون گردان برنمی‌دارد غزل شمارهٔ ۲۹۵۹دو روزی بیش جان سنگینی تن بر نمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۰دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۱بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۲فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۳دل رم کرده ناخوش آستین افشاندنی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۴به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی دارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۵بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذارد غزل شمارهٔ ۲۹۶۶به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟غزل شمارهٔ ۲۹۶۷مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۶۸سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟غزل شمارهٔ ۲۹۶۹زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۰به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۱زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟غزل شمارهٔ ۲۹۷۲زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۳دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟غزل شمارهٔ ۲۹۷۴زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟غزل شمارهٔ ۲۹۷۵حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۶به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۷سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۸چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۷۹دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۰شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۱ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۲اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی غزل شمارهٔ ۲۹۸۳به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۴غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۵علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۶تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۷زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۸فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۸۹کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۹۰دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۹۱زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد غزل شمارهٔ ۲۹۹۲چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟غزل شمارهٔ ۲۹۹۳اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد غزل شمارهٔ ۲۹۹۴به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد غزل شمارهٔ ۲۹۹۵جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟غزل شمارهٔ ۲۹۹۶شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد غزل شمارهٔ ۲۹۹۷زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد غزل شمارهٔ ۲۹۹۸شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد غزل شمارهٔ ۲۹۹۹زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟غزل شمارهٔ ۳۰۰۰به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۱مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟غزل شمارهٔ ۳۰۰۲محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۳محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۴چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش غزل شمارهٔ ۳۰۰۵جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۶چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۷نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۸برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۰۹دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۰غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۱زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۲لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۳فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۴به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۵خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۶سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۷زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۸دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد غزل شمارهٔ ۳۰۱۹مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۰قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۱به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۲مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۳دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۴سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۵اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۶خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۷کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۲۸مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۲۹غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۰ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۳۱ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۳۲به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۳زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۴زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۵مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۶خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۷مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۸به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۳۹نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۰کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۴۱کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۴۲زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۳مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۴زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۵مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می‌خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۶دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۷زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۸غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۴۹که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۵۰سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۱تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی ده غزل شمارهٔ ۳۰۵۲به کشت خشمگینان آتش از ابر بلا ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۳ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۴گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۵به مستی بی‌طلب بوس از دهان یار می‌ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۶مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۷کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟غزل شمارهٔ ۳۰۵۸غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۵۹زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۶۰اگر در دام او اشکی دل دیوانه می ریزد غزل شمارهٔ ۳۰۶۱به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزد غزل شمارهٔ ۳۰۶۲هلال عید از گردون زنگاری هویدا شد غزل شمارهٔ ۳۰۶۳زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شد غزل شمارهٔ ۳۰۶۴فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شد غزل شمارهٔ ۳۰۶۵زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شد غزل شمارهٔ ۳۰۶۶اگر ناقص به روشن گوهری واصل تواند شد غزل شمارهٔ ۳۰۶۷حجاب آسمان کی مانع ما می تواند شد؟غزل شمارهٔ ۳۰۶۸که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟غزل شمارهٔ ۳۰۶۹ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۰که با قد دو تا از مرگ غافل می تواند شد؟غزل شمارهٔ ۳۰۷۱چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۲به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۳گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۴نصیب از نعمت بسیار دیگرگون نخواهد شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۵زنور عارضش هر ذره ای خورشید منظر شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۶به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۷نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۸رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شد غزل شمارهٔ ۳۰۷۹ز خط رویش چراغ دیده شب زنده داران شد غزل شمارهٔ ۳۰۸۰دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شد غزل شمارهٔ ۳۰۸۱زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟غزل شمارهٔ ۳۰۸۲بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟غزل شمارهٔ ۳۰۸۳اگر از خال لب مهر دهان من نخواهی شد غزل شمارهٔ ۳۰۸۴گریبان چاکی عشاق از ذوق فنا باشد غزل شمارهٔ ۳۰۸۵بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشد غزل شمارهٔ ۳۰۸۶غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشد غزل شمارهٔ ۳۰۸۷به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشد غزل شمارهٔ ۳۰۸۸دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشد غزل شمارهٔ ۳۰۸۹لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۰مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۱اگر جان دربهای می دهی بر می ستم باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۲دمی کز روی آگاهی بود تیغ دودم باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۳خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۴مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۵چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟غزل شمارهٔ ۳۰۹۶اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۷دمی چون صبح می خواهم درین عالم ز من باشد غزل شمارهٔ ۳۰۹۸کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟غزل شمارهٔ ۳۰۹۹در آغاز محبت خاطر عاشق غمین باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۰ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۱به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد!غزل شمارهٔ ۳۱۰۲خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۳من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟غزل شمارهٔ ۳۱۰۴نهان در ابر دایم آفتاب زندگی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۵ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۶به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۷دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۸نگاه نرگس نیلوفری خونخوار می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۰۹پرستاری دل افگار را دشوار می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۰طلبکار خدا را درد دل بسیار می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۱تو پنداری دل خوش در جهان بسیار می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۲حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟غزل شمارهٔ ۳۱۱۳گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۴بهار زندگانی با خزان همدوش می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۵دل بی‌آرزو آسوده از تشویش می‌باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۶صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۷گرفتاری به قدر رشته آمال می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۸زسالک شکوه پردازی نه شرط راه می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۱۹زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۰خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۱دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۲بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۳دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۴شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۵اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۶گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۷نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۸حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۳۱۲۹سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد غزل شمارهٔ ۳۱۳۰دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد غزل شمارهٔ ۳۱۳۱زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد غزل شمارهٔ ۳۱۳۲سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد غزل شمارهٔ ۳۱۳۳خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد غزل شمارهٔ ۳۱۳۴نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد غزل شمارهٔ ۳۱۳۵به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد غزل شمارهٔ ۳۱۳۶نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد غزل شمارهٔ ۳۱۳۷بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد غزل شمارهٔ ۳۱۳۸در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد غزل شمارهٔ ۳۱۳۹زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۰شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۱زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۲خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۳به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۴به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۵به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد غزل شمارهٔ ۳۱۴۶چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند غزل شمارهٔ ۳۱۴۷نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند غزل شمارهٔ ۳۱۴۸دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه غزل شمارهٔ ۳۱۴۹نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند غزل شمارهٔ ۳۱۵۰زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۱زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۲کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟غزل شمارهٔ ۳۱۵۳ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۴چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟غزل شمارهٔ ۳۱۵۵بهار عارض او را به سامان کس نمی داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۶چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟غزل شمارهٔ ۳۱۵۷دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۸زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داند غزل شمارهٔ ۳۱۵۹زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند غزل شمارهٔ ۳۱۶۰اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند غزل شمارهٔ ۳۱۶۱که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟غزل شمارهٔ ۳۱۶۲نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید غزل شمارهٔ ۳۱۶۳ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۴زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۵نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۶دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۷زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۸ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند غزل شمارهٔ ۳۱۶۹سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌ماند غزل شمارهٔ ۳۱۷۰به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۷۱دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۷۲سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۱۷۳زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاند غزل شمارهٔ ۳۱۷۴حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیند غزل شمارهٔ ۳۱۷۵رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟غزل شمارهٔ ۳۱۷۶همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیند غزل شمارهٔ ۳۱۷۷کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند غزل شمارهٔ ۳۱۷۸زحیرت عاشق از نظاره اغیار گل چیند غزل شمارهٔ ۳۱۷۹زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیند غزل شمارهٔ ۳۱۸۰زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خود غزل شمارهٔ ۳۱۸۱تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خود غزل شمارهٔ ۳۱۸۲کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟غزل شمارهٔ ۳۱۸۳به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آید غزل شمارهٔ ۳۱۸۴به همت کشتی تن را شکستم تا چه پیش آید غزل شمارهٔ ۳۱۸۵نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آید غزل شمارهٔ ۳۱۸۶کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟غزل شمارهٔ ۳۱۸۷به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟غزل شمارهٔ ۳۱۸۸کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟غزل شمارهٔ ۳۱۸۹به امید چه از تن غافلان را جان برون آید؟غزل شمارهٔ ۳۱۹۰ز قید جسم جانهای عزیز آسان برون آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۱اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۲گر از نظاره خورشید در چشم آب می‌آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۳مرا از غفلت خود بر سر این بیداد می‌آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۴به گوشم ناله اغیار دردآلود می آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۵غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۶دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۷درین صحرا که یارب از پی نخجیر می‌آید؟غزل شمارهٔ ۳۱۹۸به قتل من چنان بی‌تاب آن شمشیر می‌آید غزل شمارهٔ ۳۱۹۹به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۰۰شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آید غزل شمارهٔ ۳۲۰۱که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟غزل شمارهٔ ۳۲۰۲به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟غزل شمارهٔ ۳۲۰۳نفس از سینه ام از بس به خون آغشته می آید غزل شمارهٔ ۳۲۰۴از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آید غزل شمارهٔ ۳۲۰۵اگر درد مرا زان بی‌مروت چاره می‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۰۶بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟غزل شمارهٔ ۳۲۰۷کدامین آتشین‌سیما به این ویرانه می‌آید؟غزل شمارهٔ ۳۲۰۸گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی‌طلب سویش غزل شمارهٔ ۳۲۰۹نه بی‌دردی است گر اشکم به چشم تر نمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۰ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۱ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۲مصفا تا نمی‌گردد، ز تن جان برنمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۳خیال او به تدبیر از دل من برنمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۴زدل کاری که آید از لب خندان نمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۵ز انجم نور مه در دیده روزن نمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۶به کار سینه‌صافان دیده روشن نمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۷زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۸به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۱۹زدست خواجه از ابرام زر بیرون نمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۲۰تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی‌آید غزل شمارهٔ ۳۲۲۱تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی آید غزل شمارهٔ ۳۲۲۲نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۳زدل رم می کند، چشم بلاجو این چنین باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۴نوا پیوسته در بزم شراب ناب می باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۵ز سوز عشق داغی بر دل افگار می‌باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۶نکویان را عتاب و لطف با هم یار می‌باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۷قبول عشق سرکش را دل دیوانه می باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۸مدام از عشق جوشی در دل بی کینه می باید غزل شمارهٔ ۳۲۲۹مگر زلف سبکسیر تو از جولان بیاساید غزل شمارهٔ ۳۲۳۰دل عاشق کجا از ساغر سرشار بگشاید؟غزل شمارهٔ ۳۲۳۱دل عاشق کی از هر نسخه وصف الحال بگشاید؟غزل شمارهٔ ۳۲۳۲به هر نامحرمی عاشق لب اظهار نگشاید غزل شمارهٔ ۳۲۳۳گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟غزل شمارهٔ ۳۲۳۴حواس کم خرد را نفس جاهل کار فرماید غزل شمارهٔ ۳۲۳۵مقام بوسه لب زان عارض سیراب می جوید غزل شمارهٔ ۳۲۳۶به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید غزل شمارهٔ ۳۲۳۷غبار کلفت از دل ساغر سرشار می شوید غزل شمارهٔ ۳۲۳۸زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شوید غزل شمارهٔ ۳۲۳۹صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شوید غزل شمارهٔ ۳۲۴۰که حال دردمندان پیش چشم یار می گوید؟غزل شمارهٔ ۳۲۴۱دل سودازده در طره دلدار افتاد غزل شمارهٔ ۳۲۴۲هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاد غزل شمارهٔ ۳۲۴۳عشق تا هست عنان را به هوس نتوان داد غزل شمارهٔ ۳۲۴۴آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبد غزل شمارهٔ ۳۲۴۵هرکه از گریه بیدرد اثر می طلبد غزل شمارهٔ ۳۲۴۶قطره بیجگری کز نظر ما افتد غزل شمارهٔ ۳۲۴۷نوبت عقده گشایی چو به ما می افتد غزل شمارهٔ ۳۲۴۸دل ارباب تنعم ز نوا می افتد غزل شمارهٔ ۳۲۴۹هرکجا پرتو جانانه ما می افتد غزل شمارهٔ ۳۲۵۰کور باد آن که ز روی تو نظر می‌پیچد غزل شمارهٔ ۳۲۵۱یوسفی نیست دل خوش که هویدا گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۲زهر، تریاق به اکسیر مدارا گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۳نفس از توبه صادق دم عیسی گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۴جوهر می ز رگ ابر مثنی گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۵پنبه گوشم اگر پنبه مینا گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۶آب خوب است لب خشکی ازو تر گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۷سخن عشق محال است مکرر گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۸حسن در هر نگهی عالم دیگر گردد غزل شمارهٔ ۳۲۵۹هرکه باریک شد از فکر، سخنور گردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۰نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۱چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۲که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟غزل شمارهٔ ۳۲۶۳که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟غزل شمارهٔ ۳۲۶۴در واکرده، در بسته ز دربان گردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۵خواب هرکس ز خیال تو پریشان گردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۶دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟غزل شمارهٔ ۳۲۶۷چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۸نخل قد تو به باغی که خرامان گردد غزل شمارهٔ ۳۲۶۹سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۰نفس سرکش چه خیال است به فرمان گردد؟غزل شمارهٔ ۳۲۷۱چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۲گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۳گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۴منحرف از نگه آن قبله ابرو گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۵از نظر بازی من چشم سخنگو گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۶وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۷عقده چون وقت رسد عقده‌گشا می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۸هرکه تسلیم به فرمان قضا می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۷۹دولت حسن ز خط زیر و زبر می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۰دل هرکس که مقید به هوس می گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۱سر ارباب جدل خرج زبان می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۲راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟غزل شمارهٔ ۳۲۸۳دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۴آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۵اشک دریادل ما گرد جهان می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۶صبر در عشق ز دلها سفری می گردد غزل شمارهٔ ۳۲۸۷کوه در بادیه شوق کمر می‌بندد غزل شمارهٔ ۳۲۸۸غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد غزل شمارهٔ ۳۲۸۹دل سنگین ترا هر که به انصاف آرد غزل شمارهٔ ۳۲۹۰کلفت از سینه می ناب برون می آرد غزل شمارهٔ ۳۲۹۱تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۲چهره ات رنگ ز گلدسته مینا دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۳دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۴می در آن لعل گهربار تماشا دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۵عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟غزل شمارهٔ ۳۲۹۶از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟غزل شمارهٔ ۳۲۹۷آه عشاق سیه‌روز اثرها دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۸چشم پرکار تو در پرده بیان‌ها دارد غزل شمارهٔ ۳۲۹۹مرهم زخم مرا شور محبت دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۰سالک از منزل نزدیک شکایت دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۱شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۲سخنی کز دل بیتاب بود پردارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۳عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۴می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟غزل شمارهٔ ۳۳۰۵حسن در خانه زین جلوه دیگر دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۶رهرو عشق کی اندیشه منزل دارد؟غزل شمارهٔ ۳۳۰۷خصم را عقل مقید به تحمل دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۸در خور مزد فلک کار به آدم دارد غزل شمارهٔ ۳۳۰۹بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۰دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟غزل شمارهٔ ۳۳۱۱رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟غزل شمارهٔ ۳۳۱۲تشنگان حال جگر سوختگان می دانند غزل شمارهٔ ۳۳۱۳سالک امید نجات از دل روشن دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۴از بتان شسته عذاری که حجابی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۵لب لعل تو اگر جام شرابی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۶هر که چون زانوی خود آینه داری دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۷هر که رخساره آیینه گدازی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۸حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۱۹گوشه گیری که لب نان حلالی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۰هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۱نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۲ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۳جام می چهره اندیشه نمایی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۴دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۵پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۶نه همین فکر مرا روز به من نگذارد غزل شمارهٔ ۳۳۲۷دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد غزل شمارهٔ ۳۳۲۸سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد غزل شمارهٔ ۳۳۲۹دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۰هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۱صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت غزل شمارهٔ ۳۳۳۲هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۳جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۴از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۵زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۶چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟غزل شمارهٔ ۳۳۳۷هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۸کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۳۹روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۰پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۱روزگار طرب و نوبت غم می گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۲از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۳کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۴غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۵دولت از دیده بیدار طلب باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۶خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۷ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۸نوبهارست سرانجام زری باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۴۹دل چون آینه را تار نمی باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۰روی آیینه دل تار نمی باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۱خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۲رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۳رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۴حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۵از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۶قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۷دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت غزل شمارهٔ ۳۳۵۸دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۳۵۹تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۰برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۱سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۲سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۳آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۴از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۵بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۶حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۷در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۸خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد غزل شمارهٔ ۳۳۶۹از خموشی دل روشن گهران آب خورد غزل شمارهٔ ۳۳۷۰چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟غزل شمارهٔ ۳۳۷۱اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد غزل شمارهٔ ۳۳۷۲جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد غزل شمارهٔ ۳۳۷۳شعله شوق اگر در دل خارا گیرد غزل شمارهٔ ۳۳۷۴زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟غزل شمارهٔ ۳۳۷۵هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد غزل شمارهٔ ۳۳۷۶اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد غزل شمارهٔ ۳۳۷۷چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟غزل شمارهٔ ۳۳۷۸کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟غزل شمارهٔ ۳۳۷۹تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد غزل شمارهٔ ۳۳۸۰شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد غزل شمارهٔ ۳۳۸۱قدم از صدق درین مرحله می باید زد غزل شمارهٔ ۳۳۸۲عشق اول به دل سوخته آدم زد غزل شمارهٔ ۳۳۸۳قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد غزل شمارهٔ ۳۳۸۴هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد غزل شمارهٔ ۳۳۸۵آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را غزل شمارهٔ ۳۳۸۶نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد غزل شمارهٔ ۳۳۸۷عاشق محو به دلدار نمی پردازد غزل شمارهٔ ۳۳۸۸گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد غزل شمارهٔ ۳۳۸۹باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۰بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۱اشک را دیده من گوهر غلطان سازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۲زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۳صبر را زمزمه من سفری می سازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۴سینه را تیره هوا و هوسی می سازد غزل شمارهٔ ۳۳۹۵چه میان است که دایم چو دل من لرزد غزل شمارهٔ ۳۳۹۶پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد غزل شمارهٔ ۳۳۹۷در حریمی که گل روی ایاغ افروزد غزل شمارهٔ ۳۳۹۸عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد غزل شمارهٔ ۳۳۹۹اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۰پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۱هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۲دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۳چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۴در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۵منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۶نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۷می توان گرد خط از آینه حسن زدود غزل شمارهٔ ۳۴۰۸گریه ابری است که از دامن دل می خیزد غزل شمارهٔ ۳۴۰۹زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد غزل شمارهٔ ۳۴۱۰من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟غزل شمارهٔ ۳۴۱۱عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد غزل شمارهٔ ۳۴۱۲زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد غزل شمارهٔ ۳۴۱۳صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد غزل شمارهٔ ۳۴۱۴محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد غزل شمارهٔ ۳۴۱۵چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟غزل شمارهٔ ۳۴۱۶تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟غزل شمارهٔ ۳۴۱۷کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟غزل شمارهٔ ۳۴۱۸جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد غزل شمارهٔ ۳۴۱۹دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد غزل شمارهٔ ۳۴۲۰چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد غزل شمارهٔ ۳۴۲۱بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد غزل شمارهٔ ۳۴۲۲دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد غزل شمارهٔ ۳۴۲۳پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟غزل شمارهٔ ۳۴۲۴خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۴۲۵خارج از پرده آهنگ نمی باید شد غزل شمارهٔ ۳۴۲۶هر که ایام خط از سیمبران غافل شد غزل شمارهٔ ۳۴۲۷جگر پاره اگر مایده خوانم شد غزل شمارهٔ ۳۴۲۸لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد غزل شمارهٔ ۳۴۲۹بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد غزل شمارهٔ ۳۴۳۰اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد غزل شمارهٔ ۳۴۳۱پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۲صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۳عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۳۴چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۳۵ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۶شمع با مضطرب از دست حمایت باشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۷قبله زن صفتان آینه زر باشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۸چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد غزل شمارهٔ ۳۴۳۹پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۰دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۱من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۲نیست در دست مرا غیر دعا، خوش باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۳دل ازان دورتر افتاده که واصل باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۴گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۵نقد روشن‌گُهران در گرهِ غم باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۶نقد جان را لب خاموش نگهبان باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۷نمک صبح در آن است که خندان باشد غزل شمارهٔ ۳۴۴۸اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید غزل شمارهٔ ۳۴۴۹آسمان ساغری از محفل مردان باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۰آتش قافله ما دل روشن باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۱بیخودی بال و پر روح گشودن باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۲زردی روی من از باده کشیدن باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۳داغ هر لاله که بر سینه هامون باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۴چشم بیدار چراغ سر بالین باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۵هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۶نیستم گل که مرا برگ نثاری باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۷گرچه آن سرو روان در همه جا می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۵۸کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۵۹ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۰پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۱دیده زنده دلان اشک فشان می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۲شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۳دل سودازدگان گوشه نشین می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۴دل پیران کهنسال غمین می باشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۵چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد غزل شمارهٔ ۳۴۶۶جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۶۷دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۶۸چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۶۹کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟غزل شمارهٔ ۳۴۷۰هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد غزل شمارهٔ ۳۴۷۱سر آزاده ما منت افسر نکشد غزل شمارهٔ ۳۴۷۲عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد غزل شمارهٔ ۳۴۷۳تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد غزل شمارهٔ ۳۴۷۴دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد غزل شمارهٔ ۳۴۷۵از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد غزل شمارهٔ ۳۴۷۶به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد غزل شمارهٔ ۳۴۷۷شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟غزل شمارهٔ ۳۴۷۸دلش از گریه من رنگ نمی گرداند غزل شمارهٔ ۳۴۷۹خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند غزل شمارهٔ ۳۴۸۰نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند غزل شمارهٔ ۳۴۸۱حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند غزل شمارهٔ ۳۴۸۲چهره ات شمع فروزان شده را می ماند غزل شمارهٔ ۳۴۸۳نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند غزل شمارهٔ ۳۴۸۴عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند غزل شمارهٔ ۳۴۸۵در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند غزل شمارهٔ ۳۴۸۶عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند غزل شمارهٔ ۳۴۸۷محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند غزل شمارهٔ ۳۴۸۸هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند غزل شمارهٔ ۳۴۸۹عارفانی که ازین رشته سری یافته اند غزل شمارهٔ ۳۴۹۰عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند غزل شمارهٔ ۳۴۹۱تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند غزل شمارهٔ ۳۴۹۲دردمندان که به ناخن جگر خود خستند غزل شمارهٔ ۳۴۹۳بال پرواز خود آن مردم غافل بستند غزل شمارهٔ ۳۴۹۴کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند غزل شمارهٔ ۳۴۹۵ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند غزل شمارهٔ ۳۴۹۶گر به شاهان جهان مسند عزت دادند غزل شمارهٔ ۳۴۹۷قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند غزل شمارهٔ ۳۴۹۸با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند غزل شمارهٔ ۳۴۹۹داروی بیهشی از جام صفاتم دادند غزل شمارهٔ ۳۵۰۰قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند غزل شمارهٔ ۳۵۰۱بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند غزل شمارهٔ ۳۵۰۲از لب خشک مهیا لب نانم کردند غزل شمارهٔ ۳۵۰۳غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند غزل شمارهٔ ۳۵۰۴سالکانی که قدم در ره جانانه زدند غزل شمارهٔ ۳۵۰۵نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند غزل شمارهٔ ۳۵۰۶تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند غزل شمارهٔ ۳۵۰۷اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند غزل شمارهٔ ۳۵۰۸روشنائی که درین دایره صاحب دیدند غزل شمارهٔ ۳۵۰۹به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند غزل شمارهٔ ۳۵۱۰نه همین اهل خرد آینه اسرارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۱نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۲همه از تاب کمر در خم ایمان دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۳عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۴شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۵گوشه گیران که ز ایام کناری دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۶حال من از نظر یار نهان می دارند غزل شمارهٔ ۳۵۱۷بد درونان که به همواری ظاهر سمرند غزل شمارهٔ ۳۵۱۸خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند غزل شمارهٔ ۳۵۱۹مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند غزل شمارهٔ ۳۵۲۰روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند غزل شمارهٔ ۳۵۲۱عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند غزل شمارهٔ ۳۵۲۲جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟غزل شمارهٔ ۳۵۲۳ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند غزل شمارهٔ ۳۵۲۴غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند غزل شمارهٔ ۳۵۲۵چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۲۶ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند غزل شمارهٔ ۳۵۲۷فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند غزل شمارهٔ ۳۵۲۸خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۲۹چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند غزل شمارهٔ ۳۵۳۰هر دلی را که محبت صدف راز کند غزل شمارهٔ ۳۵۳۱در صدف چشم محال است گهر باز کند غزل شمارهٔ ۳۵۳۲آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۳۳داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۳۴دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۳۵خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟غزل شمارهٔ ۳۵۳۶سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند غزل شمارهٔ ۳۵۳۷رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند غزل شمارهٔ ۳۵۳۸مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند غزل شمارهٔ ۳۵۳۹غم محال است که تدبیر دل من نکند غزل شمارهٔ ۳۵۴۰چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند غزل شمارهٔ ۳۵۴۱دست تاک از اثر نشأه صهباست بلند غزل شمارهٔ ۳۵۴۲رتبه خط تو بالغ نظران می دانند غزل شمارهٔ ۳۵۴۳یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنند غزل شمارهٔ ۳۵۴۴درد را سوختگان تو به درمان ندهند غزل شمارهٔ ۳۵۴۵کاهلانی که درین ره به هوس می آیند غزل شمارهٔ ۳۵۴۶چه بهشتی است که آن بند قبا بگشایند غزل شمارهٔ ۳۵۴۷دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند غزل شمارهٔ ۳۵۴۸هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بود غزل شمارهٔ ۳۵۴۹هرکه خامش شود از حادثه آزاد بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۰دل اهل نظر آن به که گرفتار بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۱تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟غزل شمارهٔ ۳۵۵۲عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۳تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۴بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم غزل شمارهٔ ۳۵۵۵چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۶دانه خال تو روزی که مرا در دل بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۷می روشن گهران چهره گلفام بود غزل شمارهٔ ۳۵۵۸دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟غزل شمارهٔ ۳۵۵۹تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۰یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۱حاصل عمر زخود بیخبران آه بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۲هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۳خانه دل به صفا از نظر بسته بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۴باغ در بسته ما دیده پوشیده بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۵لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۶دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۷شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود غزل شمارهٔ ۳۵۶۸دل دیوانه من قابل زنجیر نبود غزل شمارهٔ ۳۵۶۹باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود غزل شمارهٔ ۳۵۷۰باد را راه در آن طره پیچان نبود غزل شمارهٔ ۳۵۷۱مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود غزل شمارهٔ ۳۵۷۲در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود غزل شمارهٔ ۳۵۷۳نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود غزل شمارهٔ ۳۵۷۴می شود آب روان چون به رگ تاک رود غزل شمارهٔ ۳۵۷۵یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟غزل شمارهٔ ۳۵۷۶هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود غزل شمارهٔ ۳۵۷۷دل آگاه به هر شورشی از جا نرود غزل شمارهٔ ۳۵۷۸عارف از راه به سجاده تقوی نرود غزل شمارهٔ ۳۵۷۹پند ناصح به جنون من افگار افزود غزل شمارهٔ ۳۵۸۰رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود غزل شمارهٔ ۳۵۸۱جگر تشنه محال است که سیراب شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۲از ملامت دل روشن گهران شاد شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۳طایری را که به دام تو گرفتار شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۴گل رخسار تو هرجا که نمودار شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۵کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۶چه بهشتی است که دستم کمر یار شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۷کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟غزل شمارهٔ ۳۵۸۸نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شود غزل شمارهٔ ۳۵۸۹شوق را صبر محال است عنانگیر شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۰از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۱خط ازان صفحه رخسار سخنساز شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۲گل بی خار درین غمکده کم سبز شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۳گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۴از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟غزل شمارهٔ ۳۵۹۵باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۶حرص را تشنگی افزون به زر و مال شود غزل شمارهٔ ۳۵۹۷باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟غزل شمارهٔ ۳۵۹۸اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟غزل شمارهٔ ۳۵۹۹گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟غزل شمارهٔ ۳۶۰۰در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شود غزل شمارهٔ ۳۶۰۱راه مقصود طی از آبله پا نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۲مانع شور جنون سلسله پا نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۳چهره شوخ به یک رنگ مصور نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۴چون ز خط صفحه رخسار تو ضایع نشود؟غزل شمارهٔ ۳۶۰۵دل عاشق تهی از اشک دمادم نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۶عشق را پرده ناموس نگهبان نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۷سر آشفته ز دستار بسامان نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۸حسن را حلقه خط مانع رفتن نشود غزل شمارهٔ ۳۶۰۹به سخن دعوی بی اصل مبرهن نشود غزل شمارهٔ ۳۶۱۰مانع گرمروان ساعت سنگین نشود غزل شمارهٔ ۳۶۱۱تن حجاب سفر جان هوایی نشود غزل شمارهٔ ۳۶۱۲رتبه زمزمه عشق ندارد زاهد غزل شمارهٔ ۳۶۱۳عاشق دلشده هرچند که آواز دهد غزل شمارهٔ ۳۶۱۴دل ما سلطنت فقر به سامان ندهد غزل شمارهٔ ۳۶۱۵حسن از دیدن خود بر سر بیداد آید غزل شمارهٔ ۳۶۱۶بس که در سینه من تیر پی تیر آید غزل شمارهٔ ۳۶۱۷بر سر حرف، گر آن چشم فسون ساز آید غزل شمارهٔ ۳۶۱۸بی خبر از در من یار مگر باز آید غزل شمارهٔ ۳۶۱۹چشم دارم که مه نو سفرم باز آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۰چون قلم بر سر غمنامه هجران آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۱بوی دل از نفس باد صبا می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۲حسن در پرده نیرنگ چرا می آید؟غزل شمارهٔ ۳۶۲۳به کف شعله اگر نقد شرر می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۴سرخوش از صحبت ارباب هوس می آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۵چشم آیینه گر از خواب بهم می آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۶از لب خلق دم باد خزان می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۷خانه بر دوش غریبی ز وطن می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۸کلکم از سیر بدخشان سخن می آید غزل شمارهٔ ۳۶۲۹دلبری از خم گیسوی سخن می آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۰گر خس و خار ز گرداب برون می آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۱ناله ای کز دل بیدرد برون می آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۲اگر از سنگ رگ سنگ برون می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۳خط ز خال لب جانانه برون می آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۴دعوی عشق ز هر بوالهوسی می‌آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۵آب در دیده پیمانه می می آید غزل شمارهٔ ۳۶۳۶چشم پرحرف و لب بوسه ربا می باید غزل شمارهٔ ۳۶۳۷هر طرف لاله رخی هست، نظر می باید غزل شمارهٔ ۳۶۳۸سرو بستان حیا غنچه جبین می باید غزل شمارهٔ ۳۶۳۹عاشق آزرده و محزون و غمین می باید غزل شمارهٔ ۳۶۴۰از تماشا دل افسرده ما نگشاید غزل شمارهٔ ۳۶۴۱تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشاید غزل شمارهٔ ۳۶۴۲بس که بیماری عشقم به رگ جان پیچید غزل شمارهٔ ۳۶۴۳شوقم از نامه به وصل تو فزونتر گردید غزل شمارهٔ ۳۶۴۴نه همین دل ز سر زلف تو مفتون گردید غزل شمارهٔ ۳۶۴۵درد می را به من خاک نشین بگذارید غزل شمارهٔ ۳۶۴۶لاله از رشک رخت خون جگر می گرید غزل شمارهٔ ۳۶۴۷چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسید غزل شمارهٔ ۳۶۴۸در جهان کس می عشرت نتوانست کشید غزل شمارهٔ ۳۶۴۹تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشید غزل شمارهٔ ۳۶۵۰از دل خونشده هرکس که شرابی نکشید غزل شمارهٔ ۳۶۵۱حسن آن روز که تشریف حیا می پوشید غزل شمارهٔ ۳۶۵۲پنبه نبود که شد از سینه افگار سفید غزل شمارهٔ ۳۶۵۳می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفید غزل شمارهٔ ۳۶۵۴هرکه آسودگی از عالم امکان جوید غزل شمارهٔ ۳۶۵۵غیر کی پیش تو پیغام مرا می گوید؟غزل شمارهٔ ۳۶۵۶دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهید غزل شمارهٔ ۳۶۵۷خوش بهاری است حریفان نظری بگشایید غزل شمارهٔ ۳۶۵۸خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو داد غزل شمارهٔ ۳۶۵۹بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سواد غزل شمارهٔ ۳۶۶۰ز چشم بد رخ خوب ترا گزند مباد غزل شمارهٔ ۳۶۶۱گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!غزل شمارهٔ ۳۶۶۲به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتاد غزل شمارهٔ ۳۶۶۳ز روی خشت خم از جوش باده جام افتاد غزل شمارهٔ ۳۶۶۴ز خنده بر جگر حشر داشت (حق) نمک غزل شمارهٔ ۳۶۶۵من آن نیم که ز درد گران کنم فریاد غزل شمارهٔ ۳۶۶۶گذشت از نظرم یار سرگران فریاد غزل شمارهٔ ۳۶۶۷فروغ گوهر دل از سر زبان تابد غزل شمارهٔ ۳۶۶۸مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد غزل شمارهٔ ۳۶۶۹به درد و داغ دل بیقرار می چسبد غزل شمارهٔ ۳۶۷۰قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبد غزل شمارهٔ ۳۶۷۱نه موج از دل دریا کرانه می‌طلبد غزل شمارهٔ ۳۶۷۲شبی ستاره دولت به بام ما افتد غزل شمارهٔ ۳۶۷۳اگر نقاب ازان روی دلپسند افتد غزل شمارهٔ ۳۶۷۴زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردد غزل شمارهٔ ۳۶۷۵ز درد و داغ دل تیره خوش جلا گردد غزل شمارهٔ ۳۶۷۶دل از سفر ز بد و نیک باخبر گردد غزل شمارهٔ ۳۶۷۷ز می فروغ لب یار بیشتر گردد غزل شمارهٔ ۳۶۷۸ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گردد غزل شمارهٔ ۳۶۷۹ز چهره تو نگه داغدار برگردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۰تو سعی کن که دلت ساده از رقم گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۱ز بردباری من موج می شود لنگر غزل شمارهٔ ۳۶۸۲ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۳ملایمت سپر خصم تندخو گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۴ملایمت سپر خصم تندخو گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۵ز چهره تو نظرها پرآب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۶حجاب پرده چشم پرآب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۷خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۸گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۸۹به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۰به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۱کجا حریص ملول از گزند می گردد؟غزل شمارهٔ ۳۶۹۲سخن ز لعل لبت آبدار می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۳فلک ز لنگر من باوقار می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۴مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۵اگر بهانه طفلان تمام می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۶ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۷سری که در ره او بی کلاه می گردد غزل شمارهٔ ۳۶۹۸ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟غزل شمارهٔ ۳۶۹۹زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۰ملال در دل بی مدعا نمی گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۱ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۲دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۳نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۴نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۵جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد غزل شمارهٔ ۳۷۰۶بغیر اشک که راه نگاه من بندد غزل شمارهٔ ۳۷۰۷ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد غزل شمارهٔ ۳۷۰۸زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد غزل شمارهٔ ۳۷۰۹کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد غزل شمارهٔ ۳۷۱۰ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۱جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۲چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۱۳فروغ ذره به چشم من آب می آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۴نظاره لب میگون خمار می آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۵چه نکهت است که باد بهار می آرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۱۶کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۱۷نشاط عالم فانی ملال می‌آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۸جواب نامه ما را صبا نمی آرد غزل شمارهٔ ۳۷۱۹چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۰طراوتی که ز رخسار یار می بارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۱درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۲درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۳کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۲۴اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۵که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۲۶غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۲۷چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۸ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد غزل شمارهٔ ۳۷۲۹تمام رس نبود باده ای که کف دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۰هنوز نرگس او مستی ازل دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۱ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۲گلی که از عرق شرم دیده بان دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۳کناره گرد خطرهای بیکران دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۴دل رمیده ما شکوه از وطن دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۵ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۳۶خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۷همین نه فاخته در سر هوای او دارد غزل شمارهٔ ۳۷۳۸چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۳۹گلی که بلبل ما برگ عیش ازو دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۰کسی که دل به خیال تو در گرو دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۱درین محیط چو غواص هرکه ته دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۲شراب روز دل لاله را سیه دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۳خوشا کسی که ز عالم کناره ای دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۴شکفتگی ز می ناب تازگی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۵صراحیی که دم صبح قلقلی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۶به سینه هرکه تمنای نوگلی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۷خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۴۸چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۴۹چه باک دانه خال از گزند می دارد؟غزل شمارهٔ ۳۷۵۰سیه دل از غم دنیا خطر نمی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۵۱فسرده دل نفس خونچکان نمی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۵۲درین بهار به گلزار رفتنی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۵۳ز بیم خار خورد در لباس دایم خون غزل شمارهٔ ۳۷۵۴عذار نوخط دلدار دیدنی دارد غزل شمارهٔ ۳۷۵۵قدم به چشم من خاکسار نگذارد غزل شمارهٔ ۳۷۵۶به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد غزل شمارهٔ ۳۷۵۷چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟غزل شمارهٔ ۳۷۵۸بیاض گردن او دست من ز کار برد غزل شمارهٔ ۳۷۵۹ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان برد غزل شمارهٔ ۳۷۶۰تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی برد غزل شمارهٔ ۳۷۶۱خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۲فروغ روی تو چون از نقاب می گذرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۳مرا به زخم زبان روزگار می‌گذرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۴صباح مستی و شام خمار می‌گذرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۵ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۶۶ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۷همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۸ز خط صفای دگر روی یار پیدا کرد غزل شمارهٔ ۳۷۶۹قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۷۰به اهل عشق نصیحت چه می تواند کرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۷۱حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۷۲سبکروی که ز سرپا نمی تواند کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۳وصال با من خونین جگر چه خواهد کرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۷۴دمید صبح، هوای شراب باید کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۵رسید موسم گل ترک کار باید کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۶ز بس که سنگ ملامت فلک به کارم کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۷ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۸نمی توان ز کرم منع باده خواران کرد غزل شمارهٔ ۳۷۷۹شکوفه مغز شعور مرا پریشان کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۰نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۱علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۲تلاش بیخبری با شعور نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۳تو را به یوسف مصر اشتباه نتوان کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۴مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۸۵اگر وطن به مقام رضا توانی کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۶اگر نشسته سفر چون نظر توانی کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۷به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۸ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گرد غزل شمارهٔ ۳۷۸۹دل غریب مرا بوی گل بجا آورد غزل شمارهٔ ۳۷۹۰دم مسیح دل دردمند ما نخورد غزل شمارهٔ ۳۷۹۱ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخورد غزل شمارهٔ ۳۷۹۲دل شکسته من درد را دوا گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۳عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟غزل شمارهٔ ۳۷۹۴ز می مرا تب لرز خمار می‌گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۵غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۶ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۷ز ناقصان خرد من کمال می گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۸ملال در دل آزاده جا نمی گیرد غزل شمارهٔ ۳۷۹۹نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد غزل شمارهٔ ۳۸۰۰ز کاوش دلم آزار رنگ می بازد غزل شمارهٔ ۳۸۰۱به دور حسن تو با گلستان که پردازد؟غزل شمارهٔ ۳۸۰۲چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازد غزل شمارهٔ ۳۸۰۳بهار را چمنت مست رنگ و بو سازد غزل شمارهٔ ۳۸۰۴دل مرا نگه گرم یار می سازد غزل شمارهٔ ۳۸۰۵کسی که خرده خود صرف باده می سازد غزل شمارهٔ ۳۸۰۶ز آه من دل سنگین یار می لرزد غزل شمارهٔ ۳۸۰۷دل شکسته عاشق به آه می لرزد غزل شمارهٔ ۳۸۰۸ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزد غزل شمارهٔ ۳۸۰۹ز گرمی نگهت آب در گهر سوزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۰نفس به سینه ام از اضطراب می سوزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۱نگه ز دیدن رخسار یار می سوزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۲مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۳به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۴نگه ز دیده من اشکبار برخیزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۵بغیر خط که ز رخسار یار برخیزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۶چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟غزل شمارهٔ ۳۸۱۷ازین بساط کسی شادمانه برخیزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۸ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزد غزل شمارهٔ ۳۸۱۹به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۸۲۰همیشه از دل من آه سرد می خیزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۱به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟غزل شمارهٔ ۳۸۲۲ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۳به می غم از دل افگار برنمی خیزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۴لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۵ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۶عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۷ز جلوه تو دل روزگار می ریزد غزل شمارهٔ ۳۸۲۸به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟غزل شمارهٔ ۳۸۲۹فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد غزل شمارهٔ ۳۸۳۰ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟غزل شمارهٔ ۳۸۳۱شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد غزل شمارهٔ ۳۸۳۲به گرد گریه من ابر درفشان نرسد غزل شمارهٔ ۳۸۳۳ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۴شکوفه از افق شاخسار پیدا شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۵ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۶زخط عذار تو بی آب وتاب خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۷اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۸وفا طلب زجهان فنا نباید شد غزل شمارهٔ ۳۸۳۹به روی گرم تو آیینه تا برابر شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۰ز باده چهره ساقی جهان دیگر شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۱جنون من ز نسیم بهار کامل شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۲زچهره ات عرق شرم چشم حیران شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۳زگریه آینه هر دلی که روشن شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۴ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۵فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۶زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۷رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۸خوشم که خرده جان صرف یار جانی شد غزل شمارهٔ ۳۸۴۹اگر به بیخبری یار می توانی شد غزل شمارهٔ ۳۸۵۰زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شد غزل شمارهٔ ۳۸۵۱فغان که هستی ما خرج آشنایی شد غزل شمارهٔ ۳۸۵۲به خاک دیر جبینی که آشنا باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۳خوش است حس که در پرده حیا باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۴زخاکساری دل برقرار خودباشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۵زانقلاب دل آسوده بیشتر باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۶خوشا دلی که دراودرد را گذر باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۷مرا که سایه خم سایه کمر باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۸فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشد غزل شمارهٔ ۳۸۵۹مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۰زبستگی دل آگاه شادمان باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۱ز چهره حال دل زار من عیان باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۲دل گشاده من گلستان من باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۳مرا امید نشاط از سپهر چون باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۴حیات من سخنهای دلنشین باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۵همیشه صاحب طول امل غمین باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۶به چشم من گل وخار چمن یکی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۷حضور روی زمین در فتادگی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۸نشاط زنده دلان پایدار می باشد غزل شمارهٔ ۳۸۶۹نشاط لازم نقص عقول می باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۰سبکروان ترا نقش پا نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۱خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۲به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۳به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۴کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد غزل شمارهٔ ۳۸۷۵ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد غزل شمارهٔ ۳۸۷۶دلم بجا زتماشای دلنوازآمد غزل شمارهٔ ۳۸۷۷نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند غزل شمارهٔ ۳۸۷۸نه هر سخن نشناسی سخنوری داند غزل شمارهٔ ۳۸۷۹کریم اوست که خود را بخیل می داند غزل شمارهٔ ۳۸۸۰دلیل راه کج از مستقیم می داند غزل شمارهٔ ۳۸۸۱قد تو سرو چمن را پیاده می داند غزل شمارهٔ ۳۸۸۲چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند غزل شمارهٔ ۳۸۸۳دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند غزل شمارهٔ ۳۸۸۴کجاست می که مرا شیرگیر گرداند غزل شمارهٔ ۳۸۸۵کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند غزل شمارهٔ ۳۸۸۶خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند غزل شمارهٔ ۳۸۸۷مرا شکستگی پا به آن جناب رساند غزل شمارهٔ ۳۸۸۸ز حرف بر لب شیرین او اثرماند غزل شمارهٔ ۳۸۸۹به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۰اثر ز همت مستانه در شراب نماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۱خزان رسید وگل افشانی بهار نماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۲به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم غزل شمارهٔ ۳۸۹۳نه گل نه لاله درین خارزار می ماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۴فلک به آبله خار دیده می‌ماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۵سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۶زخنده تو گره در دلی نمی ماند غزل شمارهٔ ۳۸۹۷موحدان که به لیل ونهار ساخته اند غزل شمارهٔ ۳۸۹۸سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند غزل شمارهٔ ۳۸۹۹سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند غزل شمارهٔ ۳۹۰۰فسردگان که اسیر جهان اسبابند غزل شمارهٔ ۳۹۰۱سزد که خرده جان را کند نثار سپند غزل شمارهٔ ۳۹۰۲چه دیده است در آن آتشین عذار سپند غزل شمارهٔ ۳۹۰۳فسردگان که طلسم وجود نشکستند غزل شمارهٔ ۳۹۰۴خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند غزل شمارهٔ ۳۹۰۵سحر که چهره خورشید را به خون شستند غزل شمارهٔ ۳۹۰۶هزار نقش مخالف به کار ما کردند غزل شمارهٔ ۳۹۰۷سبکروان که طلبکار یار می گردند غزل شمارهٔ ۳۹۰۸اگر ز چهره داغم نقاب بردارند غزل شمارهٔ ۳۹۰۹کسان که جانب هم را نگه می دارند غزل شمارهٔ ۳۹۱۰سمنبران که به لب آبدار چون گهرند غزل شمارهٔ ۳۹۱۱به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند غزل شمارهٔ ۳۹۱۲سبکروان ز غم روزگار بیخبرند غزل شمارهٔ ۳۹۱۳خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند غزل شمارهٔ ۳۹۱۴مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند غزل شمارهٔ ۳۹۱۵سخنوران که درین بوستان نوا سازند غزل شمارهٔ ۳۹۱۶خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند غزل شمارهٔ ۳۹۱۷درین ریاض دلی را که آب می‌سازند غزل شمارهٔ ۳۹۱۸چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند غزل شمارهٔ ۳۹۱۹چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند غزل شمارهٔ ۳۹۲۰ز خود برآمدگان رستگار می باشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۱در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۲ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۳چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۴چگونه باده عرفان جماعتی نوشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۵بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند غزل شمارهٔ ۳۹۲۶دلی که آتش روی تواش کباب کند غزل شمارهٔ ۳۹۲۷چو در پیاله رنجش می عتاب کند غزل شمارهٔ ۳۹۲۸ز درد چهره محال است مرد زرد کند غزل شمارهٔ ۳۹۲۹فغان چه با دل سنگین آن نگار کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۰چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۱اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۲جمال را نگه تلخ او جلال کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۳اجل چه کار به جانهای با کمال کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۴به هر چمن قد موزون او خرام کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۵نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۶لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن غزل شمارهٔ ۳۹۳۷نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۸سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند غزل شمارهٔ ۳۹۳۹بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند غزل شمارهٔ ۳۹۴۰اگر به قامت رعنای او نظاره کند غزل شمارهٔ ۳۹۴۱دماغ سوختگان را شراب تازه کند غزل شمارهٔ ۳۹۴۲کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند غزل شمارهٔ ۳۹۴۳کسی برون سرازین بحربیکرانه کند غزل شمارهٔ ۳۹۴۴سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند غزل شمارهٔ ۳۹۴۵سخن طراز چرا مهر برزبان نکند غزل شمارهٔ ۳۹۴۶خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند غزل شمارهٔ ۳۹۴۷مرا همیشه دل از وصل یار می شکند غزل شمارهٔ ۳۹۴۸ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند غزل شمارهٔ ۳۹۴۹ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند غزل شمارهٔ ۳۹۵۰سپند خال لبت آتشین عذارانند غزل شمارهٔ ۳۹۵۱نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند غزل شمارهٔ ۳۹۵۲خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهند غزل شمارهٔ ۳۹۵۳به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهند غزل شمارهٔ ۳۹۵۴مکن ملاحظه ازآهم ای بهشت وجود غزل شمارهٔ ۳۹۵۵خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بود غزل شمارهٔ ۳۹۵۶حقوق خدمت اگر در حساب خواهد بود غزل شمارهٔ ۳۹۵۷ترا اگر به نیاز احتیاج خواهد بود غزل شمارهٔ ۳۹۵۸مرا که بستگی قفل از کلید بود غزل شمارهٔ ۳۹۵۹فروغ ماه محال است پایدار بود غزل شمارهٔ ۳۹۶۰عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بود غزل شمارهٔ ۳۹۶۱ز خانه مست برون آن نگار آمده بود غزل شمارهٔ ۳۹۶۲اگر چه روی من از درد زعفرانی بود غزل شمارهٔ ۳۹۶۳اسیر جبه ودستار چند خواهی بود غزل شمارهٔ ۳۹۶۴اگر چه دیده به خواب از صدای آب رود غزل شمارهٔ ۳۹۶۵خوش آن که ز آتش تب شعله اثر برود غزل شمارهٔ ۳۹۶۶به گریه نقطه خال تو از نظر نرود غزل شمارهٔ ۳۹۶۷به چاره سوز محبت ز جان برون نرود غزل شمارهٔ ۳۹۶۸به تیغ از سر بی مغز آرزو نرود غزل شمارهٔ ۳۹۶۹مباد اهل عمل بیخود از شراب شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۰ز اتحاد کجا عشق کامیاب شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۱رخ تو در دل شبها اگر سفید شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۲کسی که کشته آن تیغ آبدار شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۳دل فسرده ز داغ آتشین عذار شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۴اگر کسی متوسل به چاره ساز شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۵سری که خالی از اندیشه محال شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۶غبار معصیت از عفو پایمال شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۷گرسنه چشم کجا سیر از نوال شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۸سخن بجا چو بود رتبه اش زیاده شود غزل شمارهٔ ۳۹۷۹چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شود غزل شمارهٔ ۳۹۸۰شکوه بحر ز امواج آشکاره شود غزل شمارهٔ ۳۹۸۱به چشم شوخ رگ خواب تازیانه شود غزل شمارهٔ ۳۹۸۲اسیر عشق تو دلتنگ از الم نشود غزل شمارهٔ ۳۹۸۳ز وصل شوق دل داغدار کم نشود غزل شمارهٔ ۳۹۸۴خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلود غزل شمارهٔ ۳۹۸۵سواد شب دل شب زنده دار می خواهد غزل شمارهٔ ۳۹۸۶به درد هر که برآید دوا نمی خواهد غزل شمارهٔ ۳۹۸۷دل رمیده ما بال وپرنمی خواهد غزل شمارهٔ ۳۹۸۸ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهد غزل شمارهٔ ۳۹۸۹چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد غزل شمارهٔ ۳۹۹۰ستم به عهد تو از چرخ کس نشان ندهد غزل شمارهٔ ۳۹۹۱به صبر مشکل عالم تمام بگشاید غزل شمارهٔ ۳۹۹۲مرا به میکده هر کس که راه بنماید غزل شمارهٔ ۳۹۹۳عرق چو بر رخت از گرمی شراب آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۴اگر کلام نه از آسمان فرود آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۵اگر به پیرهن گل وگلاب باز آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۶ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۷مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۸مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آید غزل شمارهٔ ۳۹۹۹چنان که گل به سر شاخسار می‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۰ز خود برآ که نسیم بهار می‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۱ز راه صلح مهیای جنگ می آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۲به پرسش من در خون نشسته می‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۳ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۴ز دل خیال میانش به در نمی‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۵خیال روی تو از دل به در نمی‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۶خرد به زور می ناب برنمی آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۷برون ز کیسه ممسک درم نمی آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۸گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید غزل شمارهٔ ۴۰۰۹ز سینه ام نفس خوش برون نمی آید غزل شمارهٔ ۴۰۱۰ز گل محافظت رنگ و بو نمی‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۱۱ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۱۲تردد از دل بی‌آرزو نمی‌آید غزل شمارهٔ ۴۰۱۳مدام چشم تو مست شراب می باید غزل شمارهٔ ۴۰۱۴اسیر بند قضا رو گشاده می باید غزل شمارهٔ ۴۰۱۵دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌باید غزل شمارهٔ ۴۰۱۶زبان شکوه به خشم زمانه افزاید غزل شمارهٔ ۴۰۱۷ز روی نو خط دلدار جان بیاساید غزل شمارهٔ ۴۰۱۸دل گرفته کی از لاله زار بگشاید غزل شمارهٔ ۴۰۱۹دل از مشاهده لاله زار نگشاید غزل شمارهٔ ۴۰۲۰شکسته‌حالی من پیش یار باید دید غزل شمارهٔ ۴۰۲۱لطافت رخ ازین بیشتر نمی‌باشد غزل شمارهٔ ۴۰۲۲چه شد که دامن یار از کفم رها گردید غزل شمارهٔ ۴۰۲۳خطش دمید وبه عشاق مهربان گردید غزل شمارهٔ ۴۰۲۴رسید جان به لبم تا به لب شراب رسید غزل شمارهٔ ۴۰۲۵به زلف او دلم از برق گوشواره رسید غزل شمارهٔ ۴۰۲۶بهار می رسد آماده جنون باشید غزل شمارهٔ ۴۰۲۷خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشید غزل شمارهٔ ۴۰۲۸خط عذارتو خورشید رابه دام کشید غزل شمارهٔ ۴۰۲۹توان به صبر سر سرکشان به دام کشید غزل شمارهٔ ۴۰۳۰کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید غزل شمارهٔ ۴۰۳۱دمید صبح تجلی به جان شتاب کنید غزل شمارهٔ ۴۰۳۲حذر ز فتنه آن چشم نیم باز کنید غزل شمارهٔ ۴۰۳۳که با تو حرف شهیدان عشق می‌گوید غزل شمارهٔ ۴۰۳۴سیه‌دلی که ز دوران حضور می‌جوید غزل شمارهٔ ۴۰۳۵عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دوید غزل شمارهٔ ۴۰۳۶کجا ز سینه من غم شراب می‌شوید غزل شمارهٔ ۴۰۳۷اگر چو رشته تن خود به پیچ وتاب دهید غزل شمارهٔ ۴۰۳۸دنبال دل کمند نگاه کسی مباد غزل شمارهٔ ۴۰۳۹خط را گذار برلب آن سیمبر فتاد غزل شمارهٔ ۴۰۴۰کو سرو قامتی که دل من ز جا برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۱روی تو صبر از دل بی‌تاب می‌برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۲عاشق ز رفتن دل بی‌تاب می‌برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۳پیغام بیکسان که به دلدار می برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۴از شرم ناله ام که دل از کار می برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۵زخمی که ره به لذت ناسور می برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۶عُشّاق را خُرامِ تو از خویش می‌بِرَد غزل شمارهٔ ۴۰۴۷دیوانه را به دامن صحرا که می برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۸هشیار را به مجلس مستان که می‌برد غزل شمارهٔ ۴۰۴۹مکتوب من به خدمت جانان که می‌برد غزل شمارهٔ ۴۰۵۰سودا کدورت از دیوانه می برد غزل شمارهٔ ۴۰۵۱از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد غزل شمارهٔ ۴۰۵۲چشم تو دل به شیوه پنهان نمی برد غزل شمارهٔ ۴۰۵۳پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۴راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۵از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۶از کوچه ای که آن گل بی خار بگذرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۷زان قامت بلند نظر باز نگذرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۸آن راکه چشم مست تو بی اختیارکرد غزل شمارهٔ ۴۰۵۹پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۰تیغ ستم ببین چه به زلف ایاز کرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۱مجنون نظر به شوخی چشم غزال کرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۲داغی که کوه را جگر گرم لاله کرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۳خرم کسی که قصر اقامت بنا نکرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۴خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۵دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد غزل شمارهٔ ۴۰۶۶هر کس ز قید تن دل روشن برآورد غزل شمارهٔ ۴۰۶۷روزی که خط سر از لب دلبر برآورد غزل شمارهٔ ۴۰۶۸کی غم مرا ز دل می احمر برآورد غزل شمارهٔ ۴۰۶۹روی تو اشک را ز چکیدن برآورد غزل شمارهٔ ۴۰۷۰تنها ز باغ خود چمن آرا ثمر خورد غزل شمارهٔ ۴۰۷۱پوشیده یار اگر نه می ناب می‌خورد غزل شمارهٔ ۴۰۷۲کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد غزل شمارهٔ ۴۰۷۳حرف درشت بردل بی کینه می خورد غزل شمارهٔ ۴۰۷۴زین نقش نو که روی تو از خط برآب زد غزل شمارهٔ ۴۰۷۵لعل تو خنده بر گهر آفتاب زد غزل شمارهٔ ۴۰۷۶عاقل ز فکر چون به در کبریا رسد غزل شمارهٔ ۴۰۷۷زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسد غزل شمارهٔ ۴۰۷۸آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد غزل شمارهٔ ۴۰۷۹عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۰عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۱نالان مباد هر که به فریاد من رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۲فیضی که سهیل به خاک یمن رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۳از گرد راه قاصد مطلوب می رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۴دولت به لعل پاک گهر زود می رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۵دل می‌تپد مگر خبر یار می‌رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۶گردنکشی به سرو سرافراز می رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۷هر ناله کی به خلوت جانانه می رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۸شاهی به نشئهٔ می احمر نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۴۰۸۹از شعر بهره ای به سخنور نمی رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۰رهرو ز فکر پوچ به منزل نمی رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۱هر ساغری به آن لب خندان نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۲عمری گذشت و نامهٔ جانان نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۳تا گردباد آه به گردون نمی رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۴هرگز به چشم شوخی ابرو نمی‌رسد غزل شمارهٔ ۴۰۹۵از خط صفای روی تو پادر رکاب شد غزل شمارهٔ ۴۰۹۶تا دیده محو روی تو شد کامیاب شد غزل شمارهٔ ۴۰۹۷زین درد بی شمار که دل را نصیب شد غزل شمارهٔ ۴۰۹۸تا آفتاب رایت گل آشکار شد غزل شمارهٔ ۴۰۹۹تا بهله محرم کمر آن نگار شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۰لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۱تا چهره تو از می گلرنگ آل شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۲مستانه سرو قامت او در خرام شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۳از شب نشین هند دل من سیاه شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۴انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۵شوق می از بهار گل اندام تازه شد غزل شمارهٔ ۴۱۰۶پیری که بار عشق به دوش رضاکشد غزل شمارهٔ ۴۱۰۷تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد غزل شمارهٔ ۴۱۰۸اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد غزل شمارهٔ ۴۱۰۹کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۰آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۱از روی درد هر که ز دل آه می کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۲از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۳از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۴چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۵یک دل ز ناوک مژه او رها نشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۶خط ترا که دید که زیر و زبر نشد غزل شمارهٔ ۴۱۱۷چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد غزل شمارهٔ ۴۱۱۸شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد غزل شمارهٔ ۴۱۱۹از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد غزل شمارهٔ ۴۱۲۰ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند غزل شمارهٔ ۴۱۲۱دل را کجا به زلف رسا می توان رساند غزل شمارهٔ ۴۱۲۲طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند غزل شمارهٔ ۴۱۲۳از همت بلند اثر در جهان نماند غزل شمارهٔ ۴۱۲۴نه آسمان سبو کش میخانه تواند غزل شمارهٔ ۴۱۲۵جمعی که دل به طره طرار بسته اند غزل شمارهٔ ۴۱۲۶خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۲۷آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند غزل شمارهٔ ۴۱۲۸مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند غزل شمارهٔ ۴۱۲۹در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۰روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۱مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۲دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۳هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۴جمعی که هوش خود به می ناب داده اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۵جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۶آنان که دل به عقل خدا دور داده اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۷عیش جهان به رند می آشام داده اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۸هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند غزل شمارهٔ ۴۱۳۹جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۰جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۱جمعی که جان به لب گویا سپرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۲آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۳گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۴خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۵این غافلان که جود فراموش کرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۶جمعی که افسر از خرد خام کرده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۷این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۸مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند غزل شمارهٔ ۴۱۴۹گوش از برای نغمه تر آفریده اند غزل شمارهٔ ۴۱۵۰گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند غزل شمارهٔ ۴۱۵۱مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند غزل شمارهٔ ۴۱۵۲عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند غزل شمارهٔ ۴۱۵۳عشاق دل به دیده روشن کشیده اند غزل شمارهٔ ۴۱۵۴از آفتاب چاشنی صبح شد بلند غزل شمارهٔ ۴۱۵۵جمعی که زیر خاک دل پاک می برند غزل شمارهٔ ۴۱۵۶این غافلان که دست به پیمانه می‌برند غزل شمارهٔ ۴۱۵۷قربانیان شکفته به قصاب برخورند غزل شمارهٔ ۴۱۵۸آزادگان کجا غم دستار می خورند غزل شمارهٔ ۴۱۵۹چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۰زیر سپهر دست دعا موج می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۱داغ از حرارت جگرم داد می‌زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۲گلزار جوش حسن خداداد می‌زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۳ابر بهار سینه به گلزار می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۴عاشق که حرف عشق به اغیار می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۵فال وصال او دل رنجور می‌زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۶خط تو راه دین ودل وهوش می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۷یاقوت با لب تودم از رنگ می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۸زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند غزل شمارهٔ ۴۱۶۹زینسان که شیشه خنده مستانه می زند غزل شمارهٔ ۴۱۷۰تا سالکان به آبله پایی نمی رسند غزل شمارهٔ ۴۱۷۱جمعی که در لباس می ناب می کشند غزل شمارهٔ ۴۱۷۲عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۳وقت است نوبهار در عیش وا کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۴محبوس آسمان چه پروبال واکند غزل شمارهٔ ۴۱۷۵آنجا که شوق دست حمایت بدر کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۶آرام را خرام تو آتش عنان کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۷مشکل دل رمیده هوای وطن کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۸هشیار را خرام تو سر مست می کند غزل شمارهٔ ۴۱۷۹هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۰معشوق کی زاهل هوس یاد می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۱دل را سیاه آه غم آلود می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۲بی حاصلی که تربیت بید می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۳مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۴از دور باش کی حذر اغیار می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۵مست است وخنده بر من مهجور می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۶پیمانه چاره سر پرشور می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۷تقدیر قطع رشته تدبیر می کند غزل شمارهٔ ۴۱۸۸بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب غزل شمارهٔ ۴۱۸۹عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۰از نسبت عذار تو گل ناز می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۱هر غافلی که خنده به آواز می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۲نازش کسی که بر پدر خویش می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۳هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۴با مردم آنچه شعله ادراک می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۵جان رمیده جسم گران را چه می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۶با خاطر گرفته کدورت چه می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۷حیران عشق او زر وگوهر چه می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۸از کف عنان گذاشته منزل چه می کند غزل شمارهٔ ۴۱۹۹تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۰با عاشقان عداوت گردون چه می کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۱با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۲ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۳دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۴هر چند یار ما همه جا جلوه می کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۵عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۶زاهد هوای عالم بالا نمی کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۷عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۸الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند غزل شمارهٔ ۴۲۰۹آفت ز خودپسند جدایی نمی کند غزل شمارهٔ ۴۲۱۰در موج خیز غم دل آزاد نشکند غزل شمارهٔ ۴۲۱۱مهر لب مرا می منصور نشکند غزل شمارهٔ ۴۲۱۲از پختگی است گر نشد آواز ما بلند غزل شمارهٔ ۴۲۱۳بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند غزل شمارهٔ ۴۲۱۴شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند غزل شمارهٔ ۴۲۱۵جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند غزل شمارهٔ ۴۲۱۶آنها که در چمن قدح مل نمی زنند غزل شمارهٔ ۴۲۱۷اول ثنای عشق فصیحان اداکنند غزل شمارهٔ ۴۲۱۸حاشا که خلق کار برای خدا کنند غزل شمارهٔ ۴۲۱۹گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۰جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۱مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۲روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۳گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۴این ناکسان که فخر به اجداد می کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۵مستان که رو در آینه جام می کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۶یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۷نازک لبان سخن به زبان تو می کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۸مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند غزل شمارهٔ ۴۲۲۹چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند غزل شمارهٔ ۴۲۳۰آمد بهار وخلق به گلزار می روند غزل شمارهٔ ۴۲۳۱کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند غزل شمارهٔ ۴۲۳۲چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند غزل شمارهٔ ۴۲۳۳توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند غزل شمارهٔ ۴۲۳۴از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند غزل شمارهٔ ۴۲۳۵دولت ز دستگیری مردم بپا بود غزل شمارهٔ ۴۲۳۶دولت ز دستگیری مردم بپابود غزل شمارهٔ ۴۲۳۷اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود غزل شمارهٔ ۴۲۳۸از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود غزل شمارهٔ ۴۲۳۹آن را که در جگر نفس آتشین بود غزل شمارهٔ ۴۲۴۰آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود غزل شمارهٔ ۴۲۴۱غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود غزل شمارهٔ ۴۲۴۲زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود غزل شمارهٔ ۴۲۴۳بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۴هر کس که در نماز به روی و ریا رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۵هر جا حدیث خامه من بر زبان رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۶چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۷زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۸آزاده چون مسیح بر افلاک می رود غزل شمارهٔ ۴۲۴۹هوش من از نسیم سحرگاه می رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۰می در پیاله کن که گل و لاله می رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۱کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۲یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۳رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۴حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود غزل شمارهٔ ۴۲۵۵طغیان نفس بیش به وقت غنا شود غزل شمارهٔ ۴۲۵۶چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود غزل شمارهٔ ۴۲۵۷در گلشنی که بند قبای تو وا شود غزل شمارهٔ ۴۲۵۸از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود غزل شمارهٔ ۴۲۵۹آلوده دردمند به درمان چرا شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۰دل از هجوم نشتر آزار وا شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۱آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۲دل چون کمال یافت سخن مختصر شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۳از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۴پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۵از آه دل سرآمد ارباب غم شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۶در هر دلی که ریشه غم زعفران شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۷وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۸خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود غزل شمارهٔ ۴۲۶۹آن آفتاب رو چو خریدار من شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۰جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۱سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۲از روی آتشین تو دل آب می شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۳از می چو آن غزال، سیه مست می شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۴از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۵صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند غزل شمارهٔ ۴۲۷۶گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۷دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۸از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۷۹جان از وداع سبکتاز می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۰در شوره زار دانه اگر سبز می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۱دل بی غبار از لب خاموش می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۲رخسار او ز می چو عرقناک می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۳از جلوه تو سنگ سبکبال می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۴روشن دلم ز باده گلفام می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۵دستی ز روی لطف برآری چه می‌شود؟غزل شمارهٔ ۴۲۸۶از خط نگاه پردگی دیده می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۷از حسن نوخطان دل ما تازه می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۸دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود غزل شمارهٔ ۴۲۸۹بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۰تا غنچه شکایت من وا نمی شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۱تسکین دل به شور محبت نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۲دل ساده در قلمرو صورت نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۳پایندگی به زور میسر نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۴بی‌صحبت تو عیش میسر نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۵هر رهروی دچار به منزل نمی‌شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۶آزاده رو مقید عالم نمی شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۷در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۸از خط گرفته آن مه تابان نمی شود غزل شمارهٔ ۴۲۹۹مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود غزل شمارهٔ ۴۳۰۰سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود غزل شمارهٔ ۴۳۰۱یک بار رو به اهل وفا می توان نمود غزل شمارهٔ ۴۳۰۲هر بلبلی که بوی گل از خار نشنود غزل شمارهٔ ۴۳۰۳برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۴عشق غیور تن به نصیحت کجا دهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۵در دل کسی که راه هوا وهوس دهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۶گل داده هرزه نالی چمن دهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۷شوخی که عرض حسن به اغیار می دهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۸در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهد غزل شمارهٔ ۴۳۰۹هر کس سخن به دشمن انصاف می دهد غزل شمارهٔ ۴۳۱۰مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهد غزل شمارهٔ ۴۳۱۱خالش خبر ز سر دهانم نمی‌دهد غزل شمارهٔ ۴۳۱۲آن را که عشق بخت جوانی نمی دهد غزل شمارهٔ ۴۳۱۳نتوان ز عندلیب نسیمی به جان خرید غزل شمارهٔ ۴۳۱۴از ناله عندلیب به برگ ونوارسید غزل شمارهٔ ۴۳۱۵بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید غزل شمارهٔ ۴۳۱۶از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسید غزل شمارهٔ ۴۳۱۷تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسید غزل شمارهٔ ۴۳۱۸پیرانه سر همای سعادت به من رسید غزل شمارهٔ ۴۳۱۹از بحر فیض قسمت دیگر به من رسید غزل شمارهٔ ۴۳۲۰از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید غزل شمارهٔ ۴۳۲۱صبح شکوفه از افق شاخ سر کشید غزل شمارهٔ ۴۳۲۲با عشق انتقام توان ز آسمان کشید غزل شمارهٔ ۴۳۲۳بر یاد عشق بار هوس می توان کشید غزل شمارهٔ ۴۳۲۴هر کس نوایی از من آتش زبان شنید غزل شمارهٔ ۴۳۲۵از زیر خاک ناله ما می‌توان شنید غزل شمارهٔ ۴۳۲۶تا کی درین جهان مکرر به سر کنید غزل شمارهٔ ۴۳۲۷هر پرده که از چهره مقصود برافتاد غزل شمارهٔ ۴۳۲۸در مشرب من صبح چه گویم چه اثر داد غزل شمارهٔ ۴۳۲۹تا روشنی صدق به دل یار نگردد غزل شمارهٔ ۴۳۳۰چشمی که مقید به نظر باز نگردد غزل شمارهٔ ۴۳۳۱بی ابر گهربار چمن شسته نگردد غزل شمارهٔ ۴۳۳۲در سینه نهان گریه مستانه نگردد غزل شمارهٔ ۴۳۳۳کی دست کرم خواجه ز امساک برآرد غزل شمارهٔ ۴۳۳۴کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرد غزل شمارهٔ ۴۳۳۵هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرد غزل شمارهٔ ۴۳۳۶آن کس که تمنای بَر و دوش تو دارد غزل شمارهٔ ۴۳۳۷از گردش افلاک کجا دل گله دارد؟غزل شمارهٔ ۴۳۳۸از گرمروان خار مغیلان گله دارد غزل شمارهٔ ۴۳۳۹از گرمی اشکم صف مژگان گله دارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۰اندیشه ز کلفت دل بیتاب ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۱سیری ز تپیدن دل بیتاب ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۲طفل است و غم نالهٔ ما هیچ ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۳آزاده ما برگ سفر هیچ ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۴از تفرقه پروا دل آزاد ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۵تر دامنیم آه غم آلود ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۶دل طاقت حیرانی دیدار ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۷جویای تو با کعبه گل کار ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۸پروای خط آن غنچه مستور ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۴۹هر شیشه دلی حوصله شور ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۰دل بردن ما اینهمه تدبیر ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۱دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۲چشم تو که پروای نظر باز ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۳صبح ازل این طرف بنا گوش ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۴بیگانه معنی لب خاموش ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۵از تلخی می ساغر ما باک ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۶آن سنگدل از شکوه ما باک ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۷زهرازقدح صافدلان رنگ ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۸پروای خط آن عارض گلفام ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۵۹در سینه عشاق هوس راه ندارد غزل شمارهٔ ۴۳۶۰مفت است اگر سنگدلیهای معلم غزل شمارهٔ ۴۳۶۱نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برد غزل شمارهٔ ۴۳۶۲تنها نه صفا خط ز لب لعل بتان برد غزل شمارهٔ ۴۳۶۳آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان برد غزل شمارهٔ ۴۳۶۴از خال توان راه به آن کنج دهان برد غزل شمارهٔ ۴۳۶۵آسایش تن غافلم از یاد خدا کرد غزل شمارهٔ ۴۳۶۶ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد غزل شمارهٔ ۴۳۶۷از بس عرق از چهره گلفام تو گل کرد غزل شمارهٔ ۴۳۶۸خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد غزل شمارهٔ ۴۳۶۹رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۰رخسار ترا خط نتوانست نهان کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۱دل را چه خیال است به می شاد توان کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۲دل چون تهی از دردوغم یار توان کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۳از مستی چشم تو چه تقریر توان کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۴شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد غزل شمارهٔ ۴۳۷۵جانی که سر از روزن فتراک برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۷۶چون پسته زبان در دهنم زنگ برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۷۷از طوطی من روی سخن رنگ برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۷۸گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۷۹جان در بدن خاکی ما زنگ برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۸۰نظاره خط توام از خال برآورد غزل شمارهٔ ۴۳۸۱دل سخت چو گردید نصیحت نپذیرد غزل شمارهٔ ۴۳۸۲گل مرتبه عارض جانانه نگیرد غزل شمارهٔ ۴۳۸۳سرگرم تو با کشمکش دار نسازد غزل شمارهٔ ۴۳۸۴از عود دل گرم من اخگربگریزد غزل شمارهٔ ۴۳۸۵روزی که مرا موج نفس دام سخن شد غزل شمارهٔ ۴۳۸۶از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد غزل شمارهٔ ۴۳۸۷تیغ تو می وساقی وپیمانه من شد غزل شمارهٔ ۴۳۸۸یوسف شود آن کس که خریدار تو باشد غزل شمارهٔ ۴۳۸۹در راه توهر کس دل ودین باخته باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۰عاشق غم اسباب چرا داشته باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۱چشم تو ز دلها چه خبر داشته باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۲این اشک جگرگون چه اثرداشته باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۳اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۴زان سفله حذرکن که توانگرشده باشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۵شرمی که بود ساخته مطلوب نباشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۶با کعبه پرستار ترا کار نباشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۷تا چنددلت برمن مهجور نبخشد غزل شمارهٔ ۴۳۹۸زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمد غزل شمارهٔ ۴۳۹۹تا خنده ازان غنچه مستور برآمد غزل شمارهٔ ۴۴۰۰آن آفت جان بر سر انصاف نیامد غزل شمارهٔ ۴۴۰۱کیفیت می زاهد فرزانه نداند غزل شمارهٔ ۴۴۰۲فیض دم صبح از لب خندان تو یابند غزل شمارهٔ ۴۴۰۳در خویش چو گردون نکنی تا سفری چند غزل شمارهٔ ۴۴۰۴جمعی که دراندیشه آن چشم خمارند غزل شمارهٔ ۴۴۰۵خوش وقت گروهی که در اندیشه یارند غزل شمارهٔ ۴۴۰۶داغی که مرا بر دل دیوانه گذارند غزل شمارهٔ ۴۴۰۷خون بهتر ازان می که چشیدن نگذارند غزل شمارهٔ ۴۴۰۸هر نقطه کز این دایره بیکار شمارند غزل شمارهٔ ۴۴۰۹حکم است که کار شب آدینه بسازند غزل شمارهٔ ۴۴۱۰از دشت به حی مردم دیوانه نسازند غزل شمارهٔ ۴۴۱۱از دست رود خامه چو نام تو نویسند غزل شمارهٔ ۴۴۱۲در کوی خرابات گروهی که خموشند غزل شمارهٔ ۴۴۱۳آنها که به فردوس رخ یار فروشند غزل شمارهٔ ۴۴۱۴تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکند غزل شمارهٔ ۴۴۱۵غفلت زدگان دیده بیدار ندانند غزل شمارهٔ ۴۴۱۶آنها که نظرباز به نو خط پسرانند غزل شمارهٔ ۴۴۱۷چون شبنم می بر رخ جانان بنشیند غزل شمارهٔ ۴۴۱۸سوز دل عاشق ز تماشا ننشیند غزل شمارهٔ ۴۴۱۹در کودکی از جبهه من عشق عیان بود غزل شمارهٔ ۴۴۲۰در زیر فلک چند خردمند توان بود غزل شمارهٔ ۴۴۲۱تامنزل من بادیه بیخبری بود غزل شمارهٔ ۴۴۲۲گر یار ز احوال من آگاه نمی بود غزل شمارهٔ ۴۴۲۳با روی تو آیینه روشن چه نماید غزل شمارهٔ ۴۴۲۴داغ از جگر سوختگان دیر برآید غزل شمارهٔ ۴۴۲۵سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید غزل شمارهٔ ۴۴۲۶آن خرمن گل چون ز در باغ درآید غزل شمارهٔ ۴۴۲۷خطی که ازان چهره روشن بدر آید غزل شمارهٔ ۴۴۲۸آه از دل جویای تو بیتاب برآید غزل شمارهٔ ۴۴۲۹حرفی که ازان لعل گهربار برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۰تدبیر محال است به تقدیر برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۱حسنی که به نور نظر پاک برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۲کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۳آهی که ز دلهای هوسناک برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۴از سفره قسمت لب نانش لب گورست غزل شمارهٔ ۴۴۳۵گر چشم تر از پوست چو بادام برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۶خوب است که بی رنج طلب کام برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۷حاشا که زعاشق سخن کام برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۸بیخواست ز دل ناله جانکاه برآید غزل شمارهٔ ۴۴۳۹لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآید غزل شمارهٔ ۴۴۴۰هویی که مرا از دل دیوانه برآید غزل شمارهٔ ۴۴۴۱خورشید اگر از چشم کسان آب گشاید غزل شمارهٔ ۴۴۴۲مشکل که دل از ناله و فریاد گشاید غزل شمارهٔ ۴۴۴۳از سیر چمن کی دل افگار گشاید غزل شمارهٔ ۴۴۴۴با تنگدلی از لب خندان چه گشاید غزل شمارهٔ ۴۴۴۵یک شعله شوخ است که دیدار نماید غزل شمارهٔ ۴۴۴۶غفلت چه اثر در دل هشیارنماید غزل شمارهٔ ۴۴۴۷با روی تو خورشید درخشان چه نماید غزل شمارهٔ ۴۴۴۸با روی تو صبر از دل بیتاب نیاید غزل شمارهٔ ۴۴۴۹صحبت به حریفان سیه کار مدارید غزل شمارهٔ ۴۴۵۰از قید فلک برزده دامن بگریزید غزل شمارهٔ ۴۴۵۱فارغ بود از افسر زرین سر خورشید غزل شمارهٔ ۴۴۵۲طوفان گل و جوش بهارست ببینید غزل شمارهٔ ۴۴۵۳خشت از سرخم پنبه ز مینا بربایید غزل شمارهٔ ۴۴۵۴خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد غزل شمارهٔ ۴۴۵۵شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد غزل شمارهٔ ۴۴۵۶خط سیه مبادا زان خال سربرآرد غزل شمارهٔ ۴۴۵۷شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد غزل شمارهٔ ۴۴۵۸از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد غزل شمارهٔ ۴۴۵۹پروای خط مشکین آن دلرباندارد غزل شمارهٔ ۴۴۶۰پروای شکوه من آن سیمتن ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۶۱سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد غزل شمارهٔ ۴۴۶۲دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد غزل شمارهٔ ۴۴۶۳هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد غزل شمارهٔ ۴۴۶۴خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد غزل شمارهٔ ۴۴۶۵خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد غزل شمارهٔ ۴۴۶۶از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد غزل شمارهٔ ۴۴۶۷از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شد غزل شمارهٔ ۴۴۶۸در زلف ناامیدی روی امید باشد غزل شمارهٔ ۴۴۶۹چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد غزل شمارهٔ ۴۴۷۰دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد غزل شمارهٔ ۴۴۷۱تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد غزل شمارهٔ ۴۴۷۲گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد غزل شمارهٔ ۴۴۷۳سر چون گران شد از می دستارگو نباشد غزل شمارهٔ ۴۴۷۴کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد غزل شمارهٔ ۴۴۷۵از عشق یار نوخط دل زود می گشاید غزل شمارهٔ ۴۴۷۶از روی نو خط یار هر جا سخن برآید غزل شمارهٔ ۴۴۷۷چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید غزل شمارهٔ ۴۴۷۸آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نماید غزل شمارهٔ ۴۴۷۹سفر گزین که سخن در وطن غریب نگردد غزل شمارهٔ ۴۴۸۰سیاه چون دل رنگین سخن ز آه نگردد غزل شمارهٔ ۴۴۸۱نظر به روی تو خورشید آب وتاب ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۲ز وعده های دروغش دل اضطراب ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۳ستاره سوخته پروای اعتبار ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۴گل همیشه بهار سخن زوال ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۵همین نه سینه ما آه صبحگاه ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۶دهان بوسه فریب ترا پیاله ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۸۷رخ تو رنگ زگلگونه شراب نگیرد غزل شمارهٔ ۴۴۸۸نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد غزل شمارهٔ ۴۴۸۹خوشا دلی که در اندیشه جمال تو باشد غزل شمارهٔ ۴۴۹۰به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آید غزل شمارهٔ ۴۴۹۱مباد روی تو از پرده حجاب بر آید غزل شمارهٔ ۴۴۹۲دل از تردد وخاطر ز انقلاب برآید غزل شمارهٔ ۴۴۹۳بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید غزل شمارهٔ ۴۴۹۴آتش عشق تو چون زبانه برآرد غزل شمارهٔ ۴۴۹۵رتبه خال تو مشک ناب ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۹۶در دل ما بخت سبز بارندارد غزل شمارهٔ ۴۴۹۷قد ترا سرواعتدال ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۹۸دولت روشندلی زوال ندارد غزل شمارهٔ ۴۴۹۹دامن دشت عدم گیاه ندارد غزل شمارهٔ ۴۵۰۰مستی ما از می شبانه نباشد غزل شمارهٔ ۴۵۰۱عشق مقید به خط وخال نگردد غزل شمارهٔ ۴۵۰۲غنچه مستور از نقاب برآمد غزل شمارهٔ ۴۵۰۳از کمرش کام دل چگونه برآید غزل شمارهٔ ۴۵۰۴چون مه روی تو از حجاب برآید غزل شمارهٔ ۴۵۰۵فتنه چشم تو چون ز خواب برآید غزل شمارهٔ ۴۵۰۶سری را که سودا ز سامان برآرد غزل شمارهٔ ۴۵۰۷دل صاف پروای محشر ندارد غزل شمارهٔ ۴۵۰۸چرا با دل من صفایی ندارد غزل شمارهٔ ۴۵۰۹دل از خاکساری بهشت خدا شد غزل شمارهٔ ۴۵۱۰چه گل از خودآن مرده دل چیده باشد غزل شمارهٔ ۴۵۱۱نشاط جهان را بقایی نباشد غزل شمارهٔ ۴۵۱۲سخن کی به جانهای غافل نشیند غزل شمارهٔ ۴۵۱۳مرا ناله از پرده دل برآید غزل شمارهٔ ۴۵۱۴به همچون منی آسمان چون برآید غزل شمارهٔ ۴۵۱۵چرا از خم می فلاطون برآید غزل شمارهٔ ۴۵۱۶بس که در زلف تو دلها آب شد غزل شمارهٔ ۴۵۱۷تا به زانو پای من در خار شد غزل شمارهٔ ۴۵۱۸رنگ خط برلعل جانان ریختند غزل شمارهٔ ۴۵۱۹بخل ممسک از می افزونتر شود غزل شمارهٔ ۴۵۲۰زخم ما پهلو به خنجر می‌دهد غزل شمارهٔ ۴۵۲۱از غم گم کرده راهان فارغ است غزل شمارهٔ ۴۵۲۲برانگیزد غبار از مغز جان درد غزل شمارهٔ ۴۵۲۳نمی گردد به خاموشی نهان درد غزل شمارهٔ ۴۵۲۴درین عالم که جز وحشت نباشد غزل شمارهٔ ۴۵۲۵ترا چون صبح خندان آفریدند غزل شمارهٔ ۴۵۲۶چه کار از یاری دوران برآید غزل شمارهٔ ۴۵۲۷از ناله نی هر کس هشیار نمی گردد غزل شمارهٔ ۴۵۲۸هر ذره ازو در سر سودای دگر دارد غزل شمارهٔ ۴۵۲۹از بیم خط آن لب شد باریک وچنین باشد غزل شمارهٔ ۴۵۳۰ازبیم خط آن لب شد باریک و چنین باشد غزل شمارهٔ ۴۵۳۱می می چکد از چشمش جانانه چنین باید غزل شمارهٔ ۴۵۳۲از نمک تبسمت رنگ شراب می پرد غزل شمارهٔ ۴۵۳۳جان غریب ازین جهان میل وطن نمی‌کند غزل شمارهٔ ۴۵۳۴شوخی حسن کی نهان زیر نقاب می‌شود غزل شمارهٔ ۴۵۳۵چه خوش است ناله من به نوا رسیده باشد غزل شمارهٔ ۴۵۳۶چو خوش است اتحادی که حجاب تن نماند غزل شمارهٔ ۴۵۳۷هر که رنگ شکسته ای دارد غزل شمارهٔ ۴۵۳۸دل ز سیر وسلوک بینا شد غزل شمارهٔ ۴۵۳۹محو تو بهشت جو نباشد غزل شمارهٔ ۴۵۴۰خوش آن که به گوشه ای نشیند غزل شمارهٔ ۴۵۴۱آتش لعل از رخت در عرق شرم مرد غزل شمارهٔ ۴۵۴۲خطی کان رخ تازه می آورد غزل شمارهٔ ۴۵۴۳خال او یک نظر از دیده ما دور نباشد غزل شمارهٔ ۴۵۴۴مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببند غزل شمارهٔ ۴۵۴۵فلک از ناله ما نرم نشد غزل شمارهٔ ۴۵۴۶عشق تو ز دل بدر نمی آید غزل شمارهٔ ۴۵۴۷ای زیاد لعل میگون تو کام جان لذیذ غزل شمارهٔ ۴۵۴۸قلم ز بال سمندر کند مگر کاغذ غزل شمارهٔ ۴۵۴۹ز شور عشق مرا شد دل خراب لذیذ غزل شمارهٔ ۴۵۵۰از حب جاه خواری دنیا شود لذیذ غزل شمارهٔ ۴۵۵۱چندان که خواب صبح بود بر جوان لذیذ غزل شمارهٔ ۴۵۵۲پاک گوهر را سزوارست اوج اعتبار غزل شمارهٔ ۴۵۵۳آب گوهر از تهی چشمان نمی شوید غبار غزل شمارهٔ ۴۵۵۴برد دستم رابیاض گردن جانان ز کار غزل شمارهٔ ۴۵۵۵زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار غزل شمارهٔ ۴۵۵۶بیشتر گردد دل نازک ز غمخواران فگار غزل شمارهٔ ۴۵۵۷مردمک را سیر کن در حلقه چشم نگار غزل شمارهٔ ۴۵۵۸پرده مشکین به چشم شوخ بسته است آن نگار؟غزل شمارهٔ ۴۵۵۹می برد خواهی نخواهی دل زمردم خط یار غزل شمارهٔ ۴۵۶۰ای دل غافل زمانی از گریبان سر برآر غزل شمارهٔ ۴۵۶۱پیچ و تاب خط بر آن رخسار گلرنگ است بار غزل شمارهٔ ۴۵۶۲بر لب بام خطر باشد مکان اعتبار غزل شمارهٔ ۴۵۶۳می پرستان را به دل ننشیند از دشمن غبار غزل شمارهٔ ۴۵۶۴پاس درد و داغ عشق از دیده های شوردار غزل شمارهٔ ۴۵۶۵شوختر گردد شود چون خال از خط بالدار غزل شمارهٔ ۴۵۶۶غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدار غزل شمارهٔ ۴۵۶۷از زمین برخاستن چشم از زمین داران مدار غزل شمارهٔ ۴۵۶۸آرزو در دل بسوزان، عود در مجمر گذار غزل شمارهٔ ۴۵۶۹فارغ از دامند مرغان سبک پر در گذار غزل شمارهٔ ۴۵۷۰دل چو شبنم آب کن رو در گلستانش گذار غزل شمارهٔ ۴۵۷۱من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار غزل شمارهٔ ۴۵۷۲اشک در چشم من بیتاب چون گیرد قرار؟غزل شمارهٔ ۴۵۷۳دل کجا در سینه ویرانه می گیرد قرار؟غزل شمارهٔ ۴۵۷۴بیقرار عشق در یک جا نمی گیرد قرار غزل شمارهٔ ۴۵۷۵خون دل تا هست چشم تر نمی گیرد قرار غزل شمارهٔ ۴۵۷۶هر که می داند که برگردد سخن درکوهسار غزل شمارهٔ ۴۵۷۷اهل دل رایاری دوران نمی آید به کار غزل شمارهٔ ۴۵۷۸تخم مهری گر به دلها می فشاند روزگار غزل شمارهٔ ۴۵۷۹می شود رنگین تر آن لعل سخنگودر خمار غزل شمارهٔ ۴۵۸۰تا تو ای سرو روان از باغ بیرون رفته ای غزل شمارهٔ ۴۵۸۱از فروغ لاله آتش زیر پاداردبهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۲از فروغ لاله آتش زیر پا دارد بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۳از دل پرخون بلبل کی خبر دارد بهار؟غزل شمارهٔ ۴۵۸۴از خرام ناز منت بر زمین دارد بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۵سنبل او می خرامد دست بر دوش بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۶کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۷بوی گل می آیداز چاک گریبان بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۸خاک راجان کرد درتن ابر احسان بهار غزل شمارهٔ ۴۵۸۹نیست بی می باغ رانوری می روشن بیار غزل شمارهٔ ۴۵۹۰دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیار غزل شمارهٔ ۴۵۹۱گلعذار من برون از پرده بوی خود میار غزل شمارهٔ ۴۵۹۲بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار غزل شمارهٔ ۴۵۹۳شد خرابات مغان از توبه ام زیر و زبر غزل شمارهٔ ۴۵۹۴ای بر روی تو از آینه گل صافتر غزل شمارهٔ ۴۵۹۵ترک من کزپسته اش بی خواست می ریزد شکر غزل شمارهٔ ۴۵۹۶بوسه‌ای در کار من کن زان لب همچون شکر غزل شمارهٔ ۴۵۹۷از فروغ ماه می گردد به آب وتاب ابر غزل شمارهٔ ۴۵۹۸حسن از چشم نظربازان شود شاداب تر غزل شمارهٔ ۴۵۹۹می شود در وسمه ابروی بتان خونخوارتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۰از دم تیغ است آن موی کمر خونریزتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۱هرکه وحشت می کند ز آمیزش ما بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۲ناقص از کامل برد لذت ز دنیا بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۳نیست بیصورت جدال زاهدان با صوفیان غزل شمارهٔ ۴۶۰۴دل ز خط بر عارض جانانه لرزد بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۵خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۶تلخکام ایمن ز چشم شور ماند بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۷یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۸می کشداز بی هنر کلفت هنرور بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۰۹شورش دیوانه گردد از بیابان بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۰می‌کشد عزت طلب خواری ز دوران بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۱دل بود مایل به خط عنبرافشان بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۲جانب اغیار داردآن جفا جو بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۳می شود مغلوب، خصم از بردباری بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۴عشق راباشد به عاشق دلنوازی بیشتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۵گرچه از جان نیست چیزی بابدن نزدیکتر غزل شمارهٔ ۴۶۱۶زاهد از آلوده دنیاست دنیا خواه تر غزل شمارهٔ ۴۶۱۷خامشی سازد من بیتاب را دیوانه تر غزل شمارهٔ ۴۶۱۸هرطرف صد راه پیما هست سر گردان خضر غزل شمارهٔ ۴۶۱۹یاسمینش لاله گون از تاب نظر غزل شمارهٔ ۴۶۲۰لاله ها چشم غزالان می نماید در نظر غزل شمارهٔ ۴۶۲۱نیست درظاهر مرا گر گلعذاری درنظر غزل شمارهٔ ۴۶۲۲نیست رخساری زخال وخط نگارین اینقدر غزل شمارهٔ ۴۶۲۳حسن را در کار نبود باده ناب دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۴چشم مارا صبح پیری شد شکر خواب دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۵از عزیزان با تو ما را هست پیوند دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۶می برد دل حسن او هردم به نیرنگ دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۷ای ز رویت هر نگاهی را گلستان دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۸حسن دارد در سواری شوکت و شان دگر غزل شمارهٔ ۴۶۲۹داده ام دل را به دست دشمن دین دگر غزل شمارهٔ ۴۶۳۰چند روزی می دهم دل رابه دلجوی دگر غزل شمارهٔ ۴۶۳۱می شود طی در ورق گرداندنی دیوان عمر غزل شمارهٔ ۴۶۳۲سبزه خط می دمد از لعل جانان غم مخور غزل شمارهٔ ۴۶۳۳می‌شود از درد و داغ عشق دل‌ها دیده‌ور غزل شمارهٔ ۴۶۳۴کی ز خواریهای غربت می کند پرواگهر؟غزل شمارهٔ ۴۶۳۵تا نسازد پای خود از سر طلبکارگهر غزل شمارهٔ ۴۶۳۶سود ندهد عامل بیدادگر را کارخیر غزل شمارهٔ ۴۶۳۷از می گلرنگ می گردد اگر پیمانه سیر غزل شمارهٔ ۴۶۳۸گر کند مادر زخشکی بخل دراعطای شیر غزل شمارهٔ ۴۶۳۹آنکه می آید زطفلی از دهانش بوی شیر غزل شمارهٔ ۴۶۴۰زیرتیغ از مرغ بسمل پرفشانی یاد گیر غزل شمارهٔ ۴۶۴۱برگ عیش خویش را چون گل زهم پاشیده گیر غزل شمارهٔ ۴۶۴۲بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیر غزل شمارهٔ ۴۶۴۳می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر غزل شمارهٔ ۴۶۴۴به نادانی کند اقرارهرکس هست داناتر غزل شمارهٔ ۴۶۴۵رخ گلرنگش از مژگان خونخوارست گیراتر غزل شمارهٔ ۴۶۴۶خط سبز از دعای صبح خیزان است گیراتر غزل شمارهٔ ۴۶۴۷شود از پرده پوشی سوز اهل حال رسواتر غزل شمارهٔ ۴۶۴۸شراب زندگی درخاکساریهاست بی غش تر غزل شمارهٔ ۴۶۴۹زمهرخامشی شد خرده رازم پریشانتر غزل شمارهٔ ۴۶۵۰زمی شد چهره آن مهرعالمتاب روشنتر غزل شمارهٔ ۴۶۵۱سخن کز عشق شادابی ندارددردهان بهتر غزل شمارهٔ ۴۶۵۲نمی دانند اهل غفلت انجام شراب آخر غزل شمارهٔ ۴۶۵۳ترا درخواب غفلت رفت عمر خوش عنان آخر غزل شمارهٔ ۴۶۵۴بیا ای محتسب از وادی دردی کشان بگذر غزل شمارهٔ ۴۶۵۵فریب دل مخور از دیده شیرانه اخگر غزل شمارهٔ ۴۶۵۶ندارد خاطر آگاه جز غفلت غم دیگر غزل شمارهٔ ۴۶۵۷جز آن لبهای میگون دل راچاره دیگر غزل شمارهٔ ۴۶۵۸نخواهد دردمند عشق او میخانه دیگر غزل شمارهٔ ۴۶۵۹نیست بی خار درین بادیه یک آبله وار غزل شمارهٔ ۴۶۶۰باد دستانه مکن خرج نفس رازنهار غزل شمارهٔ ۴۶۶۱گربه ما همسفری سلسله از پا بردار غزل شمارهٔ ۴۶۶۲بر دل تازه خیالان مخور از زخم زبان غزل شمارهٔ ۴۶۶۳نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار غزل شمارهٔ ۴۶۶۴کار دنیا کن و اندیشه عقبی مگذار غزل شمارهٔ ۴۶۶۵نفس هرزه مرس رابه کشیدن مگذار غزل شمارهٔ ۴۶۶۶ناله‌ای از ته دل کرد سپند آخر کار غزل شمارهٔ ۴۶۶۷چین پیشانی ما شد مه عید آخر کار غزل شمارهٔ ۴۶۶۸ای رخت شسته تر از دامن مهتاب بهار غزل شمارهٔ ۴۶۶۹دوسه روزی است صفای رخ گلپوش بهار غزل شمارهٔ ۴۶۷۰سینه ای چاک نکردیم درین فصل بهار غزل شمارهٔ ۴۶۷۱ای صبا برگی از آن گلشن بی خار بیار غزل شمارهٔ ۴۶۷۲جام در دور به اندازه مخمور بیار غزل شمارهٔ ۴۶۷۳این نه هاله است نمایان شده از دور قمر غزل شمارهٔ ۴۶۷۴برفروز از می و زنگ از دل آگاه ببر غزل شمارهٔ ۴۶۷۵ای دهان تو و گفتار ز هم شیرین تر غزل شمارهٔ ۴۶۷۶الفت خلق عذاب دل فرزانه شمر غزل شمارهٔ ۴۶۷۷چشم آرام مدارید ز سر منزل عمر غزل شمارهٔ ۴۶۷۸تیغ الماس بر اطراف کمر دارد مهر غزل شمارهٔ ۴۶۷۹چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیر غزل شمارهٔ ۴۶۸۰گشاده رویی من برد دست خصم از کار غزل شمارهٔ ۴۶۸۱به زندگی دل آزاده را ز تن بردار غزل شمارهٔ ۴۶۸۲چو غنچه نکهت خود از صبا دریغ مدار غزل شمارهٔ ۴۶۸۳ز طوطیان شکر ناب را دریغ مدار غزل شمارهٔ ۴۶۸۴چو شمع، جان ز نسیم سحر دریغ مدار غزل شمارهٔ ۴۶۸۵نخست کعبه و بتخانه رابجا بگذار غزل شمارهٔ ۴۶۸۶ز آب تیغ اثر در گلوی ما بگذار غزل شمارهٔ ۴۶۸۷دل رمیده به امید این جهان مگذار غزل شمارهٔ ۴۶۸۸بیاکه عقده زکارجهان گشاد بهار غزل شمارهٔ ۴۶۸۹سخن دریغ مداراز سخن کشان زنهار غزل شمارهٔ ۴۶۹۰مبند دل به تماشای این جهان زنهار غزل شمارهٔ ۴۶۹۱ز حال تشنه لبان خنجر ترا چه خبر؟غزل شمارهٔ ۴۶۹۲ترا لبی است ز چشم ستاره خندانتر غزل شمارهٔ ۴۶۹۳اگر چه چهره بود بی نقاب روشنتر غزل شمارهٔ ۴۶۹۴صفای یار به دیدن نمی شود آخر غزل شمارهٔ ۴۶۹۵بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زر غزل شمارهٔ ۴۶۹۶ترا به هرگذری هست بیقراردگر غزل شمارهٔ ۴۶۹۷ربوده خواب مرا حسن بی مثال دگر غزل شمارهٔ ۴۶۹۸ربوده است مراذوق جستجوی دگر غزل شمارهٔ ۴۶۹۹درین جهان مزور به ترس و باک نگر غزل شمارهٔ ۴۷۰۰مکن دلیر تماشای تاب موی کمر غزل شمارهٔ ۴۷۰۱اگر چه دردلم از ترکش است افزون تیر غزل شمارهٔ ۴۷۰۲فروغ دولت بیدار از شراب بگیر غزل شمارهٔ ۴۷۰۳بهار می گذرد ساغر چو لاله بگیر غزل شمارهٔ ۴۷۰۴ز داغ عشق مرا چون شودجگر دلگیر؟غزل شمارهٔ ۴۷۰۵از انقلاب دهر نیفتم ز اعتبار غزل شمارهٔ ۴۷۰۶درویش را ز خرقه صد پاره نیست عار غزل شمارهٔ ۴۷۰۷دل راز سینه درنظر دلستان برآر غزل شمارهٔ ۴۷۰۸در زیر خرقه شیشه می را نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۰۹از بیغمان جمیله غم را نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۱۰ای دل عنان توسن طاقت نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۱۱ای دل عنان توسن طاقت نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۱۲یارب مرا زپوتو منت نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۱۳پیکان یار را به دل و جان نگاه دار غزل شمارهٔ ۴۷۱۴از بوسه ظلم بر رخ جانان روا مدار غزل شمارهٔ ۴۷۱۵سنجیدگی ز هیچ سبکسر طمع مدار غزل شمارهٔ ۴۷۱۶عارف ز نه سپهر چو صرصر کند گذار غزل شمارهٔ ۴۷۱۷خشتی به خیر چون خم می بر زمین گذار غزل شمارهٔ ۴۷۱۸داغ است برگ عیش گلستان روزگار غزل شمارهٔ ۴۷۱۹بیرون میا ز گوشه میخانه در بهار غزل شمارهٔ ۴۷۲۰ای زلف و عارض تو ز هم دیده زیب تر غزل شمارهٔ ۴۷۲۱ای زلفت از کمند تمنابلند تر غزل شمارهٔ ۴۷۲۲از خط سبز چهره شود آبدارتر غزل شمارهٔ ۴۷۲۳ویرانه های کهنه بود جای مور و مار غزل شمارهٔ ۴۷۲۴نادان ز حرص درتب و تاب است بیشتر غزل شمارهٔ ۴۷۲۵از سعی، کار عشق شود خام بیشتر غزل شمارهٔ ۴۷۲۶در سینه های تنگ بود آه بیشتر غزل شمارهٔ ۴۷۲۷ای چشمت از غزال ختن خوش نگاه تر غزل شمارهٔ ۴۷۲۸ای زلف و خط و خال تو از هم کشنده تر غزل شمارهٔ ۴۷۲۹ای زلف سرکش تو ز بالا کشیده‌تر غزل شمارهٔ ۴۷۳۰شد ناله ام به دور خطش عاشقانه تر غزل شمارهٔ ۴۷۳۱معشوق در برابر و مهتاب درنظر غزل شمارهٔ ۴۷۳۲ای هرنظر خیال ترا منزل دگر غزل شمارهٔ ۴۷۳۳ای هر دل از خیال تو میخانه دگر غزل شمارهٔ ۴۷۳۴از زیر چشم در رخ مستور می نگر غزل شمارهٔ ۴۷۳۵برق سبک عنان نرسد در شتاب عمر غزل شمارهٔ ۴۷۳۶از ره مرو به جلوه ناپایدار عمر غزل شمارهٔ ۴۷۳۷صبح است ساقیا می چون آفتاب گیر غزل شمارهٔ ۴۷۳۸منصوروار پختگی از چوب دار گیر غزل شمارهٔ ۴۷۳۹سرمایه جنون ز نسیم بهار گیر غزل شمارهٔ ۴۷۴۰فصل شباب رفت ره خانه پیش گیر غزل شمارهٔ ۴۷۴۱نخل خزان رسیده ما را فشانده گیر غزل شمارهٔ ۴۷۴۲جز گوشهٔ قناعت ازین خاکدان مگیر غزل شمارهٔ ۴۷۴۳از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیر غزل شمارهٔ ۴۷۴۴هرچند جهانسوز بود جلوه دلدار غزل شمارهٔ ۴۷۴۵از صحبت خامان، دل آگاه نگه دار غزل شمارهٔ ۴۷۴۶ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذار غزل شمارهٔ ۴۷۴۷دارم ز تو ساده دلیها گله بسیار غزل شمارهٔ ۴۷۴۸اینطرفه که گنجایش غم می شود افزون غزل شمارهٔ ۴۷۴۹از درد بود پرسش اغیار گرانتر غزل شمارهٔ ۴۷۵۰ای هر ورق گل زتو آیینه دیگر غزل شمارهٔ ۴۷۵۱هر چند ترا دیده بدکرد زمن دور غزل شمارهٔ ۴۷۵۲کام دل ازان چهره افروخته برگیر غزل شمارهٔ ۴۷۵۳مطرباچنگ را بکش به کنار غزل شمارهٔ ۴۷۵۴مطربا مهر از دهان بردار غزل شمارهٔ ۴۷۵۵از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذر غزل شمارهٔ ۴۷۵۶مرو ز گوشه عزلت به هیچ منظر دیگر غزل شمارهٔ ۴۷۵۷جوشن داودی قلمرو تدبیر غزل شمارهٔ ۴۷۵۸از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ ساز غزل شمارهٔ ۴۷۵۹بهر روی خلق تاکی آرزو کردن نماز؟غزل شمارهٔ ۴۷۶۰شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز غزل شمارهٔ ۴۷۶۱کی شود کشت امید از دیده نمناک سبز؟غزل شمارهٔ ۴۷۶۲شعله ای در مغز هست ازآتش سودا هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۳با قیامت قامتش همدوش می گردد هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۴حسنش از خط عالمی زیرو زبر دارد هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۵چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۶بی صفا از خط نگردیده است رخسارش هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۷رخنه در دل می کند مژگان قتالش هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۸خط برآورد وترو تازه است بستانش هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۶۹درتن خود یک هدف واراستخوان دارم هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۰غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۱خاک من بربادرفت ودردی آشامم هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۲از سرشک گرم زرین است مژگانم هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۳می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۴دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۵می رود با قامت خم در پی دنیی هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۶ریخت دندانهاو در فکر لب نانی هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۷۷دل مکدر ز غم یار نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۷۸محو رخسار تو دلگیر نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۷۹صحبت عشق و خرد ساز نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۸۰دل ما روشن از افلاک نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۸۱عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۸۲نیست بی خون دل آن زلف پریشان هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۸۳هیچ جا از خوشی آثار نمانده است امروز غزل شمارهٔ ۴۷۸۴از جبینش عرق شرم روان است هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۸۵لاله داغ است ازان عارض گلفام هنوز غزل شمارهٔ ۴۷۸۶درآ به زمزمه ای مطرب غزال پرداز غزل شمارهٔ ۴۷۸۷دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟غزل شمارهٔ ۴۷۸۸نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز غزل شمارهٔ ۴۷۸۹نخست دفتر هوش و خرد درآب انداز غزل شمارهٔ ۴۷۹۰بگیر جام هلالی ز رخ نقاب انداز غزل شمارهٔ ۴۷۹۱چو آفتاب به هر ذره ای نگاه انداز غزل شمارهٔ ۴۷۹۲به یادِ سنبل آن زلفِ با صبا می‌ساز غزل شمارهٔ ۴۷۹۳ز خط چو یار رخِ آل را کند سرسبز غزل شمارهٔ ۴۷۹۴ز سرو قدِ تو شد شوره زارِ امکان سبز غزل شمارهٔ ۴۷۹۵نبسته ای گره عهد برقبا هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۹۶حدیث عشق نگیرد به زاهدان هرگز غزل شمارهٔ ۴۷۹۷که را به گوشه گلخن کشیده اند امروز؟غزل شمارهٔ ۴۷۹۸مگر به فکر سواری است آن نگار امروز؟غزل شمارهٔ ۴۷۹۹بیا و تازه کن ایمان به نوبهار امروز غزل شمارهٔ ۴۸۰۰نبرده خط ز عذار تو آب و تاب هنوز غزل شمارهٔ ۴۸۰۱چه شد که یار خط آورد با صفاست هنوز غزل شمارهٔ ۴۸۰۲نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز غزل شمارهٔ ۴۸۰۳سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیز غزل شمارهٔ ۴۸۰۴به اختیار ز نزهت سرای جان برخیز غزل شمارهٔ ۴۸۰۵ترا که نور نظر نیست اعتبار آمیز غزل شمارهٔ ۴۸۰۶در کاهش است از سخن خود سخن طراز غزل شمارهٔ ۴۸۰۷زان چهره خط قیامتی انگیخته است باز غزل شمارهٔ ۴۸۰۸اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت باز غزل شمارهٔ ۴۸۰۹با عشق او ز هر دو جهانیم پاکباز غزل شمارهٔ ۴۸۱۰باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز غزل شمارهٔ ۴۸۱۱منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز غزل شمارهٔ ۴۸۱۲بر شیشه و پیاله ظفر یافت دست ما غزل شمارهٔ ۴۸۱۳بالا نکرده ساعد او راحیا هنوز غزل شمارهٔ ۴۸۱۴از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز غزل شمارهٔ ۴۸۱۵از خود برون نیامده دیوانه ام هنوز غزل شمارهٔ ۴۸۱۶تا دست دست توست میی در ایاغ ریز غزل شمارهٔ ۴۸۱۷چون شمع اشک در طلب مدعا مریز غزل شمارهٔ ۴۸۱۸چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز غزل شمارهٔ ۴۸۱۹پیغامی ازان غنچه دهن می رسد امروز غزل شمارهٔ ۴۸۲۰لب ساقی شکربارست امروز غزل شمارهٔ ۴۸۲۱به مژگان اشک پاشیدن میاموز غزل شمارهٔ ۴۸۲۲ای چشم تو پرده دار اعجاز غزل شمارهٔ ۴۸۲۳خضر راه حقیقت است مجاز غزل شمارهٔ ۴۸۲۴روز روشن را شب تارست پنهان در لباس غزل شمارهٔ ۴۸۲۵درد پیری را جوانی می کند درمان و بس غزل شمارهٔ ۴۸۲۶می کنم سیرگل از چاک گریبان قفس غزل شمارهٔ ۴۸۲۷شربت بیماری دل تیغ سیراب است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۲۸گوهر کامل عیاران چشم نمناک است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۲۹دوزخ ارباب معنی صحبت قال است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۳۰از دل آگاه در عالم همین نام است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۳۱میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۳۲پامنه بیرون ز حدِِّ خود کمال این است و بس غزل شمارهٔ ۴۸۳۳یارب این جانهای غربت دیده را فریاد رس غزل شمارهٔ ۴۸۳۴شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۳۵هیچ کار از ما نمی آید ز کار ما مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۳۶سر گرانیهای او را از من حیران مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۳۷حرف آن حسن بسامان از من مجنون مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۳۸در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کس غزل شمارهٔ ۴۸۳۹نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفس غزل شمارهٔ ۴۸۴۰دامگاه تازه ای پرواز را منظور بود غزل شمارهٔ ۴۸۴۱شد ز خط لعل تو ایمن ز شبیخون هوس غزل شمارهٔ ۴۸۴۲طاق ابروی توازکون ومکان مارا بس غزل شمارهٔ ۴۸۴۳حجت شور قیامت لب خندان تو بس غزل شمارهٔ ۴۸۴۴داشت امروز رخ یار حجابی که مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۴۵باز دارم به نظر خط غباری که مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۴۶زپرده داری هستی است در حجاب، نفس غزل شمارهٔ ۴۸۴۷دردی که سازگار تو گردد دواشناس غزل شمارهٔ ۴۸۴۸از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرس غزل شمارهٔ ۴۸۴۹از زلف کافر تو نجسته است هیچ کس غزل شمارهٔ ۴۸۵۰از ناکسان وفا نشنیده است هیچ کس غزل شمارهٔ ۴۸۵۱صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس غزل شمارهٔ ۴۸۵۲بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟غزل شمارهٔ ۴۸۵۳معشوق پریشان نظری راچه کند کس؟غزل شمارهٔ ۴۸۵۴حیف است که سر در سر مینانکند کس غزل شمارهٔ ۴۸۵۵صبح شد مطرب، قدح را پر کن از می زود باش غزل شمارهٔ ۴۸۵۶هیچ نوشی نیست بی نیش ای پسر هشیار باش غزل شمارهٔ ۴۸۵۷مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باش غزل شمارهٔ ۴۸۵۸از تماشای پریشان جهان دلگیر باش غزل شمارهٔ ۴۸۵۹چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۰چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۱بادهٔ گل‌رنگ شو یا شیشهٔ بی‌رنگ باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۲از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۳گاه در پای خم و گه بر سر سجاده باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۴چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۵روشناسِ اهلِ مشرب چون درِ میخانه باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۶در گلستان بلبل و در انجمن پروانه باش غزل شمارهٔ ۴۸۶۷پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباش غزل شمارهٔ ۴۸۶۸تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباش غزل شمارهٔ ۴۸۶۹می کشی چون با حریفان باده لایعقل مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۰از خدا در عهد پیری یک زمان غافل مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۱از خدنگ آه پیران ای جوان غافل مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۲از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۳روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۴چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۵چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۶دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۷عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۸ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۷۹هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۰شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۱خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۲خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۳دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۴چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۵چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۶جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۷گر نباشم من غبار آستانی گو مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۸عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش غزل شمارهٔ ۴۸۸۹یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش غزل شمارهٔ ۴۸۹۰ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش غزل شمارهٔ ۴۸۹۱رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش غزل شمارهٔ ۴۸۹۲هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش غزل شمارهٔ ۴۸۹۳هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش غزل شمارهٔ ۴۸۹۴گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش غزل شمارهٔ ۴۸۹۵هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش غزل شمارهٔ ۴۸۹۶خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش غزل شمارهٔ ۴۸۹۷در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش غزل شمارهٔ ۴۸۹۸هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش غزل شمارهٔ ۴۸۹۹گه درون خرقه گاهی درکفن می‌جویمش غزل شمارهٔ ۴۹۰۰گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش غزل شمارهٔ ۴۹۰۱آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش غزل شمارهٔ ۴۹۰۲می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش غزل شمارهٔ ۴۹۰۳پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش غزل شمارهٔ ۴۹۰۴تا به همواری برآید کار درتندی مکوش غزل شمارهٔ ۴۹۰۵می کند دست نوازش هم دل ما راخموش غزل شمارهٔ ۴۹۰۶میکند جان درتن امید، لعل باده نوش غزل شمارهٔ ۴۹۰۷با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش غزل شمارهٔ ۴۹۰۸خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش غزل شمارهٔ ۴۹۰۹می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش غزل شمارهٔ ۴۹۱۰می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش غزل شمارهٔ ۴۹۱۱در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟غزل شمارهٔ ۴۹۱۲کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۳برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۴زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۵نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۶جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۷کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۸برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش غزل شمارهٔ ۴۹۱۹هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش غزل شمارهٔ ۴۹۲۰می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش غزل شمارهٔ ۴۹۲۱از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش غزل شمارهٔ ۴۹۲۲ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش غزل شمارهٔ ۴۹۲۳یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش غزل شمارهٔ ۴۹۲۴ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش غزل شمارهٔ ۴۹۲۵کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟غزل شمارهٔ ۴۹۲۶چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟غزل شمارهٔ ۴۹۲۷نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش غزل شمارهٔ ۴۹۲۸نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش غزل شمارهٔ ۴۹۲۹سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش غزل شمارهٔ ۴۹۳۰همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش غزل شمارهٔ ۴۹۳۱عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش غزل شمارهٔ ۴۹۳۲حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش غزل شمارهٔ ۴۹۳۳من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش غزل شمارهٔ ۴۹۳۴شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش غزل شمارهٔ ۴۹۳۵ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش غزل شمارهٔ ۴۹۳۶شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش غزل شمارهٔ ۴۹۳۷اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش غزل شمارهٔ ۴۹۳۸ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش غزل شمارهٔ ۴۹۳۹چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش غزل شمارهٔ ۴۹۴۰به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش غزل شمارهٔ ۴۹۴۱که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟غزل شمارهٔ ۴۹۴۲گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش غزل شمارهٔ ۴۹۴۳چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟غزل شمارهٔ ۴۹۴۴چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟غزل شمارهٔ ۴۹۴۵چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟غزل شمارهٔ ۴۹۴۶درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش غزل شمارهٔ ۴۹۴۷اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش غزل شمارهٔ ۴۹۴۸خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش غزل شمارهٔ ۴۹۴۹بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش غزل شمارهٔ ۴۹۵۰چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟غزل شمارهٔ ۴۹۵۱ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش غزل شمارهٔ ۴۹۵۲رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش غزل شمارهٔ ۴۹۵۳به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش غزل شمارهٔ ۴۹۵۴به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش غزل شمارهٔ ۴۹۵۵اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش غزل شمارهٔ ۴۹۵۶شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش غزل شمارهٔ ۴۹۵۷اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینش غزل شمارهٔ ۴۹۵۸بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینش غزل شمارهٔ ۴۹۵۹شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهش غزل شمارهٔ ۴۹۶۰به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش غزل شمارهٔ ۴۹۶۱ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش غزل شمارهٔ ۴۹۶۲به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایش غزل شمارهٔ ۴۹۶۳به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟غزل شمارهٔ ۴۹۶۴سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایش غزل شمارهٔ ۴۹۶۵چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟غزل شمارهٔ ۴۹۶۶رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش غزل شمارهٔ ۴۹۶۷کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟غزل شمارهٔ ۴۹۶۸چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش غزل شمارهٔ ۴۹۶۹ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش غزل شمارهٔ ۴۹۷۰برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش غزل شمارهٔ ۴۹۷۱بس که آمیخته ناز بود رفتارش غزل شمارهٔ ۴۹۷۲عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش غزل شمارهٔ ۴۹۷۳در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش غزل شمارهٔ ۴۹۷۴شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش غزل شمارهٔ ۴۹۷۵خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش غزل شمارهٔ ۴۹۷۶حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش غزل شمارهٔ ۴۹۷۷آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش غزل شمارهٔ ۴۹۷۸شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش غزل شمارهٔ ۴۹۷۹خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟غزل شمارهٔ ۴۹۸۰دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش غزل شمارهٔ ۴۹۸۱کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش غزل شمارهٔ ۴۹۸۲داغدار از عرق شرم شود نسرینش غزل شمارهٔ ۴۹۸۳ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش غزل شمارهٔ ۴۹۸۴دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش غزل شمارهٔ ۴۹۸۵لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش غزل شمارهٔ ۴۹۸۶سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش غزل شمارهٔ ۴۹۸۷سرو گلزار بهشت است قد دلجویش غزل شمارهٔ ۴۹۸۸دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش غزل شمارهٔ ۴۹۸۹درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش غزل شمارهٔ ۴۹۹۰چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟غزل شمارهٔ ۴۹۹۱ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۲نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۳رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۴ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۵خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۶کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش غزل شمارهٔ ۴۹۹۷به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش غزل شمارهٔ ۴۹۹۸به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش غزل شمارهٔ ۴۹۹۹ز خارزار تعلق کشیده دامان باش غزل شمارهٔ ۵۰۰۰بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش غزل شمارهٔ ۵۰۰۱زنوبهار خط یار ناامید مباش غزل شمارهٔ ۵۰۰۲شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابش غزل شمارهٔ ۵۰۰۳لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش غزل شمارهٔ ۵۰۰۴خوشا سری که سرگشتگی رهانندش غزل شمارهٔ ۵۰۰۵به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد غزل شمارهٔ ۵۰۰۶نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش غزل شمارهٔ ۵۰۰۷چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش غزل شمارهٔ ۵۰۰۸که می رهد زخم طره گرهگیرش؟غزل شمارهٔ ۵۰۰۹مگر ز موج شراب است رشته سازش؟غزل شمارهٔ ۵۰۱۰نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش غزل شمارهٔ ۵۰۱۱توانگری که نباشد به خبر اقبالش غزل شمارهٔ ۵۰۱۲کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش غزل شمارهٔ ۵۰۱۳مدار چشم مروت ز خضر و احسانش غزل شمارهٔ ۵۰۱۴دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش غزل شمارهٔ ۵۰۱۵چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش غزل شمارهٔ ۵۰۱۶که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟غزل شمارهٔ ۵۰۱۷رسیده است به جایی لطافت بدنش غزل شمارهٔ ۵۰۱۸جدا نمی شود از پیش لعل میگونش غزل شمارهٔ ۵۰۱۹گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش غزل شمارهٔ ۵۰۲۰چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش غزل شمارهٔ ۵۰۲۱الف قدی که منم سینه چاک بالایش غزل شمارهٔ ۵۰۲۲گذشته است ز تعریف،قد رعنایش غزل شمارهٔ ۵۰۲۳رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟غزل شمارهٔ ۵۰۲۴مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش غزل شمارهٔ ۵۰۲۵مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش غزل شمارهٔ ۵۰۲۶به احتیاط نظر کن به چشم جادویش غزل شمارهٔ ۵۰۲۷ز دل برون نرود چشم آشنا رویش غزل شمارهٔ ۵۰۲۸نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش غزل شمارهٔ ۵۰۲۹چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش غزل شمارهٔ ۵۰۳۰مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش غزل شمارهٔ ۵۰۳۱نمی روم به بهشت برین زخانه خویش غزل شمارهٔ ۵۰۳۲به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش غزل شمارهٔ ۵۰۳۳مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش غزل شمارهٔ ۵۰۳۴با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش غزل شمارهٔ ۵۰۳۵فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش غزل شمارهٔ ۵۰۳۶چون سرو در مقام رضا پایدار باش غزل شمارهٔ ۵۰۳۷گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش غزل شمارهٔ ۵۰۳۸گوهر فروز دیده بیدار خویش باش غزل شمارهٔ ۵۰۳۹گوهر فروز دیده بیدار خویش باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۰با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۱ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۲ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۳در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۴تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش غزل شمارهٔ ۵۰۴۵غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش غزل شمارهٔ ۵۰۴۶غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش غزل شمارهٔ ۵۰۴۷هرجا نمی خرند متاعت گران مباش غزل شمارهٔ ۵۰۴۸در محفل که راه بیابی گران مباش غزل شمارهٔ ۵۰۴۹هردل که داغدار شود از نظاره اش غزل شمارهٔ ۵۰۵۰حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش غزل شمارهٔ ۵۰۵۱هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش غزل شمارهٔ ۵۰۵۲گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش غزل شمارهٔ ۵۰۵۳صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش غزل شمارهٔ ۵۰۵۴میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش غزل شمارهٔ ۵۰۵۵گردون که زهر می چکد از روی شکرش غزل شمارهٔ ۵۰۵۶از خط نگشته سبز لب روح پرورش غزل شمارهٔ ۵۰۵۷شوخی که جلوه گاه بود دیده منش غزل شمارهٔ ۵۰۵۸خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش غزل شمارهٔ ۵۰۵۹هرچند خط باطلم از تار و پود خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۰ازآب بازی مژه اشکبار خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۱درخون نشستم از نفس مشکبار خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۲حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۳پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۴همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۵سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۶چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۷دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۸ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش غزل شمارهٔ ۵۰۶۹خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۰از بیقراری دل اندوهگین خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۱از ترک مدعاست دل من به جای خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۲از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۳تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۴حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۵رستم کسی بود که برآید به خوی خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۶سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش غزل شمارهٔ ۵۰۷۷از صحبت افسرده روانان به حذر باش غزل شمارهٔ ۵۰۷۸فارغ ز تمنای جهان گذران باش غزل شمارهٔ ۵۰۷۹چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش غزل شمارهٔ ۵۰۸۰آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش غزل شمارهٔ ۵۰۸۱شوخی که مرا هست تمنای وصالش غزل شمارهٔ ۵۰۸۲شد سرمه سویدای دل از نور جمالش غزل شمارهٔ ۵۰۸۳آن کس که نشان داد برون از دو جهانش غزل شمارهٔ ۵۰۸۴از رشته جان تاب برد موی میانش غزل شمارهٔ ۵۰۸۵آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش غزل شمارهٔ ۵۰۸۶جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش غزل شمارهٔ ۵۰۸۷در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش غزل شمارهٔ ۵۰۸۸نریزد اگر آب لطف از جمالش غزل شمارهٔ ۵۰۸۹سری را که بالین شود آستانش غزل شمارهٔ ۵۰۹۰سخن تانگردد چو موی میانش غزل شمارهٔ ۵۰۹۱که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟غزل شمارهٔ ۵۰۹۲اگر چشم کافر فتد برلقایش غزل شمارهٔ ۵۰۹۳حضوری داشتم شب با خیالش غزل شمارهٔ ۵۰۹۴شده است از شوق تیغ جان ستانش غزل شمارهٔ ۵۰۹۵ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش غزل شمارهٔ ۵۰۹۶در جهان دل مبند و اسبابش غزل شمارهٔ ۵۰۹۷هرکه بیند به چشم بیمارش غزل شمارهٔ ۵۰۹۸می ز شرم لب می آشامش غزل شمارهٔ ۵۰۹۹هر که خموش از شکایت است زبانش غزل شمارهٔ ۵۱۰۰بس که زند موج نور سرو روانش غزل شمارهٔ ۵۱۰۱برسر حرف آمده است چشم سیاهش غزل شمارهٔ ۵۱۰۲از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش غزل شمارهٔ ۵۱۰۳بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش غزل شمارهٔ ۵۱۰۴در خرابات مغان ستار باش غزل شمارهٔ ۵۱۰۵از کفر توان رستن ای یار به آمیزش غزل شمارهٔ ۵۱۰۶مهر لب هزره گو پرده آهستگی است غزل شمارهٔ ۵۱۰۷هر حلقه ز کاکل رسایش غزل شمارهٔ ۵۱۰۸از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص غزل شمارهٔ ۵۱۰۹ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص غزل شمارهٔ ۵۱۱۰محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض غزل شمارهٔ ۵۱۱۱در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط غزل شمارهٔ ۵۱۱۲ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط غزل شمارهٔ ۵۱۱۳مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط غزل شمارهٔ ۵۱۱۴پرست دفتر افلاک از حساب غلط غزل شمارهٔ ۵۱۱۵چون برق زود می گذرد آب و تاب خط غزل شمارهٔ ۵۱۱۶افتاد ماه عارض او در وبال خط غزل شمارهٔ ۵۱۱۷زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط غزل شمارهٔ ۵۱۱۸ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟غزل شمارهٔ ۵۱۱۹گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع غزل شمارهٔ ۵۱۲۰در عروج نشأه می می کند طوفان سماع غزل شمارهٔ ۵۱۲۱می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۲در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۳سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۴روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۵می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۶آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۷گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمع غزل شمارهٔ ۵۱۲۸هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع غزل شمارهٔ ۵۱۲۹مابه خون جگریم از می گلگون قانع غزل شمارهٔ ۵۱۳۰قرار و صبر ندارند عاشقان سماع غزل شمارهٔ ۵۱۳۱ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع غزل شمارهٔ ۵۱۳۲ز روشنی جگر داغدار دارد شمع غزل شمارهٔ ۵۱۳۳ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع غزل شمارهٔ ۵۱۳۴منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع غزل شمارهٔ ۵۱۳۵به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع غزل شمارهٔ ۵۱۳۶منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع غزل شمارهٔ ۵۱۳۷مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع غزل شمارهٔ ۵۱۳۸دل مست حیرت و سر پرشور درسماع غزل شمارهٔ ۵۱۳۹دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟غزل شمارهٔ ۵۱۴۰این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۱شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۲هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۳دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟غزل شمارهٔ ۵۱۴۴جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟غزل شمارهٔ ۵۱۴۵به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۶عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۷می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار غزل شمارهٔ ۵۱۴۸سخن عشق مدار از دل افگار دریغ غزل شمارهٔ ۵۱۴۹چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ غزل شمارهٔ ۵۱۵۰شده است هرسو برتنم فتیله داغ غزل شمارهٔ ۵۱۵۱دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ غزل شمارهٔ ۵۱۵۲به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ غزل شمارهٔ ۵۱۵۳چندان که بهارست و خزان است درین باغ غزل شمارهٔ ۵۱۵۴نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف غزل شمارهٔ ۵۱۵۵صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف غزل شمارهٔ ۵۱۵۶نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف غزل شمارهٔ ۵۱۵۷تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف غزل شمارهٔ ۵۱۵۸گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف غزل شمارهٔ ۵۱۵۹نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف غزل شمارهٔ ۵۱۶۰غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف غزل شمارهٔ ۵۱۶۱کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟غزل شمارهٔ ۵۱۶۲ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف غزل شمارهٔ ۵۱۶۳مدار چشم ازین کور باطنان انصاف غزل شمارهٔ ۵۱۶۴ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف غزل شمارهٔ ۵۱۶۵زده است شرم لبت مهر بردهان صدف غزل شمارهٔ ۵۱۶۶ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف غزل شمارهٔ ۵۱۶۷معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند غزل شمارهٔ ۵۱۶۸هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق غزل شمارهٔ ۵۱۶۹شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۰می نماید صد گره را یک گره زنار عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۱پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۲از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۳آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۴از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۵تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۶نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق غزل شمارهٔ ۵۱۷۷به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق غزل شمارهٔ ۵۱۷۸چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟غزل شمارهٔ ۵۱۷۹فتنه روز جزا درته سردارد عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۰مشرق سینه چاک است در خانه عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۱آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۲پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۳زبان مار بود خار آشیان فراق غزل شمارهٔ ۵۱۸۴دل شکسته بود گوهر یگانه عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۵جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۶جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۷نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۸قامت ز آه شرط بود در نماز عشق غزل شمارهٔ ۵۱۸۹گردی است صبح ازنفس راستین عشق غزل شمارهٔ ۵۱۹۰نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق غزل شمارهٔ ۵۱۹۱آزرده است گوشه نشین از وداع خلق غزل شمارهٔ ۵۱۹۲در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق غزل شمارهٔ ۵۱۹۳صبح قیامت بود چاک گریبان عشق غزل شمارهٔ ۵۱۹۴در زلف تو آویخت دل از قید علایق غزل شمارهٔ ۵۱۹۵از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک غزل شمارهٔ ۵۱۹۶عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟غزل شمارهٔ ۵۱۹۷زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟غزل شمارهٔ ۵۱۹۸می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک غزل شمارهٔ ۵۱۹۹کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک غزل شمارهٔ ۵۲۰۰می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک غزل شمارهٔ ۵۲۰۱زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک غزل شمارهٔ ۵۲۰۲بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک غزل شمارهٔ ۵۲۰۳نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک غزل شمارهٔ ۵۲۰۴نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک غزل شمارهٔ ۵۲۰۵غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک غزل شمارهٔ ۵۲۰۶زخم ما را بستر آرام باشد از نمک غزل شمارهٔ ۵۲۰۷قیمت خاک ندارد به نمکزار نمک غزل شمارهٔ ۵۲۰۸نه شبنم است چمن را به روی آتشناک غزل شمارهٔ ۵۲۰۹زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک غزل شمارهٔ ۵۲۱۰کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک غزل شمارهٔ ۵۲۱۱بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک غزل شمارهٔ ۵۲۱۲از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک غزل شمارهٔ ۵۲۱۳جمعی که پیش خلق گذارند به خاک غزل شمارهٔ ۵۲۱۴داده است بس که سینه صافم جلای اشک غزل شمارهٔ ۵۲۱۵از خشک طینتان مطلب جز جواب خشک غزل شمارهٔ ۵۲۱۶از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک غزل شمارهٔ ۵۲۱۷خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک غزل شمارهٔ ۵۲۱۸دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک غزل شمارهٔ ۵۲۱۹از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک غزل شمارهٔ ۵۲۲۰زلف تو نفس در جگر باد کند مشک غزل شمارهٔ ۵۲۲۱ندامت بود بار مطلوب خشک غزل شمارهٔ ۵۲۲۲جلوه های مختلف دارد شراب لاله رنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۳پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۴می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۵می شود دایره خلق ز بیماری تنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۶می زنم گرم ز بس تیشه خود بر رگ سنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۷پیش چشمی که ز کان لعل برون آورده است غزل شمارهٔ ۵۲۲۸جهان فروز چنان گشت باده گلرنگ غزل شمارهٔ ۵۲۲۹به چشم راه شناسان بود بیابان تنگ غزل شمارهٔ ۵۲۳۰آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگ غزل شمارهٔ ۵۲۳۱از روی لاله گون تو در خون تپید رنگ غزل شمارهٔ ۵۲۳۲از تنک رویی شود همصحبت هر خار گل غزل شمارهٔ ۵۲۳۳چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گل غزل شمارهٔ ۵۲۳۴خنده کردی درگلستان تازه شد ایمان گل غزل شمارهٔ ۵۲۳۵عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل غزل شمارهٔ ۵۲۳۶نیست امروزی چو شبنم عشق من باروی گل غزل شمارهٔ ۵۲۳۷نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دل غزل شمارهٔ ۵۲۳۸نمی گردند ارباب بصیرت از خدا غافل غزل شمارهٔ ۵۲۳۹بدر از روشنی عاریه گردید هلال غزل شمارهٔ ۵۲۴۰عشق را نغمه داود بود شیون دل غزل شمارهٔ ۵۲۴۱مکش ای سلسله مورو به هم از زاری دل غزل شمارهٔ ۵۲۴۲تو و آوازه خوبی و من و زاری دل غزل شمارهٔ ۵۲۴۳دل شبها مشو از دیده گریان غافل غزل شمارهٔ ۵۲۴۴من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغول غزل شمارهٔ ۵۲۴۵شکوه حسن فزون گردد از لباس جلال غزل شمارهٔ ۵۲۴۶خمار من نشکست از ایاغ چشم غزال غزل شمارهٔ ۵۲۴۷گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسال غزل شمارهٔ ۵۲۴۸نیم ز پرسش محشر به هیچ باب خجل غزل شمارهٔ ۵۲۴۹چراغ ماه خطر دارد از رمیدن دل غزل شمارهٔ ۵۲۵۰نمی روم قدمی راه بی اشاره دل غزل شمارهٔ ۵۲۵۱قدم برون منه از آستان خانه دل غزل شمارهٔ ۵۲۵۲گذشت عمر ازین خاکدان برآ ای دل غزل شمارهٔ ۵۲۵۳قدم برون منه از خلوت نهانی دل غزل شمارهٔ ۵۲۵۴اگر شود زنی بوریا شکر حاصل غزل شمارهٔ ۵۲۵۵ازان زمان که ترا دیده در گلستان گل غزل شمارهٔ ۵۲۵۶زهی به جوش زرشکت شراب خنده گل غزل شمارهٔ ۵۲۵۷مشو چو بیخبران غافل از نظاره گل غزل شمارهٔ ۵۲۵۸جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول غزل شمارهٔ ۵۲۵۹رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلال غزل شمارهٔ ۵۲۶۰دارم ز دست رفته عنانی ز دود دل غزل شمارهٔ ۵۲۶۱از سوختن زیاده شود برگ و بار دل غزل شمارهٔ ۵۲۶۲چرخ است حلقه در دولتسرای دل غزل شمارهٔ ۵۲۶۳تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دل غزل شمارهٔ ۵۲۶۴آن کس که درد رابه دوا می کند بدل غزل شمارهٔ ۵۲۶۵روزی که سوخت برق تجلی نقاب گل غزل شمارهٔ ۵۲۶۶تا بدر شد ز دیده نهان شد هلال گل غزل شمارهٔ ۵۲۶۷حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل غزل شمارهٔ ۵۲۶۸تا چند کشم درد سر از رهگذر دل غزل شمارهٔ ۵۲۶۹از سرکشی و ناز ندارد سر ما گل غزل شمارهٔ ۵۲۷۰مرو بیرون ز عشرتخانه دل غزل شمارهٔ ۵۲۷۱چو خواهی عاقبت شد رزق موران غزل شمارهٔ ۵۲۷۲ز خلوت برنمی‌آیی چه حاصل غزل شمارهٔ ۵۲۷۳ای از رخت هر خار را سامان بستان در بغل غزل شمارهٔ ۵۲۷۴گلبانگ به از زرست ای گل غزل شمارهٔ ۵۲۷۵گر تشنه اسراری پیش آر شراب اول غزل شمارهٔ ۵۲۷۶عاشق صادق نمی دارد تمناهای خام غزل شمارهٔ ۵۲۷۷سعی کن در عزت سی پاره ماه صیام غزل شمارهٔ ۵۲۷۸موبه‌مو دارم به خاطر خط جانان را تمام غزل شمارهٔ ۵۲۷۹روی گرم لاله شد برق کتان توبه ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۰گرچه از دریا به ظاهر چون گهر بگسسته‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۱از تحمل راه گفت و گو به دشمن بسته ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۲گر چنین شویَد غبار زهد از دل باده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۳فکر حاصل ره ندارد در دل آزاده ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۴چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتاده ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۵روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۶در نمود نقش‌ها بی‌اختیار افتاده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۷در ته یک پیرهن از یار دور افتاده ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۸تا به فکر شبرویهای خیال افتاده ام غزل شمارهٔ ۵۲۸۹بوالعجب مجموعه‌ها از کف به حسرت داده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۰از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کرده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۱ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۲سر چو دود از روزن اختر برون آورده ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۳ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۴بی‌تن خاکی چو نام نیکمردان زنده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۵مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۶تا شده است از دوربینی عاقبت‌بین دیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۷تا نظر از عارض گل‌فام او پوشیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۸این منم در دست زلف یار را پیچیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۲۹۹اشک را در پرده‌های چشم تر پیچیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۰گاه‌گاه از دیده عبرت با دنیا دیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۱آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیده ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۲عشرت روی زمین در بردباری دیده ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۳تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۴سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۵می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۶با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۷داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۸نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام غزل شمارهٔ ۵۳۰۹آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۰بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۱چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۲شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۳بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۴بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۵از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۶مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ غزل شمارهٔ ۵۳۱۷نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۸در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام غزل شمارهٔ ۵۳۱۹ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۲۰نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۲۱صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام غزل شمارهٔ ۵۳۲۲بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام غزل شمارهٔ ۵۳۲۳کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام غزل شمارهٔ ۵۳۲۴شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم غزل شمارهٔ ۵۳۲۵گفتگوی عشق را من در میان انداختم غزل شمارهٔ ۵۳۲۶زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم غزل شمارهٔ ۵۳۲۷از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم غزل شمارهٔ ۵۳۲۸از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم غزل شمارهٔ ۵۳۲۹راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۰من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۱گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۲گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۳شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۴تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۵من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم غزل شمارهٔ ۵۳۳۶چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم غزل شمارهٔ ۵۳۳۷شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۳۸در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق غزل شمارهٔ ۵۳۳۹یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۰یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۱گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۲یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۳یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۴گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۵از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۶می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۷گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۸گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۴۹می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۰سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۱کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۲خال را سرمایه زلف پریشان یافتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۳برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۴از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۵شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم غزل شمارهٔ ۵۳۵۶تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم غزل شمارهٔ ۵۳۵۷داده ام دست ارادت با حنای لای خم غزل شمارهٔ ۵۳۵۸جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخم غزل شمارهٔ ۵۳۵۹حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۰غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۱ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۲رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۳پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۴بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۵گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۶هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم غزل شمارهٔ ۵۳۶۷شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترم غزل شمارهٔ ۵۳۶۸شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم غزل شمارهٔ ۵۳۶۹نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم غزل شمارهٔ ۵۳۷۰می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم غزل شمارهٔ ۵۳۷۱تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورم غزل شمارهٔ ۵۳۷۲دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۳گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۴بیغمان را دود دل ابر بهار آید به چشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۵سرو چون با آن قد استاده می آید به چشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۶تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۷تیغ کوه همتم دامن ز صحرا می‌کشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۸شیوه‌های یوسف از اخوان دنیا می‌کشم غزل شمارهٔ ۵۳۷۹پرده از حسن عمل بر دامن تر می کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۰خاک صحرای جنون در چشم گریان می‌کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۱با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۲رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۳از سبک‌روحی ز بوی گل گرانی می‌کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۴از دل چون سرمه خود میل آهی می کشم غزل شمارهٔ ۵۳۸۵خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعم غزل شمارهٔ ۵۳۸۶سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغم غزل شمارهٔ ۵۳۸۷با زبان گندمین از بینوایی فارغم غزل شمارهٔ ۵۳۸۸خط نمی سازد طراوت زان سمن رخسار کم غزل شمارهٔ ۵۳۸۹داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلم غزل شمارهٔ ۵۳۹۰عافیت زان غمزه خونخوار می‌خواهد دلم غزل شمارهٔ ۵۳۹۱با فقیری در سخاوت بی نظیر عالمم غزل شمارهٔ ۵۳۹۲شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۳یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۴خنده بر حال گرانباران دنیا می زنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۵چند روزی از در میخانه سروا می زنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۶مشت آبی بر رخ از اشک ندامت می زنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۷تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۸همتی یاران که جوشی از ته دل می زنم غزل شمارهٔ ۵۳۹۹چند روزی بر در صبر و تحمل می زنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۰رشته امید را تا چند پیوندم به خلق غزل شمارهٔ ۵۴۰۱می کنم دل خرج تا سیمین بری پیدا کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۲جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۳جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۴من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۵چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۶چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۷برق آهی کو که رو در خرمن گردون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۸جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۰۹رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۰دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۱ترک تن دل را نگردانیده روشن چون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۲دعوی گردن فرازی با اسیری چون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۳گر کند آن بیوفا از من جدایی، چون کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۴جسم خاکی را زغفلت چند معماری کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۵در سماع بی‌خودی چون دست بالا می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۶رشته جسم گران‌جان را ز سر وامی‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۷از تحمل خصم را چین از جبین وا می کنم غزل شمارهٔ ۵۴۱۸در ریاضِ آفرینش صد دل بی‌برگ را غزل شمارهٔ ۵۴۱۹پرتو مه را قیاس از نور انجم می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۰خاک را از آب روی خود گلستان می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۱گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۲چشم می‌پوشم نظر بر روی جانان می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۳قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۴پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنم غزل شمارهٔ ۵۴۲۵می شود پرشور هروادی که مجنونش منم غزل شمارهٔ ۵۴۲۶چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم غزل شمارهٔ ۵۴۲۷سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم غزل شمارهٔ ۵۴۲۸هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم غزل شمارهٔ ۵۴۲۹تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم غزل شمارهٔ ۵۴۳۰ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم غزل شمارهٔ ۵۴۳۱معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم غزل شمارهٔ ۵۴۳۲خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم غزل شمارهٔ ۵۴۳۳از حجاب عشق محروم از گل روی توییم غزل شمارهٔ ۵۴۳۴ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم غزل شمارهٔ ۵۴۳۵ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم غزل شمارهٔ ۵۴۳۶ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم غزل شمارهٔ ۵۴۳۷ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم غزل شمارهٔ ۵۴۳۸در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۳۹ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۰ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۱ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۲زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۳ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۴رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست غزل شمارهٔ ۵۴۴۵ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۶عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۷ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۸ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۴۹چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۰چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۱ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۲ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۳ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۴لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۵گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۶عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۷روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۸ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۵۹ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۶۰ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۶۱ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۴۶۲در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم غزل شمارهٔ ۵۴۶۳ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم غزل شمارهٔ ۵۴۶۴ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم غزل شمارهٔ ۵۴۶۵از شکست آرزو قند مکرر می خوریم غزل شمارهٔ ۵۴۶۶ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم غزل شمارهٔ ۵۴۶۷ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم غزل شمارهٔ ۵۴۶۸ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم غزل شمارهٔ ۵۴۶۹ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۰گرد باد دامن صحرای بی سامانیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۱چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۲در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۳مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۴عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۵ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۶ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۷دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم غزل شمارهٔ ۵۴۷۸دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم غزل شمارهٔ ۵۴۷۹گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم غزل شمارهٔ ۵۴۸۰گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم غزل شمارهٔ ۵۴۸۱حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم غزل شمارهٔ ۵۴۸۲ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم غزل شمارهٔ ۵۴۸۳نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم غزل شمارهٔ ۵۴۸۴ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم غزل شمارهٔ ۵۴۸۵در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم غزل شمارهٔ ۵۴۸۶ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستم غزل شمارهٔ ۵۴۸۷نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم غزل شمارهٔ ۵۴۸۸به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتم غزل شمارهٔ ۵۴۸۹به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم غزل شمارهٔ ۵۴۹۰زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم غزل شمارهٔ ۵۴۹۱اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم غزل شمارهٔ ۵۴۹۲به رغبت نقد جان به یار سیمبر دادم غزل شمارهٔ ۵۴۹۳به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۴غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۵نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۶زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۷نخوردم نیش خاری تا وداع رنگ و بو کردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۸نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم غزل شمارهٔ ۵۴۹۹اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۰اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۱اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۲سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۳به هر حالی که باشد گرد گل همچون صبا گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۴پریشان چند در وحشت‌سرای آب و گل گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۵نه بهر آب از سوز دل بیتاب می گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۶شبی صدبار بر گرد دل افکار می‌گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۷به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۸ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردم غزل شمارهٔ ۵۵۰۹به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردم غزل شمارهٔ ۵۵۱۰نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردم غزل شمارهٔ ۵۵۱۱برآن می داردم همت که از افغان دهن بندم غزل شمارهٔ ۵۵۱۲دل صد پاره خود را به زلف یار می بندم غزل شمارهٔ ۵۵۱۳به پیغام زبانی از دهان یار خرسندم غزل شمارهٔ ۵۵۱۴نمی خوردم غم دنیا اگر دیندار می بودم غزل شمارهٔ ۵۵۱۵زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقم غزل شمارهٔ ۵۵۱۶ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدم غزل شمارهٔ ۵۵۱۷ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدم غزل شمارهٔ ۵۵۱۸بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدم غزل شمارهٔ ۵۵۱۹پس از عمری ز چشمت یک نگاه آشنا دیدم غزل شمارهٔ ۵۵۲۰نبرد از سینه جام باده گلرنگ زنگارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۱چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۲زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۳به ظاهر گرچه مهری بر لب خاموش خود دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۴ز خوی نازک آن سیمبر چندان حذر دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۵دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۶پریشان خاطری آماده از صد رهگذر دارد غزل شمارهٔ ۵۵۲۷به دل زخم نمایانی چو پرگار از دو سر دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۸به صورت گرچه بر رخسار مه رویان نظر دارم غزل شمارهٔ ۵۵۲۹حریفی کو که راه خانه خمار بردارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۰برو ساقی که من در جام صهبای دگر دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۱امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۲شبستان جهان را روش از صدق بیان دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۳هزاران معنی پیچیده در زلف سخن دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۴من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۵نمی دانم چه نسبت با نسیم پیرهن دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۶شد افزون از شهادت شوق بیتابی که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۷چه سازد گرد کلفت با دل شادی که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۸به قلب عشق می‌تازد دل زاری که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۳۹ز دامن نگذرد پای زمین گیری که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۰نمی آید برون از پرده آوازی که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۱زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۲دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۳اگر چه چون دعا از دست خود یک کف زمین دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۴غبار خط یارم توتیا در آستین دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۵به دست بسته دستی در سخاوت چون سبو دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۶اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۷نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۸لب خشک و دل خونین و چشم پر نمی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۴۹نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۵۰نیم غمگین چو سرو از بی بریها شادیی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۵۱به دنیا دست از دامان عقبی برنمی دارم غزل شمارهٔ ۵۵۵۲از آن چون زلف ماتم دیدگان ژولیده زنجیرم غزل شمارهٔ ۵۵۵۳خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم غزل شمارهٔ ۵۵۵۴نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم غزل شمارهٔ ۵۵۵۵به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم غزل شمارهٔ ۵۵۵۶ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم غزل شمارهٔ ۵۵۵۷ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم غزل شمارهٔ ۵۵۵۸من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم غزل شمارهٔ ۵۵۵۹همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۰اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۱چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۲نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۳به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۴ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۵دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۶ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم غزل شمارهٔ ۵۵۶۷غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم غزل شمارهٔ ۵۵۶۸نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم غزل شمارهٔ ۵۵۶۹دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم غزل شمارهٔ ۵۵۷۰نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم غزل شمارهٔ ۵۵۷۱نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۲اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۳کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟غزل شمارهٔ ۵۵۷۴ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۵ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۶شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۷خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۸سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم غزل شمارهٔ ۵۵۷۹ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانم غزل شمارهٔ ۵۵۸۰چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم غزل شمارهٔ ۵۵۸۱بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم غزل شمارهٔ ۵۵۸۲ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم غزل شمارهٔ ۵۵۸۳قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم غزل شمارهٔ ۵۵۸۴گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم غزل شمارهٔ ۵۵۸۵فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینم غزل شمارهٔ ۵۵۸۶تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمی‌بینم غزل شمارهٔ ۵۵۸۷ز ناکامی گل از همصحبتان یار می چینم غزل شمارهٔ ۵۵۸۸ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم غزل شمارهٔ ۵۵۸۹نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهم غزل شمارهٔ ۵۵۹۰دل پرخون از آن زلف شکارانداز می‌خواهم غزل شمارهٔ ۵۵۹۱نوای عندلیبان را زهم نگسسته می خواهم غزل شمارهٔ ۵۵۹۲رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهم غزل شمارهٔ ۵۵۹۳زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم غزل شمارهٔ ۵۵۹۴ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم غزل شمارهٔ ۵۵۹۵نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم غزل شمارهٔ ۵۵۹۶گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم غزل شمارهٔ ۵۵۹۷به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم غزل شمارهٔ ۵۵۹۸اشک در دیده غم دیده نگیرد آرام غزل شمارهٔ ۵۵۹۹در بهاران دل دیوانه نگیرد آرام غزل شمارهٔ ۵۶۰۰از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام غزل شمارهٔ ۵۶۰۱من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۲به نظربازی از آن تنگ شکر ساخته‌ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۳تا نظر از گل رخسار تو برداشته ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۴تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۵دست بر زلف پریشان سخن یافته ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۶غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده‌ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۷دست در دامن آن زلف معنبر زده ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۸گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده ام غزل شمارهٔ ۵۶۰۹گر شوی با خبر از سوز دل بیتابم غزل شمارهٔ ۵۶۱۰رفت آن روز که دامان بهار از دستم غزل شمارهٔ ۵۶۱۱به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم غزل شمارهٔ ۵۶۱۲سوختم بس که به دنبال تمنا رفتم غزل شمارهٔ ۵۶۱۳عالم بیخبری بود بهشت آبادم غزل شمارهٔ ۵۶۱۴بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم غزل شمارهٔ ۵۶۱۵اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادم غزل شمارهٔ ۵۶۱۶عمرها تربیت دیده بینا کردم غزل شمارهٔ ۵۶۱۷در مصافی که من از آه علم وا کردم غزل شمارهٔ ۵۶۱۸قطع امید ز هجران و وصالش کردم غزل شمارهٔ ۵۶۱۹مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردم غزل شمارهٔ ۵۶۲۰یاد آن عهد که در بحر سفر می‌کردم غزل شمارهٔ ۵۶۲۱دست در دامن رنگین بهاری نزدم غزل شمارهٔ ۵۶۲۲فیض در بیخبری بود چو هشیار شدم غزل شمارهٔ ۵۶۲۳چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟غزل شمارهٔ ۵۶۲۴شفق آلود شراب است مگر دستارم؟غزل شمارهٔ ۵۶۲۵طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارم غزل شمارهٔ ۵۶۲۶قطره بی سرو پایم دل دریا دارم غزل شمارهٔ ۵۶۲۷جگری تشنه تر از وادی محشر دارم غزل شمارهٔ ۵۶۲۸چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟غزل شمارهٔ ۵۶۲۹از دل سوخته اخگر به گریبان دارم غزل شمارهٔ ۵۶۳۰جگری سوخته چون لاله ایمن دارم غزل شمارهٔ ۵۶۳۱از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم غزل شمارهٔ ۵۶۳۲کرده ام نذر که از دست سبو نگذارم غزل شمارهٔ ۵۶۳۳چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟غزل شمارهٔ ۵۶۳۴چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟غزل شمارهٔ ۵۶۳۵تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟غزل شمارهٔ ۵۶۳۶جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟غزل شمارهٔ ۵۶۳۷چند در دایره مردم عاقل باشم؟غزل شمارهٔ ۵۶۳۸من که از داغ جنون ساغر سرشار کشم غزل شمارهٔ ۵۶۳۹منم آن سیل که دریا نکند خاموشم غزل شمارهٔ ۵۶۴۰تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشم غزل شمارهٔ ۵۶۴۱بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالم غزل شمارهٔ ۵۶۴۲گوش ناز تو به فریاد حزین می مالم غزل شمارهٔ ۵۶۴۳شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلمم غزل شمارهٔ ۵۶۴۴چشم بیمار بلایی است که من می دانم غزل شمارهٔ ۵۶۴۵کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟غزل شمارهٔ ۵۶۴۶هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنم غزل شمارهٔ ۵۶۴۷من نه آنم که چو گلچین در گلزار زنم غزل شمارهٔ ۵۶۴۸چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنم غزل شمارهٔ ۵۶۴۹حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۰گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۱چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۲من که از شرم گذارم چو خیال تو کنم غزل شمارهٔ ۵۶۵۳رخنه در سنگ اگر از آه سحرگاه کنم غزل شمارهٔ ۵۶۵۴دست در یوزه خسیسانه به بالا چه کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۵با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۶شکوه از کجروی طالع وارون چه کنم؟غزل شمارهٔ ۵۶۵۷به که بردیده گستاخ تمنا فکنم غزل شمارهٔ ۵۶۵۸به که در پیش تو اظهار محبت نکنم غزل شمارهٔ ۵۶۵۹تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم غزل شمارهٔ ۵۶۶۰چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟غزل شمارهٔ ۵۶۶۱بسته تر شد دل من داد چو خط دست به هم غزل شمارهٔ ۵۶۶۲برگ عیش خود از آن تازه چمن می خواهم غزل شمارهٔ ۵۶۶۳ما به ناسازی ابنای زمان ساخته ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۴ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساخته ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۵نقد جان در بغل از بهر نثار آمده ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۶ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۷گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۸ما ز بیقدری اگر لایق دیدار نه ایم غزل شمارهٔ ۵۶۶۹از غم زلف تو در دام بلا افتادیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۰صفحه دل، سیه از مشق تمنا کردیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۱جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۲خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۳صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۴گرچه از وعده احسان فلک پیر شدیم غزل شمارهٔ ۵۶۷۵خواب سنگینی از افسانه غفلت داریم غزل شمارهٔ ۵۶۷۶چشم امید به مژگان تر خود داریم غزل شمارهٔ ۵۶۷۷گرچه از طول امل پا به سلاسل داریم غزل شمارهٔ ۵۶۷۸هر چه احسان تو داده است به ما آن داریم غزل شمارهٔ ۵۶۷۹گرچه پیریم تمنای جوانی داریم غزل شمارهٔ ۵۶۸۰ما لب خشک قناعت لب نان می دانیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۱خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۲چند در پرده دل باده گلنار زنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۳دل به این عمر سبکسیر چرا شاد کنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۴چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۵پیش دل شرح زر و گوهر دنیا چه کنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۶عشق کو تا (به) نم اشک نظر تازه کنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۷نوبهارست بیا روی به میخانه کنیم غزل شمارهٔ ۵۶۸۸روزگاری است ز دل نقش خودی می‌شویم غزل شمارهٔ ۵۶۸۹ما نه زان بیخبرانیم که هشیار شویم غزل شمارهٔ ۵۶۹۰مختلف چند ازین پرده نیرنگ شویم غزل شمارهٔ ۵۶۹۱آنقدر عقل نداریم که فرزانه شویم غزل شمارهٔ ۵۶۹۲چه خیال است که دیوانه و شیدا نشویم؟غزل شمارهٔ ۵۶۹۳گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمام غزل شمارهٔ ۵۶۹۴به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمام غزل شمارهٔ ۵۶۹۵به حرف و صوت ز بوس و کنار ساخته ام غزل شمارهٔ ۵۶۹۶چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده ام غزل شمارهٔ ۵۶۹۷چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده ام غزل شمارهٔ ۵۶۹۸سبک به چشم تو از شیوه وفا شده‌ام غزل شمارهٔ ۵۶۹۹برون نیامده از برگ بی ثمر شده ام غزل شمارهٔ ۵۷۰۰چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده ام غزل شمارهٔ ۵۷۰۱به توبه راهنمون گشت باده نابم غزل شمارهٔ ۵۷۰۲ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبم غزل شمارهٔ ۵۷۰۳ادب گذشته بر روی یکدیگر دستم غزل شمارهٔ ۵۷۰۴مرا که هست به دل کوه آهن از مردم غزل شمارهٔ ۵۷۰۵ز سادگی است تمنای سود ازین مردم غزل شمارهٔ ۵۷۰۶منم که از جگر لاله داغ می دزدم غزل شمارهٔ ۵۷۰۷ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل غزل شمارهٔ ۵۷۰۸ز ناروایی خود این چنین که خوار شدم غزل شمارهٔ ۵۷۰۹اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم غزل شمارهٔ ۵۷۱۰به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندم غزل شمارهٔ ۵۷۱۱جمال یوسف ازین تیره خاکدان دیدم غزل شمارهٔ ۵۷۱۲ز ابر تربیت روزگار نومیدم غزل شمارهٔ ۵۷۱۳به جرم این که متاع هنر بود بارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۴گمان مبر که بغیر از تو آشنا دارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۵به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۶ز سر کلاه نمد را چگونه بردارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۷ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۸ز خال روز سیاهی که داشتم دارم غزل شمارهٔ ۵۷۱۹چگونه درد خود از مردمان نهان دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۰کنون که با تو مکان در یک انجمن دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۱چو خامه معنی نازک در آستین دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۲نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۳ز ضعف اگر نفس بال بسته ای دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۴لب خموش و زبان گزیده‌ای دارم غزل شمارهٔ ۵۷۲۵درین سفر که توکل شده است راهبرم غزل شمارهٔ ۵۷۲۶به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورم غزل شمارهٔ ۵۷۲۷به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرم غزل شمارهٔ ۵۷۲۸منم که فیض شراب از کتاب می گیرم غزل شمارهٔ ۵۷۲۹ز بیم هجر شب وصل یار می لرزم غزل شمارهٔ ۵۷۳۰اگر چه در چمن روزگار خار و خسم غزل شمارهٔ ۵۷۳۱ز خال گوشه ابروی یار می ترسم غزل شمارهٔ ۵۷۳۲چنان که نیل بود مانع رسیدن چشم غزل شمارهٔ ۵۷۳۳مرا که گفت که دست از عنان یار کشم غزل شمارهٔ ۵۷۳۴ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگم غزل شمارهٔ ۵۷۳۵ز بردباری ما خوار و زار شد عالم غزل شمارهٔ ۵۷۳۶ز گمرهی خود از روی رهنما خجلم غزل شمارهٔ ۵۷۳۷از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم غزل شمارهٔ ۵۷۳۸اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم غزل شمارهٔ ۵۷۳۹بس است روی دلی مشت استخوان مرا غزل شمارهٔ ۵۷۴۰ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم غزل شمارهٔ ۵۷۴۱منم که قیمت یاقوت داغ می دانم غزل شمارهٔ ۵۷۴۲منم که مصرف نقد نگاه می دانم غزل شمارهٔ ۵۷۴۳ستاره سوخته آتشین عذارانم غزل شمارهٔ ۵۷۴۴اگر چه با گل دمساز می شود شبنم غزل شمارهٔ ۵۷۴۵به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم غزل شمارهٔ ۵۷۴۶چگونه توبه ز می موسوم بهار کنم غزل شمارهٔ ۵۷۴۷چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم غزل شمارهٔ ۵۷۴۸بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنم غزل شمارهٔ ۵۷۴۹چگونه پیش رخ نازک تو آه کنم غزل شمارهٔ ۵۷۵۰دلم ز پاسِ نفس تار می‌شود، چه کنم غزل شمارهٔ ۵۷۵۱اگر به روی تو بار دگر نظاره کنم غزل شمارهٔ ۵۷۵۲صفای روی ترا از نقاب می‌بینم غزل شمارهٔ ۵۷۵۳ز خط طراوت رخسار یار می بینم غزل شمارهٔ ۵۷۵۴چو عکس چهره خود در پیاله می بینم غزل شمارهٔ ۵۷۵۵به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم غزل شمارهٔ ۵۷۵۶اثر ز غنچه درین گلستان نمی‌بینم غزل شمارهٔ ۵۷۵۷کجاست جذبه عشقی که بر کنار روم غزل شمارهٔ ۵۷۵۸من آن نیم که به گلشن به اختیار روم غزل شمارهٔ ۵۷۵۹به هر که باده دهد یار، من خراب شوم غزل شمارهٔ ۵۷۶۰چراغ طور نسوزد اگر کلیم شوم غزل شمارهٔ ۵۷۶۱درین جهان نشود حال آن جهان معلوم غزل شمارهٔ ۵۷۶۲هوالغفور ز جوش شراب می‌شنوم غزل شمارهٔ ۵۷۶۳پیام دوست ز باد بهار می‌شنوم غزل شمارهٔ ۵۷۶۴شدند جمع دل و زلف از آشنایی هم غزل شمارهٔ ۵۷۶۵نه می به جام و نه گل در کنار می‌خواهم غزل شمارهٔ ۵۷۶۶کجاست باده که ناموس را به آب دهم غزل شمارهٔ ۵۷۶۷به مهر داغ رسیده است جمله اعضایم غزل شمارهٔ ۵۷۶۸به اشک درد دل خود نوشته سر دادیم غزل شمارهٔ ۵۷۶۹به دوست پی زدل خونچکان خود بردیم غزل شمارهٔ ۵۷۷۰ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریم غزل شمارهٔ ۵۷۷۱چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم غزل شمارهٔ ۵۷۷۲عنان گسسته تر از سیل در بیابانیم غزل شمارهٔ ۵۷۷۳به جای باده اگر در پیاله آب کنیم غزل شمارهٔ ۵۷۷۴ز بحر کسب هوا چند چون حباب کنیم؟غزل شمارهٔ ۵۷۷۵ز بوستان تو عشق بلند می گویم غزل شمارهٔ ۵۷۷۶چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم غزل شمارهٔ ۵۷۷۷جنون کجاست که دستی به کار بگشاییم غزل شمارهٔ ۵۷۷۸از سردی جهان لب گفتار بسته ام غزل شمارهٔ ۵۷۷۹زین نه صدف به روشنی دل گذشته ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۰روی سخن ز آینه‌رویان ندیده‌ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۱روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۲سر بر فلک ز همت والا کشیده ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۳از آفتاب رنگ نبازد ستاره ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۴در عین وصل داغ جدایی چو لاله ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۵رنگین شده است بس که ز خونین ترانه‌ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۶تا شد به داغ عشق هم آغوش سینه ام غزل شمارهٔ ۵۷۸۷هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبم غزل شمارهٔ ۵۷۸۸هر چند از گهر صدف آسا لبالبم غزل شمارهٔ ۵۷۸۹امشب که داغ بر دل افگار سوختم غزل شمارهٔ ۵۷۹۰دلتنگ از ملامت اغیار نیستم غزل شمارهٔ ۵۷۹۱تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتم غزل شمارهٔ ۵۷۹۲با هرکه روی حرف به جز یار داشتم غزل شمارهٔ ۵۷۹۳از دست رفت دامن یاری که داشتم غزل شمارهٔ ۵۷۹۴چون زلف دست بر کمر یار یافتم غزل شمارهٔ ۵۷۹۵چشم دلم ستاره فشان بود صبحدم غزل شمارهٔ ۵۷۹۶امشب به آه سرد ره خواب می‌زدم غزل شمارهٔ ۵۷۹۷از خاکیان ز صافی طینت جدا شدم غزل شمارهٔ ۵۷۹۸با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدم غزل شمارهٔ ۵۷۹۹بی خواست بس که بار دل گلستان شدم غزل شمارهٔ ۵۸۰۰عمری چو گرد در قدم کاروان شدم غزل شمارهٔ ۵۸۰۱موی میان نبود که من همچو مو شدم غزل شمارهٔ ۵۸۰۲خط تو ریشه در رگ جان می دواندم غزل شمارهٔ ۵۸۰۳با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم غزل شمارهٔ ۵۸۰۴تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟غزل شمارهٔ ۵۸۰۵همت بلند نام شد از طبع سرکشم غزل شمارهٔ ۵۸۰۶چشمی به گریه تر نشد از دود آتشم غزل شمارهٔ ۵۸۰۷از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم غزل شمارهٔ ۵۸۰۸از گوهر سرشک بود آب و تاب چشم غزل شمارهٔ ۵۸۰۹از گریه شبانه فزاید جلای چشم غزل شمارهٔ ۵۸۱۰از زلف او چگونه دل ناتوان کشم؟غزل شمارهٔ ۵۸۱۱آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟غزل شمارهٔ ۵۸۱۲از روی نرم سرزنش خار می کشم غزل شمارهٔ ۵۸۱۳اول سری به رخنه دیوار می کشم غزل شمارهٔ ۵۸۱۴تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشم غزل شمارهٔ ۵۸۱۵از فکر خلق عشق خدا کرد فارغم غزل شمارهٔ ۵۸۱۶سرگرم عشقم از غم دستار فارغم غزل شمارهٔ ۵۸۱۷دل را ز جوش گریه نگردید تاب کم غزل شمارهٔ ۵۸۱۸از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم غزل شمارهٔ ۵۸۱۹چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم غزل شمارهٔ ۵۸۲۰کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟غزل شمارهٔ ۵۸۲۱چون شمع چند من به زبان گفتگو کنم؟غزل شمارهٔ ۵۸۲۲آغاز خط مفارقت از یار می‌کنم غزل شمارهٔ ۵۸۲۳روزی که چشم بر رخ او باز می کنم غزل شمارهٔ ۵۸۲۴دل را جلا به دیده نمناک می کنم غزل شمارهٔ ۵۸۲۵لب چون صدف به آب گهر تر نمی‌کنم غزل شمارهٔ ۵۸۲۶نزدیک من میا که ز خود دور می شوم غزل شمارهٔ ۵۸۲۷نتوان گرفت روزی هم از دهان هم غزل شمارهٔ ۵۸۲۸می می کشند لاله عذاران ز روی هم غزل شمارهٔ ۵۸۲۹تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟غزل شمارهٔ ۵۸۳۰سنجد کسی که باده و تریاک را به هم غزل شمارهٔ ۵۸۳۱کاری مکن که رو به در آسمان نهم غزل شمارهٔ ۵۸۳۲دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۳از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۴عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۵طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۶خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۷خرسند با هزار تمنی نشسته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۸ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۳۹این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۰جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۱از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۲ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۳یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۴ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۵ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۶هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۷ما نام خود ز صفحهٔ دل‌ها سترده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۸ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۴۹خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست غزل شمارهٔ ۵۸۵۰ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۱ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۲ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۳ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۴چندین کتاب در گرو باده کرده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۵از آه دام موج به دریا فکنده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۶ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۷ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۸ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۵۹ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۰مادام را ز دانه صیاد دیده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۱ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۲ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۳در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۴ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۵تا واله نظاره آن ماهپاره ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۶ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم غزل شمارهٔ ۵۸۶۷داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم غزل شمارهٔ ۵۸۶۸ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم غزل شمارهٔ ۵۸۶۹چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۰ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۱ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۲ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۳هموار از درشتی چرخ دغا شدیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۴نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما غزل شمارهٔ ۵۸۷۵ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۶ما در شکست گوهر یکدانه خودیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۷با هر که شکوه از دل افگار می بریم غزل شمارهٔ ۵۸۷۸در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم غزل شمارهٔ ۵۸۷۹گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۰ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۱تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟غزل شمارهٔ ۵۸۸۲ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟غزل شمارهٔ ۵۸۸۳ما درد را به ذوق می ناب می کشیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۴ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۵با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۶آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۷چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۸خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم غزل شمارهٔ ۵۸۸۹در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟غزل شمارهٔ ۵۸۹۰آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم غزل شمارهٔ ۵۸۹۱از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم غزل شمارهٔ ۵۸۹۲ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم غزل شمارهٔ ۵۸۹۳برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم غزل شمارهٔ ۵۸۹۴بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است غزل شمارهٔ ۵۸۹۵ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم غزل شمارهٔ ۵۸۹۶افزود گرانباری غفلت ز شتابم غزل شمارهٔ ۵۸۹۷روشن ز فروغ می ناب است حیاتم غزل شمارهٔ ۵۸۹۸آن حال ندارم که به فکر دگر افتم غزل شمارهٔ ۵۸۹۹تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم غزل شمارهٔ ۵۹۰۰پیش از گل رخسار تو افروخته بودم غزل شمارهٔ ۵۹۰۱فریاد که از کوتهی بخت ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۰۲آتش به دل از گرمی این مرحله دارم غزل شمارهٔ ۵۹۰۳وقت است که داغی به دل دام گذارم غزل شمارهٔ ۵۹۰۴آن قدر ندارم که سزاوار تو باشم غزل شمارهٔ ۵۹۰۵از تلخ زبانان نشود پست خروشم غزل شمارهٔ ۵۹۰۶دستی که به جامی نشود رهزن هوشم غزل شمارهٔ ۵۹۰۷بیخود ز نوای دل دیوانه خویشم غزل شمارهٔ ۵۹۰۸تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟غزل شمارهٔ ۵۹۰۹در هر که ترا دیده به حسرت نگرانم غزل شمارهٔ ۵۹۱۰جان را به دم خنجر قاتل برسانم غزل شمارهٔ ۵۹۱۱کو بخت که در میکده با یار نشینم؟غزل شمارهٔ ۵۹۱۲هر چند ز پیراهن بحرست کلاهم غزل شمارهٔ ۵۹۱۳تا روی عرقناک ترا دید نگاهم غزل شمارهٔ ۵۹۱۴از بخت سیه پست نگردید نوایم غزل شمارهٔ ۵۹۱۵کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟غزل شمارهٔ ۵۹۱۶ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیم غزل شمارهٔ ۵۹۱۷از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم غزل شمارهٔ ۵۹۱۸در پله آغاز ز انجام گذشتیم غزل شمارهٔ ۵۹۱۹خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۰ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۱کام دل ازان غنچه مستور گرفتیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۲از صبر عنان دل خود کام گرفتیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۳ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۴هرگز به خراش جگری شاد نگردیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۵ما زمزمه عشق به بازار فکندیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۶مستانه سر شیشه می باز گشودیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۷از ناله نی راز دل عشق شنیدیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۸چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم غزل شمارهٔ ۵۹۲۹سررشته مهر از می بیباک بریدیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۰یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۱تا سر به گریبان تماشا نکشیدیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۲ما طالع جمعیت اسباب نداریم غزل شمارهٔ ۵۹۳۳یک چشم زدن فرقت می تاب نداریم غزل شمارهٔ ۵۹۳۴ما فکر لباس و غم دستار نداریم غزل شمارهٔ ۵۹۳۵بر دل غم سیم و زر دنیا نگذاریم غزل شمارهٔ ۵۹۳۶ما فرق به تردستی حاتم نفروشیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۷اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۸تا در خم این کارگه شیشه گرانیم غزل شمارهٔ ۵۹۳۹آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم غزل شمارهٔ ۵۹۴۰برون نمی برد از فکر دوست عالم آبم غزل شمارهٔ ۵۹۴۱دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم غزل شمارهٔ ۵۹۴۲قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتم غزل شمارهٔ ۵۹۴۳ازان گشاده جبین جام پر شراب گرفتم غزل شمارهٔ ۵۹۴۴مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۴۵به سینه تخم امیدی چو شوره زار ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۴۶چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابم غزل شمارهٔ ۵۹۴۷از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم غزل شمارهٔ ۵۹۴۸با آن که من ندارم کاری به کار مردم غزل شمارهٔ ۵۹۴۹چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینم غزل شمارهٔ ۵۹۵۰از باد دستی خود ما میکشان خرابیم غزل شمارهٔ ۵۹۵۱می شود از دم زدن خراب وجودم غزل شمارهٔ ۵۹۵۲حوصله وصل آن نگار ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۵۳حوصله وصل آن نگار ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۵۴سوخته جانم غم وسیله ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۵۵چین ز جبین در مقام جنگ گشایم غزل شمارهٔ ۵۹۵۶به وحشت ز دنیا سلامت گزیدم غزل شمارهٔ ۵۹۵۷ترم چون حباب از هوایی که دارم غزل شمارهٔ ۵۹۵۸ازان زلف یک مو جدایی ندارم غزل شمارهٔ ۵۹۵۹در سخن بر نیاید آوازم غزل شمارهٔ ۵۹۶۰ما خراباتی و نظر بازیم غزل شمارهٔ ۵۹۶۱چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم غزل شمارهٔ ۵۹۶۲همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم غزل شمارهٔ ۵۹۶۳تحفه طور شراری داریم غزل شمارهٔ ۵۹۶۴بده می که بر قلب گردون زنیم!غزل شمارهٔ ۵۹۶۵از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان غزل شمارهٔ ۵۹۶۶خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسی غزل شمارهٔ ۵۹۶۷سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟غزل شمارهٔ ۵۹۶۸از نگاه خیره چشم یار می گردد گران غزل شمارهٔ ۵۹۶۹دیدن بی حاصلان بر آسمان باشد گران غزل شمارهٔ ۵۹۷۰بر سر آشفتگان دستار می باشد گران غزل شمارهٔ ۵۹۷۱می کند گل زردرویی از شراب دیگران غزل شمارهٔ ۵۹۷۲شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزان غزل شمارهٔ ۵۹۷۳خاک را دامان پر زر می کند فصل خزان غزل شمارهٔ ۵۹۷۴بر سر بالین بی دردان گل احمر فشان غزل شمارهٔ ۵۹۷۵ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقان غزل شمارهٔ ۵۹۷۶باده گلگون نمی آید به کار عاشقان غزل شمارهٔ ۵۹۷۷ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان غزل شمارهٔ ۵۹۷۸از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگان غزل شمارهٔ ۵۹۷۹فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان غزل شمارهٔ ۵۹۸۰سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان غزل شمارهٔ ۵۹۸۱مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان غزل شمارهٔ ۵۹۸۲مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان غزل شمارهٔ ۵۹۸۳کرسی دارست اوج اعتبار این جهان غزل شمارهٔ ۵۹۸۴هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان غزل شمارهٔ ۵۹۸۵اول ما نیستی و آخر ما نیستی است غزل شمارهٔ ۵۹۸۶با لب او کار دندان می کند سین سخن غزل شمارهٔ ۵۹۸۷شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن غزل شمارهٔ ۵۹۸۸عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن غزل شمارهٔ ۵۹۸۹شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۰در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۱بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۲چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟غزل شمارهٔ ۵۹۹۳فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۴از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۵چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟غزل شمارهٔ ۵۹۹۶گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۷چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟غزل شمارهٔ ۵۹۹۸آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن غزل شمارهٔ ۵۹۹۹تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن غزل شمارهٔ ۶۰۰۰دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟غزل شمارهٔ ۶۰۰۱نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن غزل شمارهٔ ۶۰۰۲نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن غزل شمارهٔ ۶۰۰۳بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن غزل شمارهٔ ۶۰۰۴چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟غزل شمارهٔ ۶۰۰۵نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن غزل شمارهٔ ۶۰۰۶پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن غزل شمارهٔ ۶۰۰۷پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن غزل شمارهٔ ۶۰۰۸راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن غزل شمارهٔ ۶۰۰۹کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۰اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۱موج دریا را نباشد اختیار خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۲به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۳چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟غزل شمارهٔ ۶۰۱۴آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۵تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۶برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۷هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۸عشق در بند گران است از وفای خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۱۹پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن غزل شمارهٔ ۶۰۲۰حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن غزل شمارهٔ ۶۰۲۱در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن غزل شمارهٔ ۶۰۲۲سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۳در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۴دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۵نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۶هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۷می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۸می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن غزل شمارهٔ ۶۰۲۹چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن غزل شمارهٔ ۶۰۳۰دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۱لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۲باده با رندان صافی سینه می باید زدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۳باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۴تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۵تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۳۶چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۳۷بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۳۸چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن غزل شمارهٔ ۶۰۳۹استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۰عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۱شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۲ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی غزل شمارهٔ ۶۰۴۳خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۴در حضور بلبلان خاموش می باید شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۵پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۶مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۷از سرانجام سفر غافل نمی باید شدن غزل شمارهٔ ۶۰۴۸چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۴۹چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۵۰گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن غزل شمارهٔ ۶۰۵۱عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدن غزل شمارهٔ ۶۰۵۲با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن غزل شمارهٔ ۶۰۵۳زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۵۴چند با من سرکش ای سرو روان خواهی شدن؟غزل شمارهٔ ۶۰۵۵بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدن غزل شمارهٔ ۶۰۵۶غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زن غزل شمارهٔ ۶۰۵۷آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن غزل شمارهٔ ۶۰۵۸از خموشی مشت خاک بر دهان قال زن غزل شمارهٔ ۶۰۵۹نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزن غزل شمارهٔ ۶۰۶۰با توانایی به اهل فقر استغنا مزن غزل شمارهٔ ۶۰۶۱حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزن غزل شمارهٔ ۶۰۶۲چرخ را خاکستری از برق سودا کرد حسن غزل شمارهٔ ۶۰۶۳می گدازد شیشه دل را می رنگین حسن غزل شمارهٔ ۶۰۶۴گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطن غزل شمارهٔ ۶۰۶۵چون سکندر خانهٔ عمر از اثر آباد کن غزل شمارهٔ ۶۰۶۶روز چون روشن شود زان روی انور یاد کن غزل شمارهٔ ۶۰۶۷با کمند زلف تسخیر دل افگار کن غزل شمارهٔ ۶۰۶۸زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کن غزل شمارهٔ ۶۰۶۹بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۰مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۱سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۲سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۳صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۴سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۵ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۶ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کن غزل شمارهٔ ۶۰۷۷صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکن غزل شمارهٔ ۶۰۷۸گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکن غزل شمارهٔ ۶۰۷۹نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۰صید دل زین بیش با موی میان خود مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۱سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۲ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۳بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۴در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۵دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۶رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۷مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۸شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن غزل شمارهٔ ۶۰۸۹از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن غزل شمارهٔ ۶۰۹۰تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن غزل شمارهٔ ۶۰۹۱چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن غزل شمارهٔ ۶۰۹۲آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من غزل شمارهٔ ۶۰۹۳شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من غزل شمارهٔ ۶۰۹۴دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من غزل شمارهٔ ۶۰۹۵می گذشت از پرده های آسمان فریاد من غزل شمارهٔ ۶۰۹۶هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من غزل شمارهٔ ۶۰۹۷چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من غزل شمارهٔ ۶۰۹۸نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من غزل شمارهٔ ۶۰۹۹چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟غزل شمارهٔ ۶۱۰۰می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من غزل شمارهٔ ۶۱۰۱آه می دزدد نفس در سینه افگار من غزل شمارهٔ ۶۱۰۲آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور من غزل شمارهٔ ۶۱۰۳مغز را آشفته می سازد دل پر شور من غزل شمارهٔ ۶۱۰۴دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من غزل شمارهٔ ۶۱۰۵بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟غزل شمارهٔ ۶۱۰۶دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من غزل شمارهٔ ۶۱۰۷بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من غزل شمارهٔ ۶۱۰۸از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من غزل شمارهٔ ۶۱۰۹بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من غزل شمارهٔ ۶۱۱۰چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟غزل شمارهٔ ۶۱۱۱از هواداران شود دایم مکدر شمع من غزل شمارهٔ ۶۱۱۲آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من غزل شمارهٔ ۶۱۱۳بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من غزل شمارهٔ ۶۱۱۴از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من غزل شمارهٔ ۶۱۱۵سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من غزل شمارهٔ ۶۱۱۶نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من غزل شمارهٔ ۶۱۱۷با سیه چشمان بود بزم می گلگون من غزل شمارهٔ ۶۱۱۸گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من غزل شمارهٔ ۶۱۱۹پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است غزل شمارهٔ ۶۱۲۰اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من غزل شمارهٔ ۶۱۲۱عشقبازی بود دایم در جهان آیین من غزل شمارهٔ ۶۱۲۲می کند در پرده دل سیر دایم آه من غزل شمارهٔ ۶۱۲۳چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من غزل شمارهٔ ۶۱۲۴بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من غزل شمارهٔ ۶۱۲۵بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من غزل شمارهٔ ۶۱۲۶می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من غزل شمارهٔ ۶۱۲۷آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من غزل شمارهٔ ۶۱۲۸بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن غزل شمارهٔ ۶۱۲۹کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟غزل شمارهٔ ۶۱۳۰عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۱ناله را درد از دل افگار می آرد برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۲ناله نی از جگرها آه می آرد برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۳خط سر از خال لب جانانه می آرد برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۴جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۵دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۶حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۷شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۸نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۳۹چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۰ساقی از میخانه عالمتاب می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۱گوهر راز از دل بی تاب می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۲غم ز محنت خانه من شاد می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۳دشمن از غمخانه من شاد می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۴آه کی از جان دردآلود می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۵غم کجا از سینه بی غمخوار می آید برون؟غزل شمارهٔ ۶۱۴۶آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیار غزل شمارهٔ ۶۱۴۷پای ما تا از گل تعمیر می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۴۸دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟غزل شمارهٔ ۶۱۴۹راز عاشق از لب خاموش می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۰تا به عزم صید آن بی‌باک می‌آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۱گر بنالم خون ز چشم سنگ می‌آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۲چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۳از تن خاکی دل صد پاره می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۴کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟غزل شمارهٔ ۶۱۵۵ناله ما سینه چاک از سینه می آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۶عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۷خط به تمکین آید از لعل دلبر برون غزل شمارهٔ ۶۱۵۸دیده بی نور ما را کرد بینا پیرهن غزل شمارهٔ ۶۱۵۹تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن غزل شمارهٔ ۶۱۶۰دیده خونبار می خواهد نسیم پیرهن غزل شمارهٔ ۶۱۶۱مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستین غزل شمارهٔ ۶۱۶۲خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟غزل شمارهٔ ۶۱۶۳سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟غزل شمارهٔ ۶۱۶۴آن کف نظارگی، این از دو عالم می برد غزل شمارهٔ ۶۱۶۵جلوه مستانه آن سرو قامت را ببین غزل شمارهٔ ۶۱۶۶گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین غزل شمارهٔ ۶۱۶۷گلگل از می روی آتشناک جانان را ببین غزل شمارهٔ ۶۱۶۸نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببین غزل شمارهٔ ۶۱۶۹خال را در زیر زلف آن پری پیکر ببین غزل شمارهٔ ۶۱۷۰روی جانان را نهان در خط چون ریحان ببین غزل شمارهٔ ۶۱۷۱چشم خواب آلود او را در خم ابرو ببین غزل شمارهٔ ۶۱۷۲تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبین غزل شمارهٔ ۶۱۷۳ای لب لعل ترا خون یمن در آستین غزل شمارهٔ ۶۱۷۴پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازین غزل شمارهٔ ۶۱۷۵عشق ما را ظرف دنیا برنتابد بیش ازین غزل شمارهٔ ۶۱۷۶سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۷۷هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۷۸در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۷۹سایه تا افتاد ازان مشکین سلاسل بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۸۰ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۸۱می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمین غزل شمارهٔ ۶۱۸۲از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنین غزل شمارهٔ ۶۱۸۳می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخساران غزل شمارهٔ ۶۱۸۴نباشد لقمه ای بی خون دل بر خوان درویشان غزل شمارهٔ ۶۱۸۵اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکان غزل شمارهٔ ۶۱۸۶ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟غزل شمارهٔ ۶۱۸۷ز بی دردی نمی سازم به صندل دردسر پنهان غزل شمارهٔ ۶۱۸۸مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان غزل شمارهٔ ۶۱۸۹چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستن غزل شمارهٔ ۶۱۹۰به امید اقامت دل به اسباب جهان بستن غزل شمارهٔ ۶۱۹۱ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتن غزل شمارهٔ ۶۱۹۲خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادن غزل شمارهٔ ۶۱۹۳به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردن غزل شمارهٔ ۶۱۹۴به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردن غزل شمارهٔ ۶۱۹۵چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردن غزل شمارهٔ ۶۱۹۶عنان مصلحت در عشق می باید رها کردن غزل شمارهٔ ۶۱۹۷سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن غزل شمارهٔ ۶۱۹۸ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟غزل شمارهٔ ۶۱۹۹چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۰۰ز دل مجموعه ای هر روز املا می توان کردن غزل شمارهٔ ۶۲۰۱به حسن خلق دلها را مسخر می توان کردن غزل شمارهٔ ۶۲۰۲ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردن غزل شمارهٔ ۶۲۰۳به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردن غزل شمارهٔ ۶۲۰۴شراب لعل از لبهای دلبر می‌توان خوردن غزل شمارهٔ ۶۲۰۵فقیران را به چوب منع از درگاه خود راندن غزل شمارهٔ ۶۲۰۶جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودن غزل شمارهٔ ۶۲۰۷میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودن غزل شمارهٔ ۶۲۰۸میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدن غزل شمارهٔ ۶۲۰۹به زیر تیغ جانان از بصیرت نیست لرزیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۰ندارد حاصلی چون زاهدان خشک لرزیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۱مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۲مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۳به دامن برگ عیش از داغ پنهان می توان چیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۴مروت نیست می در پرده، ای رعنا رسانیدن غزل شمارهٔ ۶۲۱۵چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زن غزل شمارهٔ ۶۲۱۶زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشن غزل شمارهٔ ۶۲۱۷ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشن غزل شمارهٔ ۶۲۱۸دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کن غزل شمارهٔ ۶۲۱۹شب عیدست ساقی باده روشن مهیا کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۰قدم بر چشم من نه قلزم خون را تماشا کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۱چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۲سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۳خدایا قطره ام را شورش دریا کرامت کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۴برآورد از نهادت گرد عصیان، گریه ای سر کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۵به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۶سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کن غزل شمارهٔ ۶۲۲۷برای کام دنیا دامن دل بر میان مشکن غزل شمارهٔ ۶۲۲۸نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب من غزل شمارهٔ ۶۲۲۹به خاموشی بدل شد نغمه های دلفریب من غزل شمارهٔ ۶۲۳۰نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند من غزل شمارهٔ ۶۲۳۱سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار من غزل شمارهٔ ۶۲۳۲به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار من غزل شمارهٔ ۶۲۳۳نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از من غزل شمارهٔ ۶۲۳۴ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از من غزل شمارهٔ ۶۲۳۵نشان از بی وجودی نیست در روی زمین از من غزل شمارهٔ ۶۲۳۶به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ من غزل شمارهٔ ۶۲۳۷نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال من غزل شمارهٔ ۶۲۳۸گهی در بحر سرگردان و گاهی در سرابم من غزل شمارهٔ ۶۲۳۹ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من غزل شمارهٔ ۶۲۴۰نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من غزل شمارهٔ ۶۲۴۱ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین من غزل شمارهٔ ۶۲۴۲ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من غزل شمارهٔ ۶۲۴۳اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه من غزل شمارهٔ ۶۲۴۴به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من غزل شمارهٔ ۶۲۴۵دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۴۶به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۴۷ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۴۸منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۴۹ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۵۰چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۵۱شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۵۲نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۵۳اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهن غزل شمارهٔ ۶۲۵۴عالمی نیست که عزلت نبود بهتر از آن غزل شمارهٔ ۶۲۵۵آب شد بس که در آتشکده دل پیکان غزل شمارهٔ ۶۲۵۶ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنان غزل شمارهٔ ۶۲۵۷نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنان غزل شمارهٔ ۶۲۵۸چشم خورشید به رخسار تو باشد روشن غزل شمارهٔ ۶۲۵۹می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخن غزل شمارهٔ ۶۲۶۰چند دندان تأمل به جگر افشردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۱دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۲در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن غزل شمارهٔ ۶۲۶۳نیست مقدور علاج غم دنیا کردن غزل شمارهٔ ۶۲۶۴باده با حوصله ما چه تواند کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۵آه با دیده اختر چه تواند کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۶با گرانجانی تن دل چه تواند کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۷آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۸توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟غزل شمارهٔ ۶۲۶۹گر چو شبنم دل خود آب توانی کردن غزل شمارهٔ ۶۲۷۰پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندن غزل شمارهٔ ۶۲۷۱نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۲بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟غزل شمارهٔ ۶۲۷۳سرد شد دست و دعا صبح به یک خندیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۴پرده عیب جهان است نظر پوشیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۵من و دزدیده در آن چاک گریبان دیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۶نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۷کار دریاست ز هر موج خطر خندیدن غزل شمارهٔ ۶۲۷۸چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟غزل شمارهٔ ۶۲۷۹خون پامال بود شبنم گلزار وطن غزل شمارهٔ ۶۲۸۰خاک ره باش و تماشای تن آسانی کن غزل شمارهٔ ۶۲۸۱روی از خلق نگردانده به حق روی مکن غزل شمارهٔ ۶۲۸۲عاشق سلسله زلف گرهگیرم من غزل شمارهٔ ۶۲۸۳لب به نیسان نگشاید صدف دیده من غزل شمارهٔ ۶۲۸۴می کند آن که علاج دل بیچاره من غزل شمارهٔ ۶۲۸۵غنچه از باده نگردد گل خمیازه من غزل شمارهٔ ۶۲۸۶دلنشین است ز بس گوشه غمخانه من غزل شمارهٔ ۶۲۸۷گو مکن سایه کسی بر سر دیوانه من غزل شمارهٔ ۶۲۸۸غم دنیا نبود در دل دیوانه من غزل شمارهٔ ۶۲۸۹نیست امروز ز مژگان گهرافشانی من غزل شمارهٔ ۶۲۹۰من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟غزل شمارهٔ ۶۲۹۱نشود دام رهم جلوه هر تر دامن غزل شمارهٔ ۶۲۹۲داغ بر دل شدم از انجمن یار برون غزل شمارهٔ ۶۲۹۳جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۴ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۵اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۶خار غم از دل عشاق کم آید بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۷عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۸راز عشق از دل غمناک نیاید بیرون غزل شمارهٔ ۶۲۹۹غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۰۰شور عشق از دل دیوانه نیاید بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۰۱چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۰۲نیست در روی زمین سیمبری بهتر ازین غزل شمارهٔ ۶۳۰۳حذر کن از عرق روی لاله رخساران غزل شمارهٔ ۶۳۰۴به شکر این که نه ای، ای صراحی از دوران غزل شمارهٔ ۶۳۰۵هلال سیل فنایند خانه پردازان غزل شمارهٔ ۶۳۰۶خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسان غزل شمارهٔ ۶۳۰۷صدای پا نبود در خرام درویشان غزل شمارهٔ ۶۳۰۸مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان غزل شمارهٔ ۶۳۰۹دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان غزل شمارهٔ ۶۳۱۰اگر چه خاک کند کشته از نظر پنهان غزل شمارهٔ ۶۳۱۱نمی شود سخن راست در دهان پنهان غزل شمارهٔ ۶۳۱۲زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن غزل شمارهٔ ۶۳۱۳به آه گرم ز خود پاک می توان رفتن غزل شمارهٔ ۶۳۱۴سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتن غزل شمارهٔ ۶۳۱۵به درد و داغ توان گشت کامیاب سخن غزل شمارهٔ ۶۳۱۶گشوده است در فیض رخنه دیوار غزل شمارهٔ ۶۳۱۷خوش است مشق قناعت ز بوریا کردن غزل شمارهٔ ۶۳۱۸ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن غزل شمارهٔ ۶۳۱۹گرفتم این که نظر باز می توان کردن غزل شمارهٔ ۶۳۲۰ز عشق صبر تمنا نمی توان کردن غزل شمارهٔ ۶۳۲۱خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن غزل شمارهٔ ۶۳۲۲مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن غزل شمارهٔ ۶۳۲۳زکات صحت جسم است خسته پرسیدن غزل شمارهٔ ۶۳۲۴خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن غزل شمارهٔ ۶۳۲۵ز سینه غم به می ناب می توان چیدن غزل شمارهٔ ۶۳۲۶مباش درصدد بی شمار خندیدن غزل شمارهٔ ۶۳۲۷مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشن غزل شمارهٔ ۶۳۲۸چنان که سرمه سواد نظر کند روشن غزل شمارهٔ ۶۳۲۹ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟غزل شمارهٔ ۶۳۳۰مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن غزل شمارهٔ ۶۳۳۱رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن غزل شمارهٔ ۶۳۳۲نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن غزل شمارهٔ ۶۳۳۳به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن غزل شمارهٔ ۶۳۳۴شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن غزل شمارهٔ ۶۳۳۵حضور می طلبی سینه را مصفا کن غزل شمارهٔ ۶۳۳۶بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن غزل شمارهٔ ۶۳۳۷دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن غزل شمارهٔ ۶۳۳۸ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟غزل شمارهٔ ۶۳۳۹کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن غزل شمارهٔ ۶۳۴۰قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن غزل شمارهٔ ۶۳۴۱به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن غزل شمارهٔ ۶۳۴۲به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر غزل شمارهٔ ۶۳۴۳ز باده توبه در ایام نوبهار مکن غزل شمارهٔ ۶۳۴۴هوای جام صبوح و می شبانه مکن غزل شمارهٔ ۶۳۴۵صبا برون نرود از غبار خاطر من غزل شمارهٔ ۶۳۴۶زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من غزل شمارهٔ ۶۳۴۷به تن علاقه ندارد روان ساده من غزل شمارهٔ ۶۳۴۸اگر به سوخته جانی رسد شراره من غزل شمارهٔ ۶۳۴۹ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من غزل شمارهٔ ۶۳۵۰هلاک جلوه برق است آشیانه من غزل شمارهٔ ۶۳۵۱شده است در همه عالم سمر غریبی من غزل شمارهٔ ۶۳۵۲رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من غزل شمارهٔ ۶۳۵۳کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۵۴ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۵۵لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون غزل شمارهٔ ۶۳۵۶غم حریص ز دینار می شود افزون غزل شمارهٔ ۶۳۵۷ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین غزل شمارهٔ ۶۳۵۸ز بی قراری من می کند سفر بالین غزل شمارهٔ ۶۳۵۹در آتش است نعل می ناب دیگران غزل شمارهٔ ۶۳۶۰خون دل است باده گلفام عاشقان غزل شمارهٔ ۶۳۶۱چرخ مقوس است ترا خانه کمان غزل شمارهٔ ۶۳۶۲گشتم غبار و غیرت ناورد من همان غزل شمارهٔ ۶۳۶۳مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان غزل شمارهٔ ۶۳۶۴چند ای دل غمین به مداران گریستن؟غزل شمارهٔ ۶۳۶۵خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن غزل شمارهٔ ۶۳۶۶امروز رخ نشسته به خون جگر سخن غزل شمارهٔ ۶۳۶۷بوی گل و نسیم صبا می توان شدن غزل شمارهٔ ۶۳۶۸پیش قضای حق دم چون و چرا مزن غزل شمارهٔ ۶۳۶۹خاکم به چشم در نگه واپسین مزن غزل شمارهٔ ۶۳۷۰دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن غزل شمارهٔ ۶۳۷۱دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن غزل شمارهٔ ۶۳۷۲دل را به آتش نفس گرم آب کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۳ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۴از آب زندگی به شراب التفات کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۵چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۶ساقی دمید صبح، علاج خمار کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۷مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۸یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن غزل شمارهٔ ۶۳۷۹عمر عزیز را به می ناب صرف کن غزل شمارهٔ ۶۳۸۰پیش از وصال، ترک تمنای خام کن غزل شمارهٔ ۶۳۸۱دل از گناه پاک چو دارالسلام کن غزل شمارهٔ ۶۳۸۲از زنگ کبر آینه خویش ساده کن غزل شمارهٔ ۶۳۸۳از خود برون نرفته هوای سفر مکن غزل شمارهٔ ۶۳۸۴غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش غزل شمارهٔ ۶۳۸۵بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن غزل شمارهٔ ۶۳۸۶عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن غزل شمارهٔ ۶۳۸۷در بیخودی گذشت زمان شباب من غزل شمارهٔ ۶۳۸۸بارست خنده بر دل کلفت پرست من غزل شمارهٔ ۶۳۸۹در کاسه سپهر کند خاک گرد من غزل شمارهٔ ۶۳۹۰یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من غزل شمارهٔ ۶۳۹۱همچشم آبله است دل اشکبار من غزل شمارهٔ ۶۳۹۲دایم به یک قرار بود مشت خار من غزل شمارهٔ ۶۳۹۳دلدار رفت و برد دل خاکسار من غزل شمارهٔ ۶۳۹۴دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟غزل شمارهٔ ۶۳۹۵چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من غزل شمارهٔ ۶۳۹۶موقوف انقطاع بود اتصال من غزل شمارهٔ ۶۳۹۷دل می برد ز قند مکرر کلام من غزل شمارهٔ ۶۳۹۸از دستبرد ناله آتش زبان من غزل شمارهٔ ۶۳۹۹فیض نسیم صبح بود با فغان من غزل شمارهٔ ۶۴۰۰در روز حشر سایه کوه گناه من غزل شمارهٔ ۶۴۰۱گمراه شد ز غفلت من رهنمای من غزل شمارهٔ ۶۴۰۲آرد به وجد سوختگان را نوای من غزل شمارهٔ ۶۴۰۳شد خشک از گشودن لب آبروی من غزل شمارهٔ ۶۴۰۴نازکترست از رگ جان گفتگوی من غزل شمارهٔ ۶۴۰۵زین گریه ها که هست گره در گلوی من غزل شمارهٔ ۶۴۰۶هر شبنمی است دیده بینا درین چمن غزل شمارهٔ ۶۴۰۷گریان ز کوی او دل ما می رود برون غزل شمارهٔ ۶۴۰۸از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برون غزل شمارهٔ ۶۴۰۹هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟غزل شمارهٔ ۶۴۱۰افشان خال بر رخ آن دلربا ببین غزل شمارهٔ ۶۴۱۱در انتهای کار خود از ابتدا ببین غزل شمارهٔ ۶۴۱۲آن چشم مست و غمزه هشیار را ببین غزل شمارهٔ ۶۴۱۳ما از صفای سینه بی کینه بر زمین غزل شمارهٔ ۶۴۱۴بی درد مشکل است سخن گفتن این چنین غزل شمارهٔ ۶۴۱۵با درد بود صاف دل ساغر مستان غزل شمارهٔ ۶۴۱۶صاف است به گردون دل بی کینه مستان غزل شمارهٔ ۶۴۱۷تا از خودی خود نبریدند عزیزان غزل شمارهٔ ۶۴۱۸حیرت زدگان را نشود خواب پریشان غزل شمارهٔ ۶۴۱۹سیلاب حواس است نظرهای پریشان غزل شمارهٔ ۶۴۲۰از ریگ توان روغن بادام گرفتن غزل شمارهٔ ۶۴۲۱گر محو ز خاطر شود اندیشه مردن غزل شمارهٔ ۶۴۲۲بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن غزل شمارهٔ ۶۴۲۳خونابه درد از دل غم پیشه طلب کن غزل شمارهٔ ۶۴۲۴اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کن غزل شمارهٔ ۶۴۲۵در عشق اگر صادقی از قرب حذر کن غزل شمارهٔ ۶۴۲۶دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کن غزل شمارهٔ ۶۴۲۷از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کن غزل شمارهٔ ۶۴۲۸جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟غزل شمارهٔ ۶۴۲۹ای دل به خرابات حقیقت گذری کن غزل شمارهٔ ۶۴۳۰لب تشنگی حرص ندارد جگر من غزل شمارهٔ ۶۴۳۱هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من غزل شمارهٔ ۶۴۳۲از داغ بود چهره افروخته من غزل شمارهٔ ۶۴۳۳یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان غزل شمارهٔ ۶۴۳۴اشکی که از ندامت ریزند باده خواران غزل شمارهٔ ۶۴۳۵دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان غزل شمارهٔ ۶۴۳۶چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن غزل شمارهٔ ۶۴۳۷ای قامت بلندت معراج آفریدن غزل شمارهٔ ۶۴۳۸ای خطت رهنمای سوختگان غزل شمارهٔ ۶۴۳۹گوشه آن نقاب را بشکن غزل شمارهٔ ۶۴۴۰مکن منع تماشایی ز دیدن غزل شمارهٔ ۶۴۴۱رهن می ناب شد، جبه و دستار من غزل شمارهٔ ۶۴۴۲پاک کن از لوح جهان زنگ من غزل شمارهٔ ۶۴۴۳شد گلستان خارخار من به من غزل شمارهٔ ۶۴۴۴روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین غزل شمارهٔ ۶۴۴۵لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او غزل شمارهٔ ۶۴۴۶من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او غزل شمارهٔ ۶۴۴۷دیده روشن می شود از خط عنبر یار او غزل شمارهٔ ۶۴۴۸بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او غزل شمارهٔ ۶۴۴۹عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او غزل شمارهٔ ۶۴۵۰آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو غزل شمارهٔ ۶۴۵۱عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او غزل شمارهٔ ۶۴۵۲هر که را دل آب شد از روی آتشناک او غزل شمارهٔ ۶۴۵۳می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او غزل شمارهٔ ۶۴۵۴دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او غزل شمارهٔ ۶۴۵۵زهر آب زندگانی می شود در جام او غزل شمارهٔ ۶۴۵۶خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او غزل شمارهٔ ۶۴۵۷از نگاه گرم گردد آفتابی روی او غزل شمارهٔ ۶۴۵۸قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو غزل شمارهٔ ۶۴۵۹نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۰می خورد خون فراغت تشنه آزار تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۱می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۲جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۳می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۴نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۵صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۶می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۷از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۸ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو غزل شمارهٔ ۶۴۶۹خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۰می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۱گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۲از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟غزل شمارهٔ ۶۴۷۳ای بهار آفرینش گرده سیمای تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۴ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۵جوش غیرت می زند خون حنای پای تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۶بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۷ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۸برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو غزل شمارهٔ ۶۴۷۹نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو غزل شمارهٔ ۶۴۸۰دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو غزل شمارهٔ ۶۴۸۱نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو غزل شمارهٔ ۶۴۸۲عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو غزل شمارهٔ ۶۴۸۳رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو غزل شمارهٔ ۶۴۸۴محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو غزل شمارهٔ ۶۴۸۵قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو غزل شمارهٔ ۶۴۸۶خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو غزل شمارهٔ ۶۴۸۷تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو غزل شمارهٔ ۶۴۸۸از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو غزل شمارهٔ ۶۴۸۹در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو غزل شمارهٔ ۶۴۹۰در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو غزل شمارهٔ ۶۴۹۱از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو غزل شمارهٔ ۶۴۹۲بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو غزل شمارهٔ ۶۴۹۳غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو غزل شمارهٔ ۶۴۹۴چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او غزل شمارهٔ ۶۴۹۵نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او غزل شمارهٔ ۶۴۹۶جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او غزل شمارهٔ ۶۴۹۷چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو غزل شمارهٔ ۶۴۹۸چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟غزل شمارهٔ ۶۴۹۹بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو غزل شمارهٔ ۶۵۰۰زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو غزل شمارهٔ ۶۵۰۱ندارد اختیار در گشودن باغبان تو غزل شمارهٔ ۶۵۰۲من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو غزل شمارهٔ ۶۵۰۳خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلو غزل شمارهٔ ۶۵۰۴زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلو غزل شمارهٔ ۶۵۰۵هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او غزل شمارهٔ ۶۵۰۶برخوری زان لب میگون که ز اندیشه او غزل شمارهٔ ۶۵۰۷کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درو غزل شمارهٔ ۶۵۰۸نه خط است این که دمید از لب جان پرور تو غزل شمارهٔ ۶۵۰۹چشم را خیره کند پرتو زیبایی تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۰چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجو غزل شمارهٔ ۶۵۱۱کی دوبین می شود از سایه تماشایی سرو؟غزل شمارهٔ ۶۵۱۲از سر کوی قناعت به در شاه مرو غزل شمارهٔ ۶۵۱۳ای دل غافل از اسباب جهان دست بشو غزل شمارهٔ ۶۵۱۴بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۵عنان به طول امل داده ای دریغ از تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۶ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۷رسید خانه زین عاقبت به کام از تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۸زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو غزل شمارهٔ ۶۵۱۹ز گل فزود مرا خارخار خنده تو غزل شمارهٔ ۶۵۲۰چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟غزل شمارهٔ ۶۵۲۱شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو غزل شمارهٔ ۶۵۲۲زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو غزل شمارهٔ ۶۵۲۳ز من شکیب به قدر دل فگار بجو غزل شمارهٔ ۶۵۲۴چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو غزل شمارهٔ ۶۵۲۵مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو غزل شمارهٔ ۶۵۲۶ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو غزل شمارهٔ ۶۵۲۷ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو غزل شمارهٔ ۶۵۲۸روزی که پسته دید لب همچو قند او غزل شمارهٔ ۶۵۲۹شد خط مشکبار عیان از عذار او غزل شمارهٔ ۶۵۳۰خطت که رفت در بغل هاله ماه ازو غزل شمارهٔ ۶۵۳۱میخانه ای که شوق تو باشد مدام او غزل شمارهٔ ۶۵۳۲از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۳چون سر زند ز مشرق زین آفتاب تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۴از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۵خون لاله لاله می چکد از رنگ آل تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۶نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۷از بس که سرکش است قد چون نهال تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۸ای فتنه سایه پرور سرو روان تو غزل شمارهٔ ۶۵۳۹تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۰ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۱در خون نشست لاله ز چشم سیاه تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۲مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۳کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۴در هیچ پرده نیست، نباشد نوای تو غزل شمارهٔ ۶۵۴۵ای دل گشاد کار خود از آن و این مجو غزل شمارهٔ ۶۵۴۶دام و کمند گردن دلهاست آرزو غزل شمارهٔ ۶۵۴۷یک صافدل در انجمن روزگار کو؟غزل شمارهٔ ۶۵۴۸خط بر عذار ساده نباشد مباش گو غزل شمارهٔ ۶۵۴۹از اهل حق اگر نظری یافتی بگو غزل شمارهٔ ۶۵۵۰شد رعشه پیری پر و بال طلب تو غزل شمارهٔ ۶۵۵۱وحشی تر از آهوست نشان قدم تو غزل شمارهٔ ۶۵۵۲چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شو غزل شمارهٔ ۶۵۵۳ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو غزل شمارهٔ ۶۵۵۴چشمی که فتاد بر لقای تو غزل شمارهٔ ۶۵۵۵خامش گویا بود چشم سخنگوی تو غزل شمارهٔ ۶۵۵۶بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه غزل شمارهٔ ۶۵۵۷نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه غزل شمارهٔ ۶۵۵۸می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه غزل شمارهٔ ۶۵۵۹حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه غزل شمارهٔ ۶۵۶۰چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه غزل شمارهٔ ۶۵۶۱از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه غزل شمارهٔ ۶۵۶۲از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه غزل شمارهٔ ۶۵۶۳تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه غزل شمارهٔ ۶۵۶۴تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته غزل شمارهٔ ۶۵۶۵لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته غزل شمارهٔ ۶۵۶۶یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده غزل شمارهٔ ۶۵۶۷صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده غزل شمارهٔ ۶۵۶۸این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟غزل شمارهٔ ۶۵۶۹نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟غزل شمارهٔ ۶۵۷۰عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده غزل شمارهٔ ۶۵۷۱در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده غزل شمارهٔ ۶۵۷۲بی توام در دل شراب ناب می گردد گره غزل شمارهٔ ۶۵۷۳در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره غزل شمارهٔ ۶۵۷۴در دل من رشته آمال می گردد گره غزل شمارهٔ ۶۵۷۵در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره غزل شمارهٔ ۶۵۷۶رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است غزل شمارهٔ ۶۵۷۷بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه غزل شمارهٔ ۶۵۷۸بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه غزل شمارهٔ ۶۵۷۹دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه غزل شمارهٔ ۶۵۸۰از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه غزل شمارهٔ ۶۵۸۱تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه غزل شمارهٔ ۶۵۸۲صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته غزل شمارهٔ ۶۵۸۳به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته غزل شمارهٔ ۶۵۸۴به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته غزل شمارهٔ ۶۵۸۵به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته غزل شمارهٔ ۶۵۸۶نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده غزل شمارهٔ ۶۵۸۷مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده غزل شمارهٔ ۶۵۸۸مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟غزل شمارهٔ ۶۵۸۹شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده غزل شمارهٔ ۶۵۹۰که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟غزل شمارهٔ ۶۵۹۱می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله غزل شمارهٔ ۶۵۹۲خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه غزل شمارهٔ ۶۵۹۳سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟غزل شمارهٔ ۶۵۹۴یارب آشفتگی زلف به دستارش ده غزل شمارهٔ ۶۵۹۵چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده غزل شمارهٔ ۶۵۹۶به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟غزل شمارهٔ ۶۵۹۷به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه غزل شمارهٔ ۶۵۹۸ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه غزل شمارهٔ ۶۵۹۹بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه غزل شمارهٔ ۶۶۰۰چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟غزل شمارهٔ ۶۶۰۱گر از طعام تن عام می شود فربه غزل شمارهٔ ۶۶۰۲ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته غزل شمارهٔ ۶۶۰۳به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟غزل شمارهٔ ۶۶۰۴بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده غزل شمارهٔ ۶۶۰۵رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده غزل شمارهٔ ۶۶۰۶نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده غزل شمارهٔ ۶۶۰۷عرق به برگ گلت می دود شتاب زده غزل شمارهٔ ۶۶۰۸ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده غزل شمارهٔ ۶۶۰۹به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده غزل شمارهٔ ۶۶۱۰ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه غزل شمارهٔ ۶۶۱۱بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟غزل شمارهٔ ۶۶۱۲روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه غزل شمارهٔ ۶۶۱۳از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه غزل شمارهٔ ۶۶۱۴در جسم خاکسار مرا جان سوخته غزل شمارهٔ ۶۶۱۵لاله است این که از جگر خاک سرزده؟غزل شمارهٔ ۶۶۱۶ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده غزل شمارهٔ ۶۶۱۷خط غبار گرد رخ یار آمده غزل شمارهٔ ۶۶۱۸جام صبوح خورده ز خلوت برآمده غزل شمارهٔ ۶۶۱۹تا سبزه خط از لب جانان برآمده غزل شمارهٔ ۶۶۲۰چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۱آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۲محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۳در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۴کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۵بگشا ز بال همت عالی مکان گره غزل شمارهٔ ۶۶۲۶در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟غزل شمارهٔ ۶۶۲۷ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه غزل شمارهٔ ۶۶۲۸هر چند هست مشرق دیدار آینه غزل شمارهٔ ۶۶۲۹تا کرد خانه از رخ او روشن آینه غزل شمارهٔ ۶۶۳۰ساقی قدحی از می اسرار مرا ده غزل شمارهٔ ۶۶۳۱تا سرو ترا راه به گلزار فتاده غزل شمارهٔ ۶۶۳۲از توبه شود سرکشی نفس زیاده غزل شمارهٔ ۶۶۳۳زلفی که بر آن طرف بناگوش فتاده غزل شمارهٔ ۶۶۳۴از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیده غزل شمارهٔ ۶۶۳۵از ناله نسیمیش به بستان نرسیده غزل شمارهٔ ۶۶۳۶تا دیده خود کرد چو دستار شکوفه غزل شمارهٔ ۶۶۳۷در مجمع ما نیست کسی را غم خانه غزل شمارهٔ ۶۶۳۸ای چشم تو خونریزتر از دور زمانه غزل شمارهٔ ۶۶۳۹دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته غزل شمارهٔ ۶۶۴۰عشق اختیار دل را از دست ما گرفته غزل شمارهٔ ۶۶۴۱بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده غزل شمارهٔ ۶۶۴۲آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده غزل شمارهٔ ۶۶۴۳چون چنگ هر رگ من، دارد سری به ناله غزل شمارهٔ ۶۶۴۴خراب گشت ز می زاهد شراب ندیده غزل شمارهٔ ۶۶۴۵به جرم این که کله کج نهاده است شکوفه غزل شمارهٔ ۶۶۴۶مباش از سخن سخت در شکست پیاله غزل شمارهٔ ۶۶۴۷به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته غزل شمارهٔ ۶۶۴۸کشد گر به صورت ز دل صد زبانه غزل شمارهٔ ۶۶۴۹ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۰کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۱بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۲با لباس عنبرین امروز جولان کرده‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۳می فشانم آستین بر افسر گوهرنگار غزل شمارهٔ ۶۶۵۴از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۵در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۶ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۷می کشد دل را ز دستم دلربای تازه ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۸نیست در مغز زمین چون گردبادم ریشه ای غزل شمارهٔ ۶۶۵۹ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟غزل شمارهٔ ۶۶۶۰ای ز روی آتشینت هر دل آتشخانه‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۶۱ای زمین از سبحه ذکر تو کمتر دانه‌ای غزل شمارهٔ ۶۶۶۲هر که دارد با پریزادان معنی خلوتی غزل شمارهٔ ۶۶۶۳از شراب لعل تا رخسار را افروختی غزل شمارهٔ ۶۶۶۴یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستی غزل شمارهٔ ۶۶۶۵دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟غزل شمارهٔ ۶۶۶۶سرو من گر بر سر خاک شهیدان آمدی غزل شمارهٔ ۶۶۶۷زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی غزل شمارهٔ ۶۶۶۸هر کجاگیری گلی در آب معمار خودی غزل شمارهٔ ۶۶۶۹هر دو عالم یک قدم باشد به پای بیخودی غزل شمارهٔ ۶۶۷۰پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن تری غزل شمارهٔ ۶۶۷۱بی تأمل زینهار از نقطه دل نگذری غزل شمارهٔ ۶۶۷۲گر به چشم پاک در صنع الهی بنگری غزل شمارهٔ ۶۶۷۳می کند تن هم دل بی تاب را گردآوری غزل شمارهٔ ۶۶۷۴دل چسان غم های جانان را کند گردآوری؟غزل شمارهٔ ۶۶۷۵فرصتی کو تا دل از دنیا کنم گردآوری؟غزل شمارهٔ ۶۶۷۶چون گل رعنا در ایام بهاران سعی کن غزل شمارهٔ ۶۶۷۷از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟غزل شمارهٔ ۶۶۷۸یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسی غزل شمارهٔ ۶۶۷۹زیر پای چرخ کجرفتار چون خوابد کسی؟غزل شمارهٔ ۶۶۸۰دل چه افتاده است در این خاکدان بندد کسی؟غزل شمارهٔ ۶۶۸۱تکیه چند از ضعف بر دوش عصا دارد کسی؟غزل شمارهٔ ۶۶۸۲شوق اگر شهپر شود پروا نمی دارد کسی غزل شمارهٔ ۶۶۸۳چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟غزل شمارهٔ ۶۶۸۴چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟غزل شمارهٔ ۶۶۸۵بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی غزل شمارهٔ ۶۶۸۶بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی غزل شمارهٔ ۶۶۸۷گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسی غزل شمارهٔ ۶۶۸۸مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی غزل شمارهٔ ۶۶۸۹سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی غزل شمارهٔ ۶۶۹۰دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی غزل شمارهٔ ۶۶۹۱خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکی غزل شمارهٔ ۶۶۹۲تابش برق و حیات مختصر باشد یکی غزل شمارهٔ ۶۶۹۳بندگی کردن پسندیده است با آزادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۴نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۵شهره می سازد سخن را در جهان استادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۶سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۷بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۸نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی غزل شمارهٔ ۶۶۹۹نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۰جلوه برقی است نور آفتاب زندگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۱من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام غزل شمارهٔ ۶۷۰۲چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۳گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۴بر سر آب است بنیاد جهان زندگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۵کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟غزل شمارهٔ ۶۷۰۶چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۷خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۸عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی غزل شمارهٔ ۶۷۰۹سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی غزل شمارهٔ ۶۷۱۰گرچه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی غزل شمارهٔ ۶۷۱۱شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی غزل شمارهٔ ۶۷۱۲قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلی غزل شمارهٔ ۶۷۱۳ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی غزل شمارهٔ ۶۷۱۴تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی غزل شمارهٔ ۶۷۱۵گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی غزل شمارهٔ ۶۷۱۶کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی غزل شمارهٔ ۶۷۱۷گر سر دنیا نداری تاجدار عالمی غزل شمارهٔ ۶۷۱۸جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی غزل شمارهٔ ۶۷۱۹برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۰ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۱گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۲حیرتی از چشم مست یار دارم دیدنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۳بی تامّل صرفِ نقدِ وقت ، در دنیا کنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۴چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟غزل شمارهٔ ۶۷۲۵تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟غزل شمارهٔ ۶۷۲۶ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۷در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟غزل شمارهٔ ۶۷۲۸من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنی غزل شمارهٔ ۶۷۲۹پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۰صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۱ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۲سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۳سر به جیب فکر بر تا از فلک بیرون شوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۴شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۵خنده‌ی بی‌جا مزن تا طعن بی‌جا نشنوی غزل شمارهٔ ۶۷۳۶خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهی غزل شمارهٔ ۶۷۳۷جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهی غزل شمارهٔ ۶۷۳۸از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی غزل شمارهٔ ۶۷۳۹چمن را داغ دارد رویت از گلهای پی در پی غزل شمارهٔ ۶۷۴۰نباشد دولت بیدار را چون انقلاب از پی؟غزل شمارهٔ ۶۷۴۱مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستی غزل شمارهٔ ۶۷۴۲مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستی غزل شمارهٔ ۶۷۴۳مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردی غزل شمارهٔ ۶۷۴۴تو آن هوش از کجا داری که از خود بی خبر گردی؟غزل شمارهٔ ۶۷۴۵به ظاهر نیست عشق را اگر بر دست و پا بندی غزل شمارهٔ ۶۷۴۶چراغ گل اگر در زیر بال بلبلان بودی غزل شمارهٔ ۶۷۴۷نمی آییم چون یوسف به چشم هر خریداری غزل شمارهٔ ۶۷۴۸ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا داری غزل شمارهٔ ۶۷۴۹نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداری غزل شمارهٔ ۶۷۵۰به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داری غزل شمارهٔ ۶۷۵۱اگر چون نرگس نادیده بر کف جام زر داری غزل شمارهٔ ۶۷۵۲گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داری غزل شمارهٔ ۶۷۵۳مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری غزل شمارهٔ ۶۷۵۴مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری غزل شمارهٔ ۶۷۵۵زمین از دامن تر عالم آب است پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۵۶ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۵۷ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۵۸فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۵۹ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۶۰خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۶۱ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری غزل شمارهٔ ۶۷۶۲مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری غزل شمارهٔ ۶۷۶۳ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری غزل شمارهٔ ۶۷۶۴ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری غزل شمارهٔ ۶۷۶۵گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی غزل شمارهٔ ۶۷۶۶از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی غزل شمارهٔ ۶۷۶۷مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی غزل شمارهٔ ۶۷۶۸چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟غزل شمارهٔ ۶۷۶۹ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی غزل شمارهٔ ۶۷۷۰فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی غزل شمارهٔ ۶۷۷۱چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟غزل شمارهٔ ۶۷۷۲ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی غزل شمارهٔ ۶۷۷۳نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی غزل شمارهٔ ۶۷۷۴حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی غزل شمارهٔ ۶۷۷۵به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی غزل شمارهٔ ۶۷۷۶ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی غزل شمارهٔ ۶۷۷۷مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی غزل شمارهٔ ۶۷۷۸کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی غزل شمارهٔ ۶۷۷۹اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی غزل شمارهٔ ۶۷۸۰خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی غزل شمارهٔ ۶۷۸۱به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی غزل شمارهٔ ۶۷۸۲جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟غزل شمارهٔ ۶۷۸۳درون دل بود یار از جهان گل چه می‌خواهی؟غزل شمارهٔ ۶۷۸۴به ظاهر گر به چشمم ای سمن سیما نمی آیی غزل شمارهٔ ۶۷۸۵چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟غزل شمارهٔ ۶۷۸۶چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟غزل شمارهٔ ۶۷۸۷نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآرایی غزل شمارهٔ ۶۷۸۸ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی غزل شمارهٔ ۶۷۸۹شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی غزل شمارهٔ ۶۷۹۰مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی غزل شمارهٔ ۶۷۹۱که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟غزل شمارهٔ ۶۷۹۲به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی غزل شمارهٔ ۶۷۹۳ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی غزل شمارهٔ ۶۷۹۴چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ای غزل شمارهٔ ۶۷۹۵تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ای غزل شمارهٔ ۶۷۹۶تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای غزل شمارهٔ ۶۷۹۷روی دل با همه کس در همه جا داشته ای غزل شمارهٔ ۶۷۹۸دست اگر در کمر راهبر دل زده ای غزل شمارهٔ ۶۷۹۹طعمه مور شوی گرچه سلیمان شده‌ای غزل شمارهٔ ۶۸۰۰شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای غزل شمارهٔ ۶۸۰۱در کدامین چمن ای سرو به بار آمده‌ای؟غزل شمارهٔ ۶۸۰۲دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای غزل شمارهٔ ۶۸۰۳ای که از بی‌بصران راه خدا می‌طلبی غزل شمارهٔ ۶۸۰۴نی خود را بشکن گر شکری می طلبی غزل شمارهٔ ۶۸۰۵می گزد راحتم ای خار مغیلان مددی غزل شمارهٔ ۶۸۰۶چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟غزل شمارهٔ ۶۸۰۷نیست چون صبح ترا جز نفس معدودی غزل شمارهٔ ۶۸۰۸عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟غزل شمارهٔ ۶۸۰۹اگر از موج خطر چشم به ساحل داری غزل شمارهٔ ۶۸۱۰پرده بردار ز رخسار که دیدن داری غزل شمارهٔ ۶۸۱۱رخصت بوسه اگر از لب جامی داری غزل شمارهٔ ۶۸۱۲هر کس از اهل نظر را به بیانی داری غزل شمارهٔ ۶۸۱۳کوش تا دل به تماشای جهان نگذاری غزل شمارهٔ ۶۸۱۴بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیری غزل شمارهٔ ۶۸۱۵تا کی از خواب گران پرده دولت سازی؟غزل شمارهٔ ۶۸۱۶چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟غزل شمارهٔ ۶۸۱۷نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی غزل شمارهٔ ۶۸۱۸بوسه از کنج لب یار نخورده است کسی غزل شمارهٔ ۶۸۱۹در سر مرده دلان شور ندیده است کسی غزل شمارهٔ ۶۸۲۰غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسی غزل شمارهٔ ۶۸۲۱خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسی غزل شمارهٔ ۶۸۲۲آنچه من یافتم از چهره زیبای کسی غزل شمارهٔ ۶۸۲۳نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسی غزل شمارهٔ ۶۸۲۴چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟غزل شمارهٔ ۶۸۲۵سینه باغی است که گلشن شود از خاموشی غزل شمارهٔ ۶۸۲۶سوختی در عرق شرم و حیا ای ساقی غزل شمارهٔ ۶۸۲۷قطره را بحر نماید سفر یکرنگی غزل شمارهٔ ۶۸۲۸می وصل تو به کم حوصله ها ارزانی غزل شمارهٔ ۶۸۲۹دل نبندند عزیزان جهان در وطنی غزل شمارهٔ ۶۸۳۰چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟غزل شمارهٔ ۶۸۳۱تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟غزل شمارهٔ ۶۸۳۲از سر صدق اگر سینه خود چاک کنی غزل شمارهٔ ۶۸۳۳دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنی غزل شمارهٔ ۶۸۳۴تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنی غزل شمارهٔ ۶۸۳۵از خودی چشم بپوشان اگر اهل دینی غزل شمارهٔ ۶۸۳۶چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟غزل شمارهٔ ۶۸۳۷چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟غزل شمارهٔ ۶۸۳۸خاک شو خاک ازان پیش که بر باد روی غزل شمارهٔ ۶۸۳۹به خبر چند تسلی ز رخ یار شوی؟غزل شمارهٔ ۶۸۴۰غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهی غزل شمارهٔ ۶۸۴۱بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟غزل شمارهٔ ۶۸۴۲رخ برافروخته دیگر به نظر می‌آیی غزل شمارهٔ ۶۸۴۳عیش فرش است در آن محفل روح افزایی غزل شمارهٔ ۶۸۴۴باش در ذکر خدا دایم اگر جویایی غزل شمارهٔ ۶۸۴۵بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آی غزل شمارهٔ ۶۸۴۶مباش معجب و خودبین که در بلا افتی غزل شمارهٔ ۶۸۴۷تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی غزل شمارهٔ ۶۸۴۸ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی غزل شمارهٔ ۶۸۴۹اگر مقید کسب هوا نمی گردی غزل شمارهٔ ۶۸۵۰دل مرا به نگاهی ز من برآوردی غزل شمارهٔ ۶۸۵۱هزار عقد محبت به این و آن بندی غزل شمارهٔ ۶۸۵۲اگر سرای جهان در خور سزا بودی غزل شمارهٔ ۶۸۵۳اگر نسیم سحرگاه مهربان بودی غزل شمارهٔ ۶۸۵۴غم دو دیده پر خون ما کجا داری؟غزل شمارهٔ ۶۸۵۵ز برگریز، دل بی قرار ازان داری غزل شمارهٔ ۶۸۵۶دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟غزل شمارهٔ ۶۸۵۷هزار حیف که از رهگذار بی بصری غزل شمارهٔ ۶۸۵۸درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوری غزل شمارهٔ ۶۸۵۹دگر چه شد که ز حالم خبر نمی گیری غزل شمارهٔ ۶۸۶۰مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی غزل شمارهٔ ۶۸۶۱اگر به جسم درین تیره خاکدان باشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۲کجاست دولت آنم که یار من باشی؟غزل شمارهٔ ۶۸۶۳قدم برون مگذار از حصار خاموشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۴اگر چه هست به ظاهر خراب درویشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۵قرار گیر به دارالقرار درویشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۶حضور فرش بود در جهان درویشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۷قدم برون مگذار از سرای درویشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۸ازان همیشه بود تازه روی درویشی غزل شمارهٔ ۶۸۶۹ز عشق شد همه غم های بی شمار یکی غزل شمارهٔ ۶۸۷۰گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگی غزل شمارهٔ ۶۸۷۱ز ماه رنگ نبازد کتان بیرنگی غزل شمارهٔ ۶۸۷۲نیی که جیب و کنار از شکر کند خالی غزل شمارهٔ ۶۸۷۳زبان شکوه اگر همچو خار داشتمی غزل شمارهٔ ۶۸۷۴تو قدر درد و غم جاودان چه می دانی؟غزل شمارهٔ ۶۸۷۵مکش چو تنگدلان آه از پریشانی غزل شمارهٔ ۶۸۷۶ز من مدار توقع سخن از انجمنی غزل شمارهٔ ۶۸۷۷چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنی غزل شمارهٔ ۶۸۷۸به محفلی که رخ از باده لاله زار کنی غزل شمارهٔ ۶۸۷۹بر این مباش که خون در دل نیاز کنی غزل شمارهٔ ۶۸۸۰چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟غزل شمارهٔ ۶۸۸۱برون نیامده از خویشتن سفر نکنی غزل شمارهٔ ۶۸۸۲صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟غزل شمارهٔ ۶۸۸۳دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟غزل شمارهٔ ۶۸۸۴همین نه در نظر ای سیمبر نمی آیی غزل شمارهٔ ۶۸۸۵فکنده شور محبت مرا به صحرایی غزل شمارهٔ ۶۸۸۶گرفته است مرا در میان تماشایی غزل شمارهٔ ۶۸۸۷ز حسن شوخ تو نظاره تماشایی غزل شمارهٔ ۶۸۸۸نماند دشت جنون را رمیده آهویی غزل شمارهٔ ۶۸۸۹ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته‌ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۰ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۱از زهر چشم، چشم من زار بسته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۲طومار عمر طی شد و غافل نشسته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۳ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۴روی زمین به زلف معنبر گرفته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۵از مردمان اگر چه کناری گرفته ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۶در خاک و خون کشید مرا ترک‌زاده‌ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۷ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده‌ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۸از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ای غزل شمارهٔ ۶۸۹۹من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۰با زهر چشم خنده هم‌آغوش کرده‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۱تا چهره گلگل از می گلفام کرده‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۲بی پرده رو در آینه ما نکرده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۳دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۴ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۵چون آب در لباس گل و خار بوده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۶ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۷ای غنچه‌لب که سر به گریبان کشیده‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۸آتش به خرمن از گل باغی ندیده ای غزل شمارهٔ ۶۹۰۹ما را بس است سلسله جنبان اشاره‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۱۰آن را که هست گردش چشم غزاله‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۱۱ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۱۲ای جان به قید گنبد خضرا چگونه‌ای؟غزل شمارهٔ ۶۹۱۳طفلی کز او مراست تمنای آشتی غزل شمارهٔ ۶۹۱۴ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتی غزل شمارهٔ ۶۹۱۵ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتی غزل شمارهٔ ۶۹۱۶ای دل مرا به عالم امکان چه می بری؟غزل شمارهٔ ۶۹۱۷حیف است عمر صرف تماشا کند کسی غزل شمارهٔ ۶۹۱۸بر مردم زمانه چه رحمت کند، کسی؟غزل شمارهٔ ۶۹۱۹قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسی؟غزل شمارهٔ ۶۹۲۰تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غزل شمارهٔ ۶۹۲۱تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟غزل شمارهٔ ۶۹۲۲حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسی غزل شمارهٔ ۶۹۲۳آن را که نیست ذوق وصال شکستگی غزل شمارهٔ ۶۹۲۴تیغ تو در نیام کند قطع زندگی غزل شمارهٔ ۶۹۲۵آسودگی مجو ز گرفتار زندگی غزل شمارهٔ ۶۹۲۶صائب ز طول بیش بود عرض راه تو غزل شمارهٔ ۶۹۲۷ای گل ز شوخ چشمی اغیار غافلی غزل شمارهٔ ۶۹۲۸کوچکدلی است مایه تسخیر عالمی غزل شمارهٔ ۶۹۲۹تا کی ز کف عنان توکل رها کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۳۰تا کی ز جهل چاره حرص از طلب کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۳۱چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۳۲گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۳بر خاک راه اگر گذری مشکبو کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۴در پیری ارتکاب می ناب می کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۵دایم ستیزه با دل‌افگار می‌کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۶زین گریه دروغ که ای پیر می کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۷هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنی غزل شمارهٔ ۶۹۳۸زیر سپهر خواب فراغت چه می کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۳۹تسکین دل به زلف پریشان چه می‌کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۴۰لنگر درین خراب برای چه می کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۴۱پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟غزل شمارهٔ ۶۹۴۲ای غافلی که در پی دینار می روی غزل شمارهٔ ۶۹۴۳ای بی‌خبر ز خود به تماشا چه می‌روی؟غزل شمارهٔ ۶۹۴۴چندان به خضر ساز که از خود بدر شوی غزل شمارهٔ ۶۹۴۵تا رهنورد وادی سودا نمی شوی غزل شمارهٔ ۶۹۴۶دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهی غزل شمارهٔ ۶۹۴۷گر درد طلب رهبر این قافله بودی غزل شمارهٔ ۶۹۴۸یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی غزل شمارهٔ ۶۹۴۹دستی به سر زلف خود از ناز کشیدی غزل شمارهٔ ۶۹۵۰چون رشته به همواری اگر نام برآری غزل شمارهٔ ۶۹۵۱دل آب کند برق جلالی که تو داری غزل شمارهٔ ۶۹۵۲محراب نظرهاست کمانی که تو داری غزل شمارهٔ ۶۹۵۳خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری غزل شمارهٔ ۶۹۵۴با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟غزل شمارهٔ ۶۹۵۵زنهار دل خویش به عالم نگذاری غزل شمارهٔ ۶۹۵۶ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی غزل شمارهٔ ۶۹۵۷حیف است درین فصل دماغی نرسانی غزل شمارهٔ ۶۹۵۸ظلم است که درمان خود از درد ندانی غزل شمارهٔ ۶۹۵۹ای جاده سودای تو هر رشته آهی غزل شمارهٔ ۶۹۶۰در سینه عشاقی و از سینه جدایی غزل شمارهٔ ۶۹۶۱با زلف تو دم می زند از نافه گشایی غزل شمارهٔ ۶۹۶۲ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی غزل شمارهٔ ۶۹۶۳خرابم کرده چشم نیم مستی غزل شمارهٔ ۶۹۶۴زمین از ترکتاز او غباری غزل شمارهٔ ۶۹۶۵هوا را گر به فرمان کرده باشی غزل شمارهٔ ۶۹۶۶به روی گرم اگر تابنده باشی غزل شمارهٔ ۶۹۶۷اگر دل از علایق کنده باشی غزل شمارهٔ ۶۹۶۸اگر بی پرده خود را دیده باشی غزل شمارهٔ ۶۹۶۹تجلی سنگ را نومید نگذاشت غزل شمارهٔ ۶۹۷۰تو دست افشانی جان را چه دانی؟غزل شمارهٔ ۶۹۷۱مکن ای بی وفا ناآشنایی غزل شمارهٔ ۶۹۷۲گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی غزل شمارهٔ ۶۹۷۳تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟غزل شمارهٔ ۶۹۷۴افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی غزل شمارهٔ ۶۹۷۵اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی غزل شمارهٔ ۶۹۷۶از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی غزل شمارهٔ ۶۹۷۷آن را که نیست قسمت از روزی خدایی غزل شمارهٔ ۶۹۷۸یا غمم را شمار بایستی غزل شمارهٔ ۶۹۷۹تلخ منشین شراب اگر داری غزل شمارهٔ ۶۹۸۰دلفروزست جام خاموشی غزل شمارهٔ ۶۹۸۱نمی آید از من دگر بردباری غزل شمارهٔ ۶۹۸۲ورق تا نگردانده باد خزانی غزل شمارهٔ ۶۹۸۳منزه ز لاف است حیران معنی غزل شمارهٔ ۶۹۸۴تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟غزل شمارهٔ ۶۹۸۵هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری غزل شمارهٔ ۶۹۸۶در نظر هر که داد عشق تواش سروری غزل شمارهٔ ۶۹۸۷خاک سیه روز را شمع شبستان تویی غزل شمارهٔ ۶۹۸۸حرف آن لب در میان افکنده‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۸۹کشتی تن را شکستم یللی غزل شمارهٔ ۶۹۹۰پا به ادب نه که زخم خار نیابی غزل شمارهٔ ۶۹۹۱مرکز عیش است آن دهان که تو داری غزل شمارهٔ ۶۹۹۲ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای غزل شمارهٔ ۶۹۹۳با دختر رز دگر نشستی غزل شمارهٔ ۶۹۹۴رویی به طراوت قمر داری غزل شمارهٔ ۶۹۹۵دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی