غزل شمارهٔ ۲۴۲۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یدهشد۸ بیت

خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد

سالها دندان خاموشی فشردم بر جگرتا دهانم چون صدف پر گوهر سنجیده شد

در دل عشاق بیم بازگشت حشر نیستدر بهشت افتاد هر تخمی که آتش دیده شد

ریخت چون دندان، امید زندگی بی حاصل استمی رسد بازی به آخر مهره چون برچیده شد

پنجه تدبیر از کارم سری بیرون نبردشانه را صدچاک دل زین زلف ماتم دیده شد

از سبکسیری، بساط زندگی چون گردبادتا نفس را راست کردم چیده و برچیده شد

سازد اسباب توجه را فزون درماندگیچار جانب قبله گردد قبله چون پوشیده شد

فتنه دنیا شدن صائب زکوته دیدگی استچشم می پوشد زعالم هر که صاحب دیده شد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و تجربیات عاشقانه خود می‌پردازد. او از جدایی و زخم‌های ناشی از عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این جدایی باعث بیداری فتنه‌ها و دردهای درونی او شده است. سال‌ها سکوت کرده و دندان بر جگر فشرده، اما اکنون همچون صدف پر از گوهر می‌شود. او می‌گوید که در دل عاشقان دیگر خوف بازگشت بهشت وجود ندارد و هر تخم که آتش عشق را در دل داشته باشد، به بهشت می‌رود. همچنین به ناکامی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که امیدش، مثل دندانی که ریخته شده، دیگر بی‌فایده است. در نهایت، او به کم‌فکری دنیا و بی‌توجهی به واقعیت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که به عمق مسائل نگاه کند، از این دنیای سطحی می‌گذرد.