غزل شمارهٔ ۱۹۰۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اتشاست۱۷ بیت

زلف کج تو سلسله جنبان آتش استهندو همیشه در پی سامان آتش است

هر چشمه را به راهنمایی سپرده اندپروانه خضر چشمه حیوان آتش است

در عهد خوی گرم تو چون داغ لاله چرخپای به خواب رفته دامان آتش است

بر داغ ناامیدی ما رشک می بردپروانه ای که چتر سلیمان آتش است

از شور ماست کان ملاحت جهان عشقاشک کباب ما نمک خوان آتش است

هر نکته ای ز عشق، بهاری است دلفروزدر هر شرر نهفته گلستان آتش است

دارد ز بیقراری ما خار در جگردودی که گردباد بیابان آتش است

بر خود چو عقل، عشق دکانی نچیده استیک مشت خار، مایه دکان آتش است

تا عشق دفتر پر و بال مرا گشودپروانه فرد باطل دیوانه آتش است

استاده اند بر سر پا شعله ها تمامامشب کدام سوخته مهمان آتش است؟

ایجاد تن برای سپرداری دل استخاکستر فسرده نگهبان آتش است

جانسوزتر ز آتش قهرست لطف عشقاشک کباب از رخ خندان آتش است

در پنجه تصرف عشق تو، نه فلکچون مهره های موم به فرمان آتش است

تا هست در میان سخن آتشین عشقهر خامه ای که هست، رگ کان آتش است

جان می دهد به سوختگان ناتوان عشقچون خار خشک گشت رگ جان آتش است

از پیچ و تاب ما جگر عشق تازه شدخاشاک برگ عیش گلستان آتش است

صائب ز گفتگوی تو گرم است بزم عشقخاموشی تو تخته دکان آتش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شور و حرارتی است که از آن ناشی می‌شود. شاعر با تجسم زلف معشوق به عنوان پروانه‌ای که به دور آتش می‌چرخد، به دگرگونی‌های عاطفی و درونی که عشق به همراه می‌آورد اشاره می‌کند. او عشق را به آتش تشبیه می‌کند که می‌تواند هم سوزاننده و هم زیبای زندگی باشد. در این میان، ناامیدی‌ها، اشک‌ها و شوق‌های عاشقانه به تصویر کشیده شده و نشان می‌دهد که عشق قدرتی است که نه تنها باعث دگرگونی در درون فرد می‌شود بلکه ارتباطی عمیق با هستی و طبیعت دارد. در نهایت، شاعر به نقش عشق در زندگی اشاره کرده و آن را محور و مرکز وجود انسان می‌داند.