غزل شمارهٔ ۵۸۰۴
تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟دل جای دانه چند درین گلستان خورم؟
تا هست خون چرا می چون ارغوان خورم؟تا دل بجا بود چه غم آب و نان خورم؟
صد دل حریف یک غم فیروز جنگ نیستمن چون به نیم دل غم صددودمان خورم؟
آخر مروت است که زاغان درین دیارشکر خورند و من چو هما استخوان خورم؟
در جبهه عزیمت من نور صدق نیستچون تیر کج مگر به غلط برنشان خورم
هر قطره را کنم چو صدف گوهر خوشابمن آن نیم که آب کسی رایگان خورم
خون دل است از دهن جام من زیادمن کیستم که باده چون ارغوان خورم و
آیینه عقیدت من صیقلی شودهر چند خاکمال درین آستان خورم
درمان من ز برگ سبکبار گشتن استزان پیشتر که سیلی باد خزان خورم
از سادگی به دست نوازش کنم حساباز هر که روی دست من ناتوان خورم
درمانده ام به دست غم بی شمار خویشآن فرصتم کجاست غم دیگران خورم؟
تا سیر می توان شدن از جان خویشتنصائب چه لازم است غم آب و نان خورم؟