غزل شمارهٔ ۹۲۶
هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواختدر کنار مرحمت، در آن جهان خواهد نواخت
باغبان در نوبهاران گوشمالی می دهدنغمه سنجی را که در فصل خزان خواهد نواخت
قطره ما را ز چشم انداخت گر ابر بهاردر کنار لطف، بحر بیکران خواهد نواخت
می زند برق فنا بر خرمن ما خویش راتابه برگ کاه ما را کهکشان خواهد نواخت
ساز سیر آهنگ ما را بر زمین زد آسمانچنگ و نای بینوایان را چسان خواهد نواخت؟
ما یتیمان را به جوی شیر، لطف کردگارهمچو مادر در بهشت جاودان خواهد نواخت
باغبان از چشم پاک ما اگر واقف شودهمچو شبنم در کنار گلستان خواهد نواخت
هیچ کس را دل به اشک آتشین ما نسوختطفل ما را دامن آخر زمان خواهد نواخت
هستی ما صرف شد در گوشمال غم، مگردر کنار خاک ما را آسمان خواهد نواخت؟
آن سلیمانی که کرد از مغز چشم زاغ سیراین هما را هم به مشتی استخوان خواهد نواخت
در دهان شیر اگر افتد، مسلم می جهدهر شکاری را که آن ابرو کمان خواهد نواخت
نوبت گفتار اگر صائب به ما خواهد رسیدمور ما را آن سلیمان زمان خواهد نواخت