غزل شمارهٔ ۱۶۰۹
برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیستدولت ابر بهار گذران اینهمه نیست
چه بساط است به خود چیده ای، ای خرمن گل؟وسعت دایره کون و مکان اینهمه نیست
چند در پا فکنی طوق مرا چون خلخال؟قد موزون تو ای سرو روان اینهمه نیست
گل رعنای تو بر خویش بساطی چیده استورنه سامان بهاران و خزان اینهمه نیست
تشنه را می برد از راه برون موج سرابپیش دریا گهران ملک جهان اینهمه نیست
چه غم خانه و سامان اقامت داری؟در جهان مدت عمر گذران اینهمه نیست
مرگ از بیجگری های تو چون زهر شده استتلخی باده این رطل گران اینهمه نیست
ناز پرورد بهارست تن نازک توورنه ای گل نفس سرد خزان اینهمه نیست
عمر کوته تر ازان است که غم باید خوردمدت خنده برق گذران اینهمه نیست
زر چه باشد که نبازند به سیمین بدنان؟پیش ما صیرفیان، خرده جان اینهمه نیست
عرق شرم گرفته است سراپای تراچشم شبنم به گلستان نگران اینهمه نیست
وعده وصل به فردا مفکن ای نوخطکه جهان پا به رکاب است و زمان اینهمه نیست
در گذر از سر دلجویی خونین جگراننقد اوقات تو ای غنچه دهان اینهمه نیست؟
صائب از دیده انصاف اگر درنگریپیش خط، جوهر آیینه جان اینهمه نیست