غزل شمارهٔ ۵۸۶۰
مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
کفران نعمت است شکایت ز نیستیآنها که ما ز عالم ایجاد دیده ایم
خواهد فتاد دامن زلفش به دست مااین فال را ز شانه شمشاد دیده ایم
هرگز نبوده است به این رتبه حسن خطما سر بسر قلمرو ایجاد دیده ایم
طفلان به آشیانه ما راه برده انددر بیضه ما شکنجه صیاد دیده ایم
بر حاصل حیات خود افسوس خورده ایمهر خرمنی که درگذر باد دیده ایم
آن مرغ زیرکیم که آزادی دو کوندر صید کردن دل صیاد دیده ایم
صائب نمی توان لب ما را ز شکوه بستما بیدلان رعیت بیداد دیده ایم