غزل شمارهٔ ۴۷۱۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اننگاهدار۷ بیت

پیکان یار را به دل و جان نگاه دارتاممکن است عزت مهمان نگاه دار

عینک به چشم هر که نهد شیشه دل شودای شوخ چشم،عزت پیران نگاه دار

رم می کند غزال من از نوشخند گلای غنچه دست خود ز گریبان نگاه دار

در هر گذر سبیل مکن آبروی خویشای خضر پاس چشمه حیوان نگاه دار

ای خط مبر طراوت آن روی را تمامیک قطره بهر سیب زنخدان نگاه دار

ای سینه صرف صبح مکن آه را تماممدی برای شام غریبان نگاه دار

صائب مده به دست هوا اختیار دلاین کشتی شکسته ز طوفان نگاه دار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی‌ها و ارزش‌های انسانی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر از دل و جان خود به مهمان و عزیزانش احترام می‌گذارد و از آنها می‌خواهد که عزت و مقام خود را حفظ کنند. او همچنین به زیبایی و محبوبیت می‌خشد و بر اهمیت حفظ و مراقبت از روابط و احساسات تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد تا در سختی‌ها و طوفان‌های زندگی، حافظ دل و احساسات او باشد. این شعر به نوعی دعوت به حفظ حرمت‌ها و زیبایی‌های انسانی در زندگی است.