غزل شمارهٔ ۵۸۴۶
هر چند همچو ذره محقر فتاده ایمبا آفتاب عشق برابر فتاده ایم
هر دامنی که بود گرفتیم در جهاناکنون به فکر دامن محشر فتاده ایم
پهلوی چرب دشمن جان است صید رازان زنده مانده ایم که لاغر فتاده ایم
تلخی کشیم تا دگران خوشدلی کننددر بزم روزگار چو ساغر فتاده ایم
بر رشته گسسته عمر سبک عناندنبال هم چو رشته گوهر فتاده ایم
در دست عشق پاک گهر با دل دونیمچون ذوالفقار در کف حیدر فتاده ایم
صائب زجوش فکر بود اعتبار ماچون رشته در حمایت گوهر فتاده ایم