غزل شمارهٔ ۵۵۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وختهرا۷ بیت

گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را

هر که پوشد ز جهان چشم، نماند بی رزقطعمه از دست بود باز نظر دوخته را

نکند چرخ تعدی به جگرسوختگانسرمه در کار نباشد نفس سوخته را

منت زلف مکش دل چو گرفتار تو شدرشته حاجت نبود طایر آموخته را

نیست حاجت شب پروانه ما را به چراغشمع از خود بود این بال و پر افروخته را

دلت ای غنچه محال است سبکبار شودتا نریزی ز بغل این زر اندوخته را

ایمن از زخم زبان شد ز خموشی صائبنیست اندیشه ز سوزن دهن دوخته را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق، وابستگی و درد دل اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری چون گل و بلبل، عشق و وابستگی شدید انسان‌ها را به یکدیگر بیان می‌کند. او می‌گوید که دوستداری و محبت باعث می‌شود انسان‌ها هیچگاه از هم جدا نشوند و درد و رنج جدایی را تجربه کنند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای پر از سختی و تلاش، هیچ کس بدون نیاز نمی‌تواند از منابع زندگی خود بهره‌مند شود و هر کس که بخواهد زندگی راحتی داشته باشد، باید مراقب وابستگی‌ها و احساساتش باشد. در نهایت، شعر به بیان آرامش و ایمنی در سکوت پرداخته و یادآور می‌شود که برخی نگرانی‌ها و دردها تنها با سکوت و عدم بیان آن‌ها کاهش می‌یابند.