غزل شمارهٔ ۲۰۰۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: میاست۱۲ بیت

چون صبح، زندگانی روشندلان دمی استاما دمی که باعث احیای عالمی است

عیش غلط نمای جهان پرده غمی استشیرازه شکفتگیش زلف ماتمی است

آن را که راهزن نشود نعل واژگونابروی ماه عید، هلال محرمی است

در چشم آبگینه ما دل رمیدگانزنگ ملال، دامن صحرای خرمی است

از سینه هر دمی که برآید ز روی صدقمانند صبح، صیقل زنگار عالمی است

بر هر دلی که زخمی تیغ زبان شودبی چشم زخم، سوده الماس مرهمی است

هر جا به عاجزی رود از پیش کارهاهر مور اژدهایی و هر زال رستمی است

آن را که شد گزیده ز طول حیات خویشلیل و نهار در نظرش مار ارقمی است

دلهای آب گشته مرغان بینواستهر جا به چهره گل این باغ شبنمی است

هر چند نم برون ندهد خاک خشک مغزنسبت به آسمان سیه کاسه حاتمی است

در پنجه تصرف اغیار، زلف تودر دست دیو مانده گرفتار، خاتمی است

صائب به غیر چاه زنخدان یار نیستراز مرا گر از همه آفاق محرمی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان زیبایی‌های زندگی و مشکلات آن می‌پردازد. شاعر به صبح زندگی روشندلان اشاره می‌کند که به کوتاهی یک دم است، اما همین دم می‌تواند جهانی را احیا کند. او می‌گوید که زندگی و لذت‌ها، زیر پوشش غم و ماتم است و کسانی که از حقیقت زندگی دور نشوند، می‌توانند زیبایی‌های آن را ببینند. شاعر به دردها و زخم‌های دل اشاره می‌کند و معتقد است که هر زخم زبانی می‌تواند به مرهمی برای دل‌های شکسته تبدیل شود. همچنین اشاره می‌کند که هر جا که انسان دچار ناتوانی شود، باید مراقب باشد که نه به موری تبدیل شود و نه به زالی. در نهایت، او از معشوقش می‌گوید و این که راز دلش نه تنها برای خودش بلکه برای همه جا، به ویژه برای یارش، محفوظ است.