غزل شمارهٔ ۴۳۵۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یرندارد۷ بیت

دل بردن ما اینهمه تدبیر ندارداین راه سبک حاجت شبگیر ندارد

در هر دو جهان کیست کز او شرم کند عشقنقاش حیا از رخ تصویر ندارد

اطوار من از دایره عقل برون استخواب من سودازده تدبیر ندارد

از وادی کونین چه کارست گذشتناین یک دو قدم حاجت شبگیر ندارد

خورشید کباب است ازان جاذبه حسنچون سایه گرفتار تو زنجیر ندارد

شیرازه نکرده است کسی برگ خزان رامجنون تو پیوند به زنجیر ندارد

تا بلبل باغ فرح آباد توان شدصائب هوس گلشن کشمیر ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به روایت احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق و جذابیت معشوق آن‌قدر عمیق و فراگیر است که نمی‌توان با تدبیر و عقل آن را کنترل کرد. عشق به حدی پرانعطاف و فراتر از عقل است که هیچ کس نمی‌تواند از آن شرم کند. همچنین، شاعر به زیبایی و قدرت معشوق اشاره می‌کند و آن را مانند خورشید می‌داند که دیگران را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در نهایت، او به حسرت و آرزوی محال اشاره دارد که نمی‌تواند به وصال معشوق خود برسد و به نوعی از ناکامی در عشق سخن می‌گوید.