غزل شمارهٔ ۴۸۰۹
با عشق او ز هر دو جهانیم پاکبازما از دو خانه همچو کمانیم پاکباز
از خاک منت گل بی خار می کشیمبا آن که همچو آب روانیم پاکباز
از زخم خار شکوه نفهمیده ایم چیستچون ماهیان ز تیغ زبانیم پاکباز
آهی است سرد در جگر آتشین مااز برگ عیش همچو خزانیم پاکباز
آیینه ایم لیک ز حیرت درین بساطاز نقش دلفریب جهانیم پاکباز
چون سینه گشاده مستان ساده لوحاز خرده های راز نهانیم پاکباز
زان همچو شبنمیم درین بوستان عزیزکز رنگ و بوی باغ جهانیم پاکباز
زان بی نشان به نام قناعت نموده ایمهرچند ما ز نام ونشانیم پاکباز
صائب اگر چه هیچ نداریم در بساطاز چشم و خاطر نگرانیم پاکباز