غزل شمارهٔ ۴۸۱۰
باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیازاز دامن است شعله جواله بی نیاز
ماه تمام رابه معرف چه حاجت است ؟آن حسن کامل است ز دلاله بی نیاز
از خط گزیر نیست رخ همچو ماه راماه تمام اگر شود از هاله بی نیاز
دانسته ام عیار دل سخت یار رامستغنیم ز گریه و از ناله بی نیاز
حاجت به خلق، سوخته جانان نمی برنداز مرهم است داغ دل لاله بی نیاز
این شکر چون کنم که لب تشنه مرااز آب کرد ساغر تبخاله بی نیاز؟
کام کسی که شهد قناعت چشیده استباشد ز ناز شکر بنگاله بی نیاز
منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاهدر بردن دل است ز دنباله بی نیاز
بر رهنورد شوق گران است برگ گلاشک روان ماست ز پرگاله بی نیاز
صائب ز غم منال که یک دیدن رخشدل را کند ز شادی صد ساله بی نیاز