غزل شمارهٔ ۲۲۰۴
این چه خط است و این چه رخسارستاین چه آیینه، این چه زنگارست
این چه خال، این چه گوشه ابرواین چه مار، این چه مهره مارست
این چه ابروی سخت پیشانیاین چه لبهای نرم گفتارست
این چه چشم همیشه در خواب استاین چه شرم همیشه بیدارست
این چه تیغ زبان زهرآلوداین چه لعل لب شکربارست
این چه مژگان رخنه در دل کناین چه چشم همیشه بیمارست
خانه هوش را به آب رسانداین چه پیشانی گهربارست
چشم بد دور ازان چمن که در اومژه شوخ، خار دیوارست
به سخن های آتشین صائبسوختی عالم، این چه گفتارست