غزل شمارهٔ ۱۳۸۴
آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت
شعله حسن جهانسوزت فرو خواهد نشستلاله ات را داغ حسرت در میان خواهد گرفت
سنبل زلفت ز یکدیگر پریشان می شودهر گرفتاری به شاخی آشیان خواهد گرفت
سرمه آشوب خواهد ریخت از مژگان توماه نو از دست ابرویت کمان خواهد گرفت
ملک حسنت را کز آن صبح تجلی گوشه ای استلشکر خط قیروان تا قیروان خواهد گرفت
شعله واسوختن از سینه ها سر می کشدآتش بیتابیت در مغز جان خواهد گرفت
بوسه دندان تغافل بر جگر خواهد نهادسجده احرام سفر زان آستان خواهد گرفت
رنگ ریزی های پی در پی تماشاکردنی استدر گلستانت دم سرد خزان خواهد گرفت