غزل شمارهٔ ۵۸۷۵
ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
چون غنچه روی دل به خود آورده ایم مابرگ نشاط گوشه میخانه خودیم
ما را غریبی از وطن خود نمی برددر کعبه ایم و ساکن بتخانه خودیم
از هوش می رویم به گلبانگ خویشتندر خواب نوبهار ز افسانه خودیم
نوبت به کینه جویی دشمن نمی دهیمسنگی گرفته در پی دیوانه خودیم
در چشم خلق اگر چه کم از ذره ایم ماخورشید بی زوال سیه خانه خودیم
در بوم این سیاه دلان جغد می شویمورنه همای گوشه ویرانه خودیم
گرد گنه به چشمه کوثرنمی بریمامیدوارم گریه مستانه خودیم
چون کوهکن به تیشه خود جان سپرده ایمدر زیر بار همت مردانه خودیم
از ما بغیر ما همه کس فیض می بردابر کسان و برق سیه خانه خودیم
دانسته ایم قیمت خود را چنان که هستگنجینه دار گوهر یکدانه خودیم
در راه میهمان نگران است چشم ماما حلقه برون در خانه خودیم
پوشیده است صورت احوال ما ز خلقدیر آشنا چو معنی بیگانه خودیم
صائب ز فیض خانه بدوشی درین بساطهر جا که می رویم به کاشانه خودیم