غزل شمارهٔ ۷۵۱
چون پای خم به دست فتادت کمر گشاچون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا
از هر که دل گشوده نگردد کناره گیرچون غنچه در به روی نسیم سحر گشا
از مردمان سرد نفس تیره می شویآیینه پیش مردم صاحب نظر گشا
قانع به رنگ و بوی گل بی وفا مشوبر روی آفتاب چو شبنم نظر گشا
از سر هوای پوچ برون چون حباب کنچون موج در میانه دریا کمر گشا
زان پیشتر که بر دل مردم گران شویاستادگی مکن، پر و بال سفر گشا
چون موج، پشت دست به کف زن درین محیطآغوش چون صدف به هوای گهر گشا
زخم گشاده رو به بغل تیغ را کشیدآغوش رغبتی تو هم ای بی جگر گشا
تا بر تو خوشگوار شود بستن نظریک ره نظر به عالم پر شور و شر گشا
باطل مکن به سیر و تماشا نگاه خویشزنهار صائب از سر عبرت نظر گشا