غزل شمارهٔ ۲۷۱۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمیشود۱۰ بیت

از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شودخُم چو خالی شد ز مِی ، جایِ فلاطون می‌شود

صبر بر بی‌حاصلی می‌بایدش چون سرو کرددر ریاض آفرینش هرکه موزون می‌شود

می چو شد انگور، بیرون آید از زندان خُممی‌برم غیرت بر آن عاقل که مجنون می‌شود

بر امید وصل، عاشق تن به سختی می‌دهدبهر شیرین کوهکن حمال گلگون می‌شود

از غبار دل مگر انشای صحرایی کندورنه هامون کی حریف شور مجنون می‌شود؟

می‌کند در پرده شب جلوه دیگر شراباز خط افزون نشئه لب‌های میگون می‌شود

نیست قیل و قال ما چون عندلیبان بهر گلبر سر خار ملامت بیشتر خون می‌شود

گر چنین خواهد ز بار حرص خم شد پشت‌هاخاک در اندک زمان منعم ز قارون می‌شود

پیش عفو حق چه باشد جرم ما آلودگان؟بحر از سیلاب یک ساعت دگرگون می‌شود

ناصِح بی‌درد صائب هرزه می‌سوزد نفسمی‌شود فرزانه مجنون مشک اگر خون می‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر سفر روحانی و حالاتی از عاشقی را به تصویر می‌کشد. شاعر به تجرد و نور حکمت اشاره می‌کند و از تحولی که در دل ایجاد می‌شود سخن می‌گوید. او معتقد است که صبر در برابر بی‌حاصلی لازم است و از می‌نوشی سخن می‌گوید که توانایی آزاد کردن و نمایاندن حقایق را دارد. عاشق با امید به وصال، سختی‌ها را می‌پذیرد و در عین حال از زیبایی‌های عشق و شیدایی یاد می‌کند. او می‌گوید که افرادی که دردی ندارند، نمی‌توانند به عمق عشق و احساسات پی ببرند و در نهایت بیان می‌کند که عفو الهی می‌تواند هر گناهی را پاک کند، مانند دریا که با سیلاب دگرگون می‌شود.