غزل شمارهٔ ۴۷۹۴
ز سرو قدِ تو شد شوره زارِ امکان سبزز شمعِ سبز تو شد بختِ این شبستان سبز
ز خطِ پشتِ لبت زنده می شود دلهاچنین بود چو کند سبزه آبِ حیوان سبز
میانِ اهلِ جنون سبز چوُن توانم شد؟نشد ز گریهٔ من خارِ این بیابان سبز
به رودِ نیل رسان خویش را که هیهات استکز آبِ چاه شود بختِ ماهِ کنعان سبز
ز هم گزیر ندارند نوش و نیش جهانکه بی گره نشود نی ز شکرستان سبز
چو زنگ از دلِ من بُرد باده، دانستمکه تخمِ سوخته گردد به ابرِ احسان سبز
تجَّردی که بوَد در لباس، محفوظ استپناهِ شیر بود هست تا نیستان سبز
دلِ حریص به زنگِ قساوت آلوده استکه نانْ همیشه گدا را شود در انبان سبز
ز چشمِ شورِ کواکب مَجو برومندیکه هیچ دانه نگردد به زیرِ دندان سبز
اگر گشایشِ دل خواهی از بلا مگریزکه دانه میشود اینجا ز تیرِ باران سبز
به باده جوش! نزدِ خونِ خشکِ من صائبنشد ز تربیتِ بحر شاخِ مرجان سبز