غزل شمارهٔ ۳۲۸۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمیگردد۱۲ بیت

راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

برق اگر پای درین وادی خونخوار نهداز نفس سوختگی سنگ نشان می‌گردد

نفس کج‌رو ز نصیحت ننهد پای به راهتیر کج راست کی از زور کمان می‌گردد؟

دولت سنگدلان را نبود استقرارسیل از کوه به تعجیل روان می‌گردد

شمع در جامه فانوس نماند پنهانهرچه در دل بود از جبهه عیان می‌گردد

در طلب باش که از گرمی صحرای طلبپای پر آبله از دیده‌‌وران می‌گردد

روزگاری است که از رهگذر ناسازیسنگ اطفال به دیوانه گران می‌گردد

بس که خون می‌خورد از خار درین سبز چمنزر به کف گل ز پی باد خزان می‌گردد

می‌شود حرص هم از جمع زر و سیم غنیتشنه سیراب اگر از ریگ روان می‌گردد

می‌نمایند به انگشت چو ماه عیدشقسمت هرکه ز گردون لب نان می‌گردد

گرد کلفت ز دل صاف کشان می‌چیندهرکه در میکده از دُردکشان می‌گردد

سرخ‌رو سر زند از خاک به محشر صائبهرکه از جمله خونابه‌کشان می‌گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تحلیل و تفسیر دردها و رنج‌های انسانی می‌پردازد. شاعر اشاره به زخم زبان و دردهای ناشی از آن دارد و می‌گوید که تیر کج به آرامش کوتاه‌مدت می‌انجامد. او به شرایط سخت زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان‌هایی که از نصیحت دور می‌شوند، نمی‌توانند به درستی مسیر خود را پیدا کنند. شاعر از ناپایداری و بی‌ثباتی دولت سنگدل‌ها صحبت می‌کند و به تغییرات ناگهانی در زندگی اشاره دارد. همچنین، او به شفافیت احساسات و اندیشه‌ها در میان انسان‌ها می‌پردازد و می‌گوید که علاقه و جستجو برای حقیقت در دل هر فرد می‌جوشد. او به مشکلات و سختی‌هایی که در سایه ناسازگاری‌ها به وجود می‌آید، می‌پردازد و در نهایت به آنچه که انسان‌ها در پی آن هستند، اشاره می‌کند. شاعر می‌نویسد که حرص و طمع انسان را تحت تأثیر قرار داده و زندگی را برای او سخت‌تر می‌کند. در نهایت، او متذکر می‌شود که در روز محشر، افرادی که از دردها رنج می‌کشند، به اوج سرخی و حقیقت می‌رسند.