غزل شمارهٔ ۱۰۷۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونازمناست۱۰ بیت

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

تا خم می در زمین خانه ام در خاک هستعشرت روی زمین با گنج قارون از من است

نیست چون عنقا ز من جز نام چیزی در میانخود پرستش می کند خود را و ممنون از من است

از تلاش قرب ظاهر با خیالش فارغملفظ از هر کس که خواهد باش، مضمون از من است

خلوت اندیشه ام چون غنچه لبریز گل استخار دیوارست هر نقشی که بیرون از من است

باده پر زور در مینا سرایت می کنداین که پیراهن درد هر صبح گردون از من است

اهل معنی می زنند از غیرت من پیچ و تابمصرعی را می کند گر سرو موزون از من است

با جنون شهری من برنمی آید کسیدر بیابان این چنین سرگشته مجنون از من است

بوی خون می آید از تیغ زبان بلبلانورنه می گفتم که روی باغ گلگون از من است

می زنم نقش دگر بر آب در هر دم زدنرنگ دریای سخن صائب دگرگون از من است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بیانگر این است که تمام ارزش‌ها، زیبایی‌ها و معرفت‌های موجود به نوعی از وجود او سرچشمه می‌گیرد. او به حکمت و نوشیدن می‌پردازد و خود را منشأ خوشی‌های دنیا و گنجینه‌های معنوی می‌داند. شاعر تأکید می‌کند که هر چیزی که در بیرون از او وجود دارد، در مقایسه با اندیشه و وجود خودش بی‌ارزش است. او همچنین از تلاش و کوشش دیگران در فهم معانی عمیق سخنان خود سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به عمق تجربیات و احساسات او دست یابد. در نهایت، او بیان می‌کند که هر نقش و رنگی که در زندگی و سخن خود می‌بیند، از درون او نشأت گرفته است.