غزل شمارهٔ ۴۴۳۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکبراید۸ بیت

آهی که ز دلهای هوسناک برآیددودی است که از بوته خاشاک برآید

در سوزش دل کوش که در مزرعه امکانتخمی که شود سوخته از خاک برآید

بیرون نبرد سرکشی از خوی نکویانگر آه جگر سوز به افلاک برآید

از باده گلرنگ مرا باز شود دلاز گریه گره گر ز رگ تاک برآید

صبحی که تو از دل سیهی خنده شماریآهی است که از سینه افلاک برآید

از گنج به افسون نکند مار جداییقارون چه خیال است که از خاک برآید

آهی که کند داغ جگر گاه فلک رااز سینه گرم و دل غمناک برآید

از تیرگی بخت مکن شکوه که این دودصائب ز دل شعله ادراک برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای دل می‌پردازد. شاعر می‌گوید آه و اندوهی که از دل‌های پرهوس برمی‌خیزد، مانند دودی است که از آتش خاشاک بلند می‌شود. او به ارتباط بین سوزش دل و فرصت‌ها در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که اگر دل سوخته‌ای در وجود باشد، همیشه امکان رویش و ظهور چیزی جدید خواهد بود. شاعر همچنین نگران است که حتی با بیان درد، نتوان دلی را از سرکشی باز داشت. او به تأثیراتی که دل غمگین و پرعاطفه می‌تواند بر جهان داشته باشد اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات گاه می‌تواند حتی بر افلاک تأثیر بگذارد. در نهایت، شاعر با تأکید بر سوز دل و مصائب ناشی از بخت تاریک، دنیای اندوه و غم را به تصویر می‌کشد.