غزل شمارهٔ ۴۹۹۸
به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش
مشو چو سبزه زمین گیر از گرانجانیدرین بساط سبکروح تر ز شبنم باش
مکن نمک بحرامی به سوده الماسچو داغ پنبه به گوش از حدیث مرهم باش
چو آفتاب سرت تا زآسمان گذردچوابر، فیض رسان تمام عالم باش
ز شرم توست که آزار می کشی صائبتو نیز بردر عرفان زن و مکرم باش