غزل شمارهٔ ۵۵۷۲
اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانمبرآرد صد بهشت جاویدان سر از گریبانم
همان چون طوق قمری حلقه بیرون درباشمبرون آرد گر آن سرو روان سر از گریبانم
اگر با نو بهاران در ته یک پیرهن باشمبرآرد چون گل رعنا خزان سر از گریبانم
اگر در پرده سازی بگذرد چون غنچه عمر منبرآرد خرده راز نهان سر از گریبانم
زبیتابی همان صد چاک می سازم گریبان رامه من گر برآرد چون کتان سر از گریبانم
نیم چون شمع ایمن هرگز از تیغ زبان خودبرآرد دشمن من چون زبان سر از گریبانم
اگر در خلوت عنقا روم، چون کوه قاف آنجاگرانجانی برآرد در زمان سر از گریبانم
ز دلتنگی اگر چون غنچه خواهم گرد دل گردمبرآرد دور باش باغبان سر از گریبانم
ز زخم خار اگر سازم پناهی از قفس خود رابرآرد خار خار آشتیان سر از گریبانم
چو عیسی گر بدوزم بر فلک خود را، برون آردچو سوزن تنگ چشمی ناگهان سر از گریبانم
ز دلگیری همن چون غنچه می پیچم به خود صائببرون آرد اگر صد گلستان سر از گریبانم