غزل شمارهٔ ۸۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اغخویشرا۷ بیت

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

شد چو داغِ لاله خاکستر نفس در سینه امتا ز خون چون لاله پر کردم ایاغِ خویش را

چون شوم با خار و خس محشور در یک پیرهن؟من که می‌دزدم ز بوی گل دماغِ خویش را

بی‌خودی را گردشِ چشمِ تو عالمگیر ساختاز که گیرم، حیرتی دارم، سراغِ خویش را

می‌شود شورِ قیامت مرهمِ کافوریممن که پروردم به چشمِ شور، داغِ خویش را

عشرتِ دَه روزهٔ گل قابل تقسیم نیستوقفِ بلبل می‌کنم دربسته، باغِ خویش را

بیش ازین صائب نمی‌آید ز من اخفای عشقچند دارم در تهِ دامن چراغِ خویش را؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و درونی شاعر است. او از داغ دل و آلام خود سخن می‌گوید و با تصاویری همچون الماس داغ، لاله و باغ، تأثیرات عشق و زیبایی را بر تجربه‌های شخصی‌اش توصیف می‌کند. شاعر به تضادهای عاطفی اشاره می‌کند و از درد و شور عشق یاد می‌کند که در وجودش حس می‌شود. همچنین، او به گذرا بودن لذت‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات را نمی‌تواند پنهان کند و هر چه بیشتر می‌کوشد، این عشق و داغ درون بیشتر خود را نشان می‌دهد.