غزل شمارهٔ ۵۵۴۲
دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارمکه مشکل عقده ها در پیش از آن چین جبین دارم
مکن گستاخ سیر گلستانش ای تماشاییکه در هر رخنه دیوار آهی در کمین دارم
دمی صد بار در اشک را بر چشم می مالمتهیدستم، چه سازم یادگار دل همین دارم
ز من دارند ابر و برق، سوز و گریه را صائببه این بی حاصلی هر گوشه ای صد خوشه چین دارم