غزل شمارهٔ ۱۷۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمرا۱۲ بیت

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

از تماشای رخش چون چشم بردارم، که هستچهره گلرنگ او گیرنده تر از خون مرا

خط آزادی طمع زان روی نوخط داشتمسرخط مشق جنون شد آن خط شبگون مرا

خشک می آید به چشم سرو چون سوهان روحریشه در دل کرد تا آن قامت موزون مرا

یک سیه خانه است چشم لیلی از صحرای اوسر به صحرا داده است آن کس که چون مجنون مرا

شیشه گو گردنکشی کن، جام گو ناساز باشکز خمار آورد بیرون آن لب میگون مرا

گرد کلفت گر به خاطر این چنین زور آوردمی دهد در خاک آخر غوطه چون قارون مرا

از جهان آب و گل عمری است بیرون رفته امخم نمی سازد حصاری همچو افلاطون مرا

تنگنای شهر نتواند مرا دلتنگ داشتوسعت مشرب بود پیشانی هامون مرا

نیست احسان، بنده کردن مردم آزاده رابخل منعم می کند بیش از کرم ممنون مرا

سرمه دان دریاکشان را برنیارد از خمارشد خمار لیلی از چشم غزال افزون مرا

صید وحشت دیده ام صائب به تنهایی خوشممی توان کردن به رو گرداندنی ممنون مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیفی از جذابیت و زیبایی معشوقه‌ای است که شاعر به شدت تحت تاثیر او قرار گرفته است. شاعر از چهره گندمگون و لب‌های میگون معشوقه‌اش می‌گوید و آن‌ها را مشابه به کوثر و گل توصیف می‌کند. او از درد زنده بودن در دنیای مادی فرار کرده و به عظمت عشق و جنون اشاره می‌کند. همچنین احساس تلخی و خشکی را به موجودات دیگر مانند سرو و چشم لیلی نسبت می‌دهد و می‌گوید که عشق او او را به جایی دیگر می‌برد. در ادامه، شاعر از محدودیت‌ها و مشکلات زندگی شهری سخن به میان می‌آورد و تأکید می‌کند که کسی نمی‌تواند او را از دلتنگی برهاند. در نهایت، او عشق و تنهایی را با شکلی از خوشحالی و آزادگی ترکیب می‌کند و به نوعی به پیوند عشق و جنون و زیبایی می‌پردازد.