غزل شمارهٔ ۲۶۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اشود۱۳ بیت

در دل هرکس که ذوق جستجو پیدا شودقطره اش در عین گوهر واصل دریا شود

پرده بیگانگی باشد به قدر آشناوقت آن کس خوش که از خلق جهان یکتا شود

از زلیخای جهان بگریز تا هر جا دری استبی کلید سعی چون یوسف به رویت وا شود

در سر بی مغز دولت را عروج دیگرستدر نیستان آتش بی بال و پر رعنا شود

از پریشانی فتد دامان جمعیت به دستزلف از آشفتگی شیرازه دلها شود

صیقل چشم است دیدار عزیز دوستانهر که از یوسف جدا افتاد نابینا شود

ترک تدبیرست درمان در خطر افتاده راکشتی بی ناخدا سالم ازین دریا شود

وحشت مجنون زمام ناقه لیلی گرفتدلبر محجوب رام از راه استغنا شود

پرده پوشی کرد عریان گوهر راز مرانکهت گل از هجوم برگ گل رسوا شود

کار چون با جذبه افتد رهنما سنگ ره استکی مقید همت سالک به نقش پا شود؟

می شود هر گردباد انگشت زنهار دگرگر غبار خاطر من دامن صحرا شود

عجز خود خاطرنشان دور گردان می کنددر محیط معرفت دستی اگر بالا شود

هر گرانخوابی نمی گردد به صائب هم خیالقاف هیهات است هم پرواز با عنقا شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جستجو، عشق و غم جدایی است. شاعر به خواننده می‌آموزد که در دل هر فردی که ذوق جستجو داشته باشد، می‌تواند به گنجینه‌های درون خود دست یابد. او بر اهمیت شناخته شدن در خود و عدم وابستگی به دنیا تأکید می‌کند و راهیابی به معانی عمیق زندگی را ضروری می‌داند. همچنین، نمادهایی از عشق و باری که بر دوش انسان است، را بیان می‌کند و می‌گوید که هر انسانی که از حقیقت دور شود، به نوعی نابینا می‌شود. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که در چالش‌ها و مشکلات، داشتن ایمان و اعتماد به خود می‌تواند منجر به موفقیت و رهایی باشد.