غزل شمارهٔ ۵۱۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وناستمرا۸ بیت

نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا

چشم بدبین به خط پشت لب او مرساد!که به آن تنگ دهن راهنمون است مرا

از دل سوخته خونم به چکیدن نرسدکاسه هر چند که چون لاله نگون است مرا

بود اگر قافله سالار غزالان مجنوناین زمان توشه کش دشت جنون است مرا

گر کنی خون به دل من همه عمر کم استتیغ مژگان تو گر تشنه خون است مرا

بس که خون در دل ازین دوست نمایان دارمدیدن دشمن خونخوار، شگون است مرا

به زبان گر نکنم شکر ترا، معذورمبار احسان تو از برگ فزون است مرا

نکنم با گل بی خار، مبدل صائبخارخاری که ازان گل به درون است مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و پیچیده‌ای صحبت می‌کند که ناشی از عشق و جنون است. او به نوخطی (خطی که نشان‌دهندهٔ عشق و شعف است) اشاره می‌کند که او را به جنون می‌کشاند. همچنین، او از درد دلش و اشتیاق‌هایش می‌گوید و از نظرات بدبینانه نسبت به عشقش ابراز نگرانی می‌کند. شاعر به تصویر «غزالان مجنون» اشاره می‌کند و از تشنگی دل و روحش در برابر عشق می‌گوید. او به رغم این درد و رنج، نمی‌تواند محبت معشوق را نادیده بگیرد و در نهایت به تفاوت میان آنچه زیباست و آنچه در واقع در دل او وجود دارد، پرداخته و نشان می‌دهد که عشق مملو از خار و درد است.