غزل شمارهٔ ۲۱۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یشهرا۵ بیت

نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را

راز عشق از دل تراوش می کند بی اختیاراین شراب برق جولان می گدازد شیشه را

پیر را طول امل بیش از جوان پیچید به هممی کند مطلق عنان خاک ملایم ریشه را

نیست غافل عشق بی پروا ز مرگ کوهکننقش شیرین می کند شیرین دهان تیشه را

صائب از اندیشه موی میان غافل مباشکاین ره باریک نازک می کند اندیشه را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جنون است و به صورت استعاری به مضامین عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر به داغ و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و از زیبایی و جذابیت آن صحبت می‌کند. عشق به‌طور طبیعی از دل بیرون می‌آید و نیرویی قوی است که می‌تواند زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. در بخش‌هایی از شاعر به تفاوت بین طول عمر پیران و جوانان اشاره می‌کند و به بی‌پروا بودن عشق در برابر مرگ می‌پردازد. همچنین، شاعر هشدار می‌دهد که از اندیشه و تفکر غافل نشویم، چرا که این مسیر ممکن است باریک و دشوار باشد. در نهایت، مضمون کلی شعر بر غنای عشق و چالش‌های آن تأکید دارد.