غزل شمارهٔ ۳۳۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: نلرزد۶ بیت

چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟

عجبی نیست ز تأثیر نظربازیهاکه دل چشمه خورشید به روزن لرزد

سخن از موی میان و سر زلفش مکنیدمپسندید کز این بیش دل من لرزد

دانه ام خال لب کشت شد از سوختگیدر زمینی که دل برق به خرمن لرزد

تنگ چشمی اگر (از) خاک چنین گیرد اوجدل عیسی به سر سوزن آهن لرزد

لرزش مردم عالم به سر دین و دل استدل صائب به سر طره پرفن لرزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و لرزشی که معشوق در دل او ایجاد می‌کند، اشاره دارد. او به طور خاص از تأثیر چشمان معشوق و زیبایی‌هایش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این تأثیر به حدی شدید است که دل او به شدت می‌لرزد. همچنین، بیان می‌کند که عشق و زیبایی معشوق، مشابه نیرویی است که بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد و آن را مضطرب می‌سازد. در نهایت، شاعر تلویحاً به این نکته اشاره دارد که این لرزش‌ها و تأثیرات ناشی از عشق، موضوعی همگانی است و بر دل‌های دیگران نیز اثر می‌گذارد.