غزل شمارهٔ ۱۵۶۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایخوشیاست۱۴ بیت

هر طرف می نگری آینه سیمای خوشی استسربرآور ز گریبان که تماشای خوشی است

در گرفته است زمین از نفس گرم بهاربر جنون زن که عجب دامن صحرای خوشی است

اگر از باده کشانی مرو از باغ برونکه گل و سرو عجب ساغر و مینای خوشی است

دست در دامن شب زن اگرت دردی هستکه نسیم سحری طرفه مسیحای خوشی است

تو ز کوته نظریها شده ای محو چمنزیر این زنگ، نهان آینه سیمای خوشی است

تو بدآموز به هنگامه ظاهر شده ایورنه در خلوت دل انجمن آرای خوشی است

اگر امنیت خاطر ز جهان می جوییطالب گوشه دل باش که مأوای خوشی است

بی کسیهاست اگر هست کسی در عالمهست بیجایی اگر زیر فلک جای خوشی است

خط مشکین تو سرمشق جنون عجبی استطاق ابروی تو محراب تماشای خوشی است

دانه خال تو نظاره فریب عجبی استرشته زلف تو شیرازه سودای خوشی است

می کند گوش گران هرزه درایان را لالچشم بستن ز جهان، دیده بینای خوشی است

حرص زر، چشم فروشنده یوسف بسته استز آستین دست برون آر که سودای خوشی است

ای که در راه جنون همسفری می خواهیمگذر از سلسله زلف که همپای خوشی است

گرچه صائب به تمنا نتوان یافت وصالمی کنم خوش دل خود را که تمنای خوشی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و خوشی‌های زندگی پرداخته است. شاعر به ما توصیه می‌کند که به اطراف‌مان نگاه کنیم و زیبایی‌ها را ببینیم، زیرا هر چیزی که می‌بینیم، آینه‌ای از خوشی است. بهار با نفس گرمش، دنیا را پر از شگفتی کرده است و شاعر به شادی ناشی از طبیعت و عشق به زندگی اشاره می‌کند. او همچنین به خطر از دست دادن این زیبایی‌ها به دلیل نگرش محدود ما اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها در خلوت دل، می‌توان به حقیقت خوشی دست یافت. در نهایت، شاعر با بیان این که حتی اگر نتوانیم به وصال عشق برسیم، باید دل خوشی داشته باشیم و به دنبال زیبایی‌ها باشیم.