غزل شمارهٔ ۵۷۶۰
چراغ طور نسوزد اگر کلیم شومشکفتگی نکند گل اگر نسیم شوم
بس است جوهر ذاتی مرا، نه آن گهرمکه گر صدف برود از سرم یتیم شوم
دم مسیح درین گلستان گرانجان استبه اعتماد کدام آبرو نسیم شوم؟
فلک مراد کریمان نمی دهد صائببه مصلحت دو سه روزی مگر لئیم شوم