غزل شمارهٔ ۱۷۱۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: است۸ بیت

سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است

بسا شکست کز او کارها درست شودکلید رزق گدا، پای لنگ و دست شل است

ز حال سوختگان بو کجا توانی برد؟ترا که گل به گریبان و مشک در بغل است

جهان چو دیده سوزن بود بر آن غافلکه تار و پود حیاتش ز رشته امل است

حدیث مرده دلان را به گوش راه مدهکه رخنه لب این قوم، رخنه اجل است

به من که پاکتر از چشم عشقبازانممدار چرخ مشعبد به مهره دغل است

به غیر سایه دیوار خاکساری نیستعمارتی که درین روزگار بی خلل نیست

جنون طرازی ما نیست صائب امروزیمیان ما و جنون آشنایی ازل است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به دنیا و زندگی نابهنجار اشاره دارد. شاعر از جوش و خروش زندگی و عشق صحبت می‌کند و به ناپایداری دنیا و فریبندگی‌های آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زندگی، حتی مشکلات می‌توانند کلیدهایی برای موفقیت و روزی باشند. همچنین، او به درد و رنج سوختگان اشاره کرده و نشان می‌دهد که برخی افراد در غفلت از حقیقت زندگی می‌گذراند. شاعر بر این باور است که حقیقت و پاکی او بیش از دیگران است، اما دنیا پر از تظاهر و فریب است. در نهایت، او به جنون و شور عشق اشاره می‌کند که با او از ابتدا آشنا بوده و به نوعی جزئی از وجودش شده است.