غزل شمارهٔ ۵۸۷۶
ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
چون بلبل از ترانه خود مست می شویمما غافلان به خواب ز افسانه خودیم
در خون نشسته ایم ز رنگینی خیالچون لاله دل سیاه ز پیمانه خودیم
از پاس آشنایی احباب فارغیمممنون وحشت دل بیگانه خودیم
گیریم گل در آب به تعمیر دیگرانهر چند سیل گوشه ویرانه خودیم
چون تاک در بریدن خود فتح باب ماستباران طلب ز گریه مستانه خودیم
ما را غرور راهنما نیست راهزنبیت الحرام خلق و صنمخانه خودیم
چون غنچه نیست از دگران فتح باب مامنت پذیر همت مردانه خودیم
دست فلک کبود شد از گوشمال و مامشغول خاکبازی طفلانه خودیم
ما چون کمال ز گوشه نشینی درین بساطهر جا رویم معتکف خانه خودیم
صائب شده است برق حوادث چراغ ماتا خوشه چین خرمن بی دانه خودیم