غزل شمارهٔ ۵۹۵۸
ازان زلف یک مو جدایی ندارمازین دام فکر رهایی ندارم
من آن معنی دور گردم جهان راکه با هیچ لفظ آشنایی ندارم
درین باغ آن فارغ البال مرغمکه مقصد چو تیر هوایی ندارم
به بال محیط است چون موج سیرمشکایت زبی دست و پایی ندارم
شدم مومیایی ز بس چرب نرمیز سنگ ملامت رهایی ندارم
رخ تازه من چو سروست شاهدکه اندوهی از بینوایی ندارم
ازان راه بیگانگی می سپارمکه من طالع از آشنایی ندارم
به گفتار خوش می کنم وقت مردماگر ناخن دلگشایی ندارم
من آن بی نیازم درین بزم صائبکه همت ز دلها گدایی ندارم