غزل شمارهٔ ۴۷۵۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وکردننماز۹ بیت

بهر روی خلق تاکی آرزو کردن نماز؟چند دریک قبله خواهی بادورو کردن نماز؟

پیش این ناشسته رویان آبروی خود مریزتا توانی پیش حق با آبرو کردن نماز

تا نشویی دست از دنیا میاور رو به حقنیست جایز در شریعت بی وضو کردن نماز

با حدیث نفس احرام عبادت باطل استجمع هرگز کی شود با گفتگو کردن نماز؟

گوشه گیر از عالم پر شور اگر خواهی حضورکز پریشان خاطری نتوان دراو کردن نماز

نیست حاجت با وضو دست از علایق شسته راتا قیامت می توان بااین وضو کردن نماز

ماه کنعان را به سیم قلب سودا کردن استپیش چشم خلق ظاهر بین نکو کردن نماز

دست خود ناشسته از دنیا، تلاش قرب حقدر حریم کعبه باشد بی وضو کردن نماز

نیست صائب از عبادت چشم عارف بربهشتکار مردان نیست بهر رنگ و بو کردن نماز

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به اهمیت نماز و شرایط خاص آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که نباید با ناپاکی و ناامادگی به نماز اقدام کرد و بر این نکته تاکید می‌کند که وضو داشتن و پاکیزگی روحی و جسمی قبل از نماز ضروری است. همچنین، تأکید می‌کند که باید از دنیا و مشغله‌های آن دور شد تا بتوان به معنای واقعی نماز خواند و به حق نزدیک شد. بسطی از اهمیت نیت خالص و دوری از زرق و برق‌های دنیا در عبادت را نیز ابراز می‌کند و در نهایت، نماز را امری با ارزش و معنوی می‌داند که باید با توجه و اخلاص به جا آورده شود.