غزل شمارهٔ ۴۶۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نمینا۵ بیت

اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا

خرابم می کند بی لعل او در بزم میخوارانتکلف کردن ساقی، تواضع کردن مینا

دو صبح صادقند از یک گریبان سربرآوردهید بیضای ساقی با بیاض گردن مینا

دلم گلگل شکفت از التفات لعل سیرابششراب کهنه جان تازه آرد در تن مینا

دو چیز افتاده خوش از بزم میخواران مرا صائبز پا افتادن ساقی، به سر غلطیدن مینا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی مینا اشاره می‌کند. او از زیبایی و تاثیر آن در بزم میخواران صحبت می‌کند و احساساتش را بیان می‌کند. مینا با لعل خود (احتمالاً اشاره به لبان مینا) او را خراب و شاداب می‌کند. شاعر به تضاد دو صبح صادق اشاره می‌کند که نشان‌دهنده زیبایی و جذابیت میناست. همچنین او به تاثیر شراب و حال خوشی که از مینا به دست می‌آورد، اشاره می‌کند. در نهایت، دو چیز خوشايند برای او در این بزم، زمین‌افتادگی ساقی و زیبایی میناست.