غزل شمارهٔ ۵۹۵۲
حوصله وصل آن نگار ندارمدام به اندازه شکار ندارم
بحر به پیمانه حباب نگنجددر ره او چشم انتظار ندارم
نیست به پیغام خشک نیز امیدمطالع ازان لعل آبدار ندارم
از رخ چون آفتاب لاله عذارانغیر دو چشم شفق نگار ندارم
طاقت من نیست مرد ناز دو بالاآینه پیش جمال یار ندارم
گرچه سر دست آفتاب گرفتمرنگی ازان دست پرنگار ندارم
از دل گرم است مایه دار جنونمهیچ توقع ز نوبهار ندارم
نخل خزان دیده ام که برگ اقامتدر چمن خشک روزگار ندارم
باعث هشیاریم نه زهد و صلاح استباده به اندازه خمار ندارم
کافر حربی ز جنگ سیر نگرددصلح توقع ز چشم یار ندارم
صیقل آیینه است شهپر طوطیاز خط سبزش به دل غبار ندارم
چهره زرین چو مهر زینت من بسصائب اگر رخت زرنگار ندارم