غزل شمارهٔ ۲۷
میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
آب نتواند به گِردِ دیده گشت از حیرتشنیست با خورشید نسبت روی تابانِ ترا
باغبان در بستنِ در سعی بی جا میکندچوبِ منع از جوشِ گل باشد گلستانِ ترا
تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آبنیست صبر از خونِ عاشق چشمِ فتّانِ ترا
پای خود چون کوه پیچیده است در دامن ز شرمدیده تا کبکِ دَری سروِ خرامان ترا
با قیامت نسبتِ آن قدِّ موزون چون کنم؟شورِ محشر گَردِ دامانی است جولانِ ترا
گرچه ناز و نعمتِ حسنِ تو بیش است از شمارروزیی جز خوردنِ دل نیست مهمانِ ترا
طوطیانِ دیگر اینجا سبزهٔ بیگانهانداز خطِ سبزست طوطیِ شکرستانِ ترا
خونِ رحمِ چشمِ خونخوارِ تو میآمد به جوشخون اگر میکرد رنگین تیغِ مژگانِ ترا
مانع از جولان نمیگردد شفق خورشید رانیست پروایی ز خونِ خلق دامانِ ترا
دارد از تمکین پا بر جایِِ خود در پیچ و تابگویِ سیمینِ ذقن زلفِ چو چوگانِ ترا
مینماید برقِ عالمسوز در ابرِ سیاهخط کند پوشیده چون رخسارِ خندانِ ترا؟
همچو مژگان تیرِ یک ترکش بود افکارِ تومصرعِ بی رتبه صائب نیست دیوانِ ترا