غزل شمارهٔ ۴۳۰۹
هر کس سخن به دشمن انصاف می دهددر دست زنگی آینه صاف می دهد
همت نه بی دریغ زر وسیم دادن استاهل کرم کسی است که انصاف می دهد
چون مور در خرابه دنیا چه سر کنمجایم چو نقطه بر سر خود قاف می دهد
صائب چه بی دریغ ز کلکت سخن چکدآب حیات را چه به اسراف می دهد