غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اننیستنیست۶ بیت

لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیستسنبل این باغ جز خواب پریشان نیست نیست

دانه خود را به آب رو چو گوهر تازه دارکز مروت نم به چشم ابر احسان نیست نیست

مزرع امید را در عهد این بی حاصلانجز تریهای فلک امید باران نیست نیست

پا به دامن کش که در درگاه این بی حاصلانمد احسانی به غیر از چوب دربان نیست نیست

از گذشت دامن شب بیکسان عشق رادستگیری غیر صبح پاکدامان نیست نیست

این جواب آن که فرموده است عبدالله عشقجان من معشوق بودن سهل و آسان نیست نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره ناامیدی و یأس در زندگی اشاره دارد. شاعر با اشاره به اینکه گل‌هایی جز درد و غم در دنیای ممکن نیست، احساس ناکامی و بی‌ثمر بودن درخت امید را بیان می‌کند. او به بی‌معنایی و بی‌حاصلی زندگی در بین انسان‌ها انتقاد می‌کند و نشان می‌دهد که کمک و احسان واقعی، جز به کسانی که در درگاهش ایستاده‌اند، وجود ندارد. همچنین، شاعر به عبور از شب و دنیای تاریک عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی همواره نیازمند تلاش و پاکدامنی است. پایان شعر بر این نکته تأکید دارد که عشق و معشوق بودن آسان نیست و نیاز به درک عمیق و تلاش دارد.