غزل شمارهٔ ۴۹۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابخوش۵ بیت

می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوشداشتم وقت خوشی امشب درآن محراب خوش

درخمار باده آب سرد، آب زندگی استتوبه تا کردم زمی دیگر نخوردم آب خوش

بیدلان را حیرت بسمل کند تلقین که نیستغیر زیر سایه تیغ شهادت خواب خوش

می کند روشن دل تاریک را موی سفیدبهره مانیست غیر از خواب ازین مهتاب خوش

زان مه شبگرد تاصائب جدا افتاده اممی کند کار نمک در دیده ام مهتاب خوش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظات خوش و حالاتی عاشقانه می‌پردازد. او از شراب و لذت‌های آن با یاد ابروی محبوبش سخن می‌گوید و حس خوشی را که در عبادت دارد توصیف می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که حتی با توبه، نتوانسته از لذایذ زندگی دور بماند. او همچنین بر حیرت و شگفتی بیدلان تأکید می‌کند و می‌گوید که تنها در زیر سایه عشق و شهادت خواب خوبی دارد. در ادامه، شاعر از تأثیر زیبایی و روشنی مهتاب و موی سفید بر دل تاریکش سخن می‌گوید و حس غم و جدایی را از شب‌گردی وارد می‌کند. این اشعار غم و شادی را در هم می‌آمیزد و به نوعی به قداست و زیبایی عشق اشاره دارد.