غزل شمارهٔ ۴۸۲۱
به مژگان اشک پاشیدن میاموزبه ابر تیره باریدن میاموز
به زلف آه،پیچیدن مده یادبه دراشک، غلطیدن میاموز
دل ما را به درد خویش بگذاربه ماتم دیده نالیدن میاموز
نمی آید عنانداری ز سیلاببه عاشق پای لغزیدن میاموز
مکن تکلیف جان دادن به عشاقبه مستان جامه بخشیدن میاموز
به شام هجر، دلگیری مده یادبه مهر و مه درخشیدن میاموز
مده تعلیم خونریزی به نشتربه مژگان سینه کاویدن میاموز
هوس بیطاقتی راخوب داردبه سرما خورده لرزیدن میاموز
مگو با عاقلان افسانه عشقبه خون مرده جوشیدن میاموز
مجو وجد و سماع از زاهد خشکبه نبض مرده جنبیدن میاموز
ز خود بیرون شدن زاهد چه داند؟به چوب خشک بالیدن میاموز
هوس در بوسه دزدی اوستادستبه طفل شوخ گل چیدن میاموز
خدادادست ناز و شیوه حسنبه چشم آهوان دیدن میاموز
مرا کز دودمان اهل عشقمبه گرد شمع گردیدن میاموز
خدادادست علم عشقبازیبه صائب عشق ورزیدن میاموز