غزل شمارهٔ ۶۳۷۱
دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن
گر تن دهد به کاوش مژگان اسیر عشقهر رخنه ای ز دل لب خندان شود ز حسن
هر سینه ای که هست در او خارخار عشقبی منت بهار، گلستان شود ز حسن
شورابه سرشک اسیران تلخکامشیرین چو آب چشمه حیوان شود ز حسن
سنگ ملامتی که به خونین دلان رسدسیرابتر ز لعل بدخشان شود ز حسن
هر آه سرد کز دل عشاق سر کشدسرسبز همچو سرو خرامان شود ز حسن
بخت سیاه من چه عجب سبز اگر شودجایی که آه، سنبل و ریحان شود ز حسن
صائب بهشت نقد که جویای اوست خلقمخصوص دیده ای است که حیران شود ز حسن