غزل شمارهٔ ۲۳۰۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انگستاخ۸ بیت

مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ

نهاده اند ز هر خار در کمان تیریمکن نگاه به گلهای بوستان گستاخ

ز داغ شاه، نظرهاست هر شکاری رامده ز دست درین صیدگه عنان گستاخ

نشان تیر هوایی همان کماندارستبه قصد چرخ منه تیر در کمان گستاخ

ز کاوکاو، شرربار می شود آتشمنه به حرف کس انگشت در بیان گستاخ

ز عقل نیست به تیغ قضا زبان بازیمیار زمزمه عشق بر زبان گستاخ

ز برق خرمن گل خانمان شبنم سوختبه شاخ گل مگذارید آشیان گستاخ

حریف ناوک غیرت نمی شوی صائببه هر شکاری لاغر مکش گمان گستاخ

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به هشدار می‌پردازد و تأکید می‌کند که نباید با قدرت و تقدیر (قدر) به طعنه و کنایه سخن گفت. او به این نکته اشاره می‌کند که هر چیزی که نظر انسان را جلب کند، ممکن است خطرناک باشد و باید مراقب بود. شاعر به کسانی که می‌خواهند احساسی بی‌محابا و بدون فکر بروز دهند، می‌گوید که نباید این کار را بکنند، زیرا قضا و قدر بازی با زبان و احساسات را برنمی‌تابد. همچنین اشاره می‌کند که عشق و احساسات نیز باید با احتیاط بیان شوند تا به مشکلاتی منجر نشوند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در زندگی باید احتیاط کرد و از انجام کارهایی که ممکن است عواقب بدی داشته باشد، پرهیز کرد.