غزل شمارهٔ ۴۳۳۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نگردد۷ بیت

چشمی که مقید به نظر باز نگرددچون دیده آیینه سخنساز نگردد

آغاز ترا رتبه انجام کمال استانجام تو چون بهتر از آغاز نگردد

من حرف ز عشاق زنم او ز مخالفطنبور من و عقل به هم ساز نگردد

هر کس شنود نغمه داودی زنجیرپروانه هر شعله آواز نگردد

ای وای اگر طایر رم کرده جان راخالش گره رشته پروانه نگردد

هرگز ز کمانخانه ابروی مکافاتتیری نگشایم که به من باز نگردد

هرگز نچکد از الف خامه صائبیک نقطه که خال لب اعجاز نگردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره قدرت و زیبایی عشق و عواطف انسانی صحبت می‌کند. شاعر به محدودیت‌های دید و برداشت انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چشم‌ها به زیبایی‌ها باز نشوند، مانند آینه‌ای هستند که چیزی را منعکس نمی‌کنند. همچنین او به نقشی که عشق در زندگی دارد می‌پردازد و می‌گوید که آغاز عشق مهم است، اما پایان آن باید از آغازش بهتر باشد. این شعر همچنین به تضادهای عشق و عقل، عشق و مخالفت، و تأثیرات عمیق صوت و موسیقی در زندگی اشاره می‌کند. در کل، شاعر بر این باور است که زیبایی و عشق باید از دل و جان برآید تا تأثیرگذار باشد و هر آنچه که آنها را نادیده بگیرد، ارزش چندانی ندارد.