غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: الداشت۷ بیت

از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشتاز غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت

داشت تا اندیشه او بر سر زانو سرمساق عرش از قامت خم گشته ام خلخال داشت

زنگ ظلمت بود از آب زندگانی قسمتشتا سکندر روی در آیینه اقبال داشت

داشت آتش زیر پا امشب خیالش در نظراین غزال شوخ تا چشم که در دنبال داشت؟

تا چو شبنم چشم وا کردم درین بستانسراسبزه بخت مرا خواب گران پامال داشت

عالمی بر عیش خوش پرگار من می برد رشکتا دل دیوانه جا در حلقه اطفال داشت

شبنم از مهر خموشی محرم گلزار شدبلبل ما را ز گل محروم قیل و قال داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از احوالات عاشقانه و دلتنگی شاعر می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشق و حمایت زال (پدر رستم) را دارد، و این عشق او را از غم‌های دنیا رها کرده است. او احساس می‌کند که افکارش بر سرش سنگینی می‌کند و به نوعی زیر فشار قرار دارد. اشاراتی به سکندر و آتش و زیبایی غزال نیز دیده می‌شود که نشان‌دهنده‌ی جذابیت و اشتیاق است. شاعر همچنین از خواب و بخت خود و لذت‌های زندگی یاد می‌کند و در نهایت به خلوتی و سکوت گلزار اشاره می‌کند که بلبلش را از گل‌ها محروم کرده است. به طور کلی، شعر احساسی عمیق و درگیر با عشق و زیبایی‌های زندگی و آلام آن را به تصویر می‌کشد.