غزل شمارهٔ ۲۰۳۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انراعلاجنیست۷ بیت

جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیستجز صبر عاشق نگران را علاج نیست

درمانده ام به دست دل هرزه گرد خویشدر دست باد برگ خزان را علاج نیست

تن در کشاکش فلک سفله داده امجز پیروی دست، کمان را علاج نیست

عنقا اگر نه گرد فشاند ز بال خویشناسور زخم تیغ زبان را علاج نیست

طوفان اگر نه شعله کشد از دل تنورخار و خس بسیط جهان را علاج نیست

آن را که زد شراب، علاجش بود شرابدردسر فلک زدگان را علاج نیست

صائب به دست باد بود تا عنان زلفجز پیچ و تاب رشته جان را علاج نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و بی‌نتیجه بودن تلاش‌ها در مواجهه با مشکلات و دردهای زندگی می‌پردازد. شاعر از سوز و گداز دل و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ درمانی برای این دردها جز صبر و سکوت نیست. او از تسلیم شدن در برابر سرنوشت و ناپایداری جهان صحبت کرده و می‌گوید که بعضی زخم‌ها مانند زخم زبان درمان‌شدنی نیستند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که گاه تنها راهی که می‌ماند، پذیرش واقعیت و پیچیدگی‌های زندگی است.